Opeens Had Ik Het - Dagboek van een Conducteur

zondag 9 maart 2003 Het begin van een dagboek

Het begin van een dagboek
Hallo beste mensen,
Vanaf 15 maart 2003 kunnen jullie hier de belevenissen volgen van een conducteur bij NS.

Om de privacy te beschermen zullen geen namen of andere persoonsgegevens in dit dagboek voorkomen.

Veel plezier.

vrijdag 14 maart 2003

Daar gaan we
Morgen is mijn vrije tijd weer voorbij.
Het werken begint weer met een dagje reserve-dienst.
Dat betekend zitten tot je ergens nodig bent en dan zo snel mogelijk naar de trein waarvan je de conducteur moet vervangen.

Of ik iets beleefd heb of niet, kun je morgen lezen.

zondag 16 maart 2003 Boekenweekgeschenk

Gisteren, 15-3, heb ik mijn eerste dienst na mijn vakantie gehad. ik was pas om 1.30 thuis, waardoor het niet meer mogelijk was om direct na mijn dienst in het dagboek te schrijven.

Ik hoorde in mijn eerste trein van twee dames van de meetploeg van het NIPO dat het boekenweekgeschenk als treinkaartje geldig was op die zaterdag. Goed dat ze het zeiden, want ik was mijn informatiebulletin vergeten te lezen waar dat in stond. Daardoor werd het een best wel drukke dienst. Wel weinig knippen overigens, want een boek past niet tussen je kniptang.

Als een machinist me niet getipt had, dan was ik een stoptrein te vroeg naar Geldermalsen vertrokken. Dank je wel collega!

Wel wat problemen gehad met een groep van ongeveer 35 jongeren. Helaas bevestigden zij de vooroordelen die veel mensen over bevolkingsgroepen hebben. Er zaten vanaf Utrecht eerst 5 jongens in mijn trein de zaak te verstieren. Daarna stapten in Lunetten nog een man of 30 in en liepen ze allemaal naar het treinstel waar ik niet was. Toen ik die kant opliep sprongen ze er weer bijna allemaal uit. Echter, toen ik de deuren sloot hielden ze de deuren open om toch nog te kunnen instappen in het treinstel waar ik niet zat.
In Houten ging het bijna helemaal mis. Een van de jongens probeerde de deur open te houden, omdat een aantal van zijn vrienden even uit de trein waren gestapt om het een of ander te gaan halen op de parkeerplaats of plein bij het station. Hij wilde de trein niet zonder zijn vrienden laten vertrekken. Nadat ik verschillende keren had geroepen liet hij de deur toch los op het moment dat ik zijn kant op begon te lopen.

Later hoorde ik van een collega, dat hij vanaf Houten naar Culemborg last heeft gehad van een groep jongeren. Misschien dezelfde groep?

Daarna weinig bijzonders meer meegemaakt.
Wel leuk was het om te zien dat op de treinaanwijzer in station Best bij mijn trein naar Helmond een verkeerde volgorde van stations stond aangegeven.

Ik stop vanaf Eindhoven in Helmond ′t Hout en Helmond.
Op het bord stond: Helmond Brouwhuis en Helmond.
Volgens de topografie is dat een onmogelijke route.

Tot straks.
Dan mag ik naar Haarlem en Maastricht.

ik ben weer laat terug, dus komt mijn verhaal pas weer morgenmiddag.

maandag 17 maart 2003

Toch nog fut om er vannacht over te vertellen
Als ik vandaag wilde, dan had ik me blauw kunnen schrijven.

Op weg naar Haarlem viel het wel mee.
Het valt alleen erg op hoeveel mensen nog altijd denken, dat bepaalde inmiddels uitgemelkte smoesjes nog werken.
Vandaag was het weer zo′n ″ik wilde een kaartje bij de automaat kopen, maar ik heb alleen papiergeld″-dag. Zo lang als de kaartautomaten staan is er alleen pin of muntgeld mogelijk en toch weten veel mensen het schijnbaar nog niet.

Door uitgelopen werkzaamheden en een seinstoring was het vandaag een ramp om vanuit Amsterdam Centraal naar Nijmegen/Arnhem te komen.
De treinen vanuit Amsterdam naar Nijmegen reden vaak pas vanaf Utrecht en daardoor werd de intercity naar Maastricht wel erg druk.

We wilden proberen om vanaf Amsterdam direkt te gaan knippen, zodat we in Duivendrecht op de helft waren. (Dit is nodig om de trein te kunnen overzien tijdens de vertrekprocedure.) Het was niet gelukt. Toen we in Duivendrecht vertrokken hadden we nog steeds pas het voorste rijtuig gecontroleerd. One down, ten to go. En of het erom gedaan werd. Mijn collega kwam bijna alle mensen zonder kaartje tegen. Maar ja, dat hoort nu eenmaal bij het werk.

Leuk om te melden: Voor ons was het vandaag weer een dag zonder vertraging. Dat kunnen de meeste reizigers van vandaag niet zeggen.
Morgen ben ik vrij. Dinsdag moet ik weer werken. Naar Utrecht, Venlo en Weert. Kortom, variatie genoeg.

Tot dinsdag.

woensdag 19 maart 2003 Met een gebroken teen in de 1e klas

Het was me niet meer gelukt om gisteren nog een bericht in het dagboek te schrijven, daarom doe ik dat vandaag.
Ik heb vandaag een vrije dag.

Gisteren begon het al vroeg in de dienst. Op weg van Eindhoven naar Helmond.
In Helmond ′t Hout sluit ik de deuren en terwijl ik kijk of alle deuren goed gesloten zijn, zie ik een jongeman zijn hand omhoog gaan richting mijn sleutel. Hij wilde die sleutel schijnbaar pakken. Maar als hij die sleutel had teruggedraait, dan was de veiligheid in gevaar gekomen en had ik buiten gestaan. En dus sprak ik hem aan met de mededeling om dat toch maar vooral niet te doen. Anders zou hij verder mogen lopen. Hij zei dat ik dat niet voor elkaar zou krijgen. Daarop heb ik hem verteld, dat hij het vooral niet moest proberen, omdat hij anders echt buiten zou staan. Daarop eindigde het gesprek. Als de veiligheid in het geding dreigt te komen, dan moet je optreden. Veiligheid gaat voor alles, zelfs voor de punctualiteit.

Op weg naar Utrecht trof ik een groepje jongens aan in de 1e klas. Een van de jongens zei, dat hij daar mocht zitten. Hij had een 2e klas kaartje en een gebroken teen. Ik heb hem toch maar even uitgelegd, dat het enige dat recht geeft op 1e klas, een 1e klas treinkaartje is. En dat, als het heel erg druk is, hij kan komen vragen of hij (en niet zijn vrienden) met zijn gebroken teen even in de 1e klas mag gaan zitten. Ik denk dat er zat collega′s zullen zijn die dat zullen honoreren. Maar er was plaats zat en achter de schuifdeur kon hij al direct zitten in de 2e klas. Toch maar even gevraagd of hij naar de 2e klas wilde verhuizen. Hij constateerde dat ik een klootzak was en nog meer van dat soort woorden. Eigenlijk belediging van een opsporingsambtenaar, maar we zullen het er maar op houden, dat zijn teen erg veel pijn deed.

Op weg naar Weert gebeurde niets.
Er sprak mij wel een man uit Heeze aan, met de vraag hoe lang er al diesels reden tussen Weert en Eindhoven. Ik vertelde dat dat vanaf 15 december was. Hij zei dat hij kort daarvoor bijna de brandweer had gebeld, omdat rook uit een voorbij rijdende trein kwam. Toen hij niet wist welk nummer hij moest bellen, had hij zijn zoon maar gebeld. Deze wist te vertellen dat het dieseltreinen waren.

Als je ooit brand ziet in een trein, dan bel je gewoon 112 en vraagt naar de Spoorwegpolitie. Zij doen dan de rest, inclusief het waarschuwen van het treinpersoneel.

Tot morgen.

vrijdag 21 maart 2003 Zwaar ongeluk

Gisteren was het een zware dienst.
We werden opgeschrikt door het zware ongeluk bij Roermond, waar onze collega-machinist uit Nijmegen om het leven is gekomen en de conducteur zwaar gewond raakt.
Ik wil via deze weg mijn medeleven uitspreken voor de nabestaanden van deze collega′s.

Door deze gebeurtenis werd een grote stempel gedrukt op mijn dag. Ik voelde me lamgeslagen. Ik kende deze collega niet persoonlijk, maar binnen de NS is een hele sterke band onder het rijdend personeel. En dan verlies je toch een ′familielid′.

Daarnaast werd het in het zuiden van het land een zootje, omdat bij Helmond ′t Hout een defecte goederentrein stond en iets later iemand voor de trein sprong in Bunde (bij Maastricht).
Kortom, geen ideale dag.

Morgen ben ik er weer. Hopelijk dan in een vrolijkere bui.

vrijdag 21 maart 2003 ″Omdat ik verwachtte dat je toch niet zou controleren″

Dat was de reden die opgegeven werd door een reiziger toen ik hem aantrof zonder kaartje.
Vreemde reden eigenlijk, maar van de andere kant raar dat mensen die gedachtengang kunnen hebben. Natuurlijk controleer je de kaartjes in je trein. Een andere vandaag gehoorde opmerking was: ″Goed dat je komt controleren, want anders had ik mijn kaartje voor niets gekocht.″ Je gaat toch ook niet naar de supermarkt, omdat je er mag afrekenen aan de kassa, maar toch zeker omdat je de spulletjes graag wil kopen. En dan nog: Waarom denken mensen toch dat een conducteur niets anders is dan die vervelende kaartjesknipper waar iedereen het over heeft. Ons werk is zo divers en de kaartcontrole is maar één klein stukje van het hele vak.
Dat moest ik even kwijt.

Vandaag was een rustige dag.
Rustig houdt in: 7 kaartjes verkocht, waarvan 5 uitstellen van betaling. Een beetje scheef gemiddelde, maar helaas de realiteit. Ik heb dan ook niet alle treinen helemaal kunnen controleren. Zo′n UVB, zoals we dat noemen, neemt veel tijd in beslag en die tijd heb je vaak niet.

Wel nog even een jongedame op haar punten moeten wijzen. Tijdens het schrijven van een UVB stond zij op om te zeggen, dat ze de dag ervoor zonder gestempeld kaartje in de trein gezeten had en die ′lulhannes′ haar had opgelicht voor € 8,--. Ik heb haar gevraagd om te gaan zitten en de beledigingen te stoppen. Daarop zei ze dat het niet tegen mij was bedoelt, maar een collega beledigen, daar hou ik ook niet van. Jammer toch dat mensen niet kunnen inzien, dat zij het probleem zijn, omdat hun kaartje niet in orde is en niet de conducteur die dat constateerd en een kaartje gaat schrijven.

Ook nog een positief puntje:
De conducteur van het ongeluk van gisteren is uit de coma ontwaakt en zijn toestand is stabiel. Fijn om te horen. Hopelijk is hij snel weer bij ons.

Dit weekend ben ik vrij.
Ik moet dinsdag pas weer werken. Dus even een weekendje zonder mijn leuke, minder leuke, kritische en soms vervelende dagboekverhaaltjes.

Tot dinsdag.

dinsdag 25 maart 2003 Zou je morgen vrij willen zijn?

Wat ik gisteren meemaakte heb ik nog nooit meegemaakt.
Er wordt thuis gebeld (ik was er niet). Het bleek mijn dienstindeler te zijn. Ik had twee dagen vrij en moest tussendoor een dag werken. Hij wilde weten of ik misschien die ene dag tussendoor ook vrij wilde hebben. Het antwoord is natuurlijk: ″Ja″.

Wat blijkt hieruit?
NS begint op verschillende standplaatsen genoeg personeel te krijgen. En dan kan het zijn, dat mensen de mogelijkheid krijgen om extra verlof op te nemen. Dat is ook wel nodig, omdat veel collega′s nog erg veel oud verlof (van voorgaande jaren) hebben staan. NS kon daar niets aan doen, maar door de arbeidsmarkt was het gewoon niet mogelijk om genoeg personeel te krijgen.

Oh ja. Vandaag is de machinist begraven, die bij het ongeluk in Roermond om het leven is gekomen. Wij hoorden dat hij tot op het laatste moment via de omroep de mensen heeft gewaarschuwd dat de trein zou gaan botsen en dat ze naar achteren moesten rennen. Dat zou hem het leven gekost hebben. Dat werpt toch een ander licht op de zaak, dan de dag na het ongeluk.
De verkeersinspectie gaf toen al onze machinist de schuld. Een veel te vroeg getrokken conclussie. Ooit iemand gehoord van een seinstoring? Het zou een seinstoring hebben kunnen zijn. Of een wisselstoring? Zou ook kunnen. Dus, eerst onderzoeken en dan pas met het vingertje wijzen.
Complimenten voor Stan Hoen, woordvoerder in ZML (Zuid en Midden Limburg). Je hebt je goed geweerd.

Vandaag en morgen hoef ik dus niet te werken, dus ben ik er donderdag weer met een echt dagboek-verhaal.

Tot donderdag.

vrijdag 28 maart 2003 ″To boldly go where no one has gone before″

Allereerst sorry, dat ik nu pas post, maar het was laat vannacht voor ik terug thuis was.

Het was gisteren een vreemde dienst. Ik moest voor het eerst op het traject Den Haag Centraal - Haarlem als conducteur mee. En omdat wij in het zuiden weinig echte risicolijnen hebben, ben je al snel in de veronderstelling dat een lijntje in de randstad een risicolijn zal zijn.
Dat was dus niet waar. Tenminste gisteren niet.
Ik moet wel zeggen dat ik niet verwacht had zo veel kaartjes te schrijven, maar er zaten geen uitstellen van betaling tussen. De mensen gingen er schijnbaar van uit dat ik niet zou komen en toen ik dus wel kwam zaten ze met het geld in hun hand op mij te wachten. Geen discussies over treintarief. Helemaal niets. Wel veel leuke reacties op mijn accent. Ja, als je uit het zuiden komt, dan is dat goed te horen.

Het vreemde is dat een conducteur geen zogenoemde ′wegbekendheid′ hoeft te hebben. Je hoeft niet vantevoren te weten waar de seintjes staan. Bij een machinist is dat wel verplicht. Dat wij dat niet hoeven is wel jammer, omdat je nu, als je op een nieuwe lijn komt, eerst moet oriënteren op de seinen. Waar staat een vertreklicht (wit licht met grote V eronder)? Waar kijk je naar het gewone sein? En waar staat geen sein? Allemaal vragen voor de eerste rit. Maar gelukkig zijn de machinisten altijd bereid om ons ′voor te lichten′.

Al met al een heel prettige dienst, waarin ik veel gezellige mensen ben tegen gekomen en er vaak wat te babbelen viel, want daar hou ik wel van.
Vanavond ben ik weer laat thuis, dus verwacht mijn bericht in het dagboek niet voor zaterdagmiddag.

Tot zaterdag.

zaterdag 29 maart 2003 Gezellige avond uit.

Mijn dienst gisteren begon met een slagje naar Deurne. Het was nogal druk op het perron, omdat er een bermbrand bij Breda was. Daardoor was de trein naar Heerlen nog niet geweest en stonden veel reizigers nog op het perron te wachten. Tijdens de kaartcontrole in de trein richting Deurne bleek dat in die drukte op het perron een zakkenroller zijn slag had geslagen. Een meisje bleek haar portemonnee kwijt te zijn. Waarschijnlijk in de drukte haar zakken gerold. Jammer dat je tegenwoordig zo op je hoede moet blijven. Op de terugweg naar Eindhoven was het een drukte van jewelste voor mij. Zoveel mensen zonder kaartje (waarvan zich trouwens de meeste mensen zich wel gemeld hadden), dat ik bij aankomst in Eindhoven niet verder gekomen ben dan halverwege het eerste rijtuig.

Daarna twee keer naar Heeze. Tegenwoordig doen we dat met dieseltreinen van in de jaren 60. Op zich rijden ze best goed. Het nadeel is, dat ze stinken (binnen en buiten) naar diesel en de verwarming is niet optimaal. Het is ook maar een noodmaatregel, waarvan we hopen dat ′ie snel voorbij zal zijn. Het is gewoon een grote stap terug in de tijd.

Aan het einde van mijn dienst nog twee keer naar Tilburg West. En in mijn laatste trein was het niet gemakkelijk om de orde te handhaven. Studenten met een slok op zetten mijn trein op stelten. Ik hoorde in het voorste treindeel het geschreeuw al. Terwijl zij in het achterste treindeel zaten. In Boxtel ben ik naar achteren gelopen en heb hun gewaarschuwd, dat ze rustig moesten zijn en dat anders onze wegen zouden scheiden in Oisterwijk. Toen ik uiteindelijk weer hun kant opliep stond een persoon uit de groep weer bovenop de banken te schreeuwen (het moest zingen lijken). Toen heb ik hun de keuze gelaten: Of in Oisterwijk uitstappen, of een bekeuring voor het verstoren van de rust, het niet opvolgen van een opdracht gegeven door mij en het zich onder invloed van alcohol bevinden in de trein. Het werd toch uitstappen in Oisterwijk. Direct ook even mijn collega van de volgende (en laatste) trein gewaarschuwd dat hij ze beter niet kon meenemen. Het advies van mij aan deze jongens was, om toch maar te gaan lopen of zo. De treinen zouden hun toch niet meer meenemen.
Jammer dat het zo moet, maar er zit vaak helaas geen andere mogelijkheid op. Er werd door deze groep gezegd, dat geen andere reizigers last hadden van hun gedrag. Dat is echter geen criterium. Als ik last heb van hun gedrag of het ongepast vind, dan treed ik daartegen op. Veel mensen durven namelijk niets te zeggen en dan moet toch iemand zijn nek uit durven steken.

Het was half een gisteravond voor ik klaar was.
En daardoor weer voorbij half twee voordat ik in bed lag, maar ja. Het weekend is weer begonnen. Dit weekend is voor mij weer vrij, maar het volgende moet ik werken. Maandag begint mijn werkweek weer en ben ik rond half twee ′s nachts klaar. Dat betekend dat ik mijn belevenissen pas op dinsdagmiddag te lezen zijn. Ik probeer zo regelmatig mogelijk te schrijven, maar dat lukt niet altijd. Het is een erg onregelmatige baan en dus werk je soms veel en soms weinig dagen per week. Maar ik denk dat ik op jullie begrip kan rekenen.

Prettig weekend en tot dinsdag.

dinsdag 1 april 2003 Rondje Nederland

Vandaag een echt rondje Nederland gehad. Eerst naar Heerlen. Daarna naar Den Haag en weer terug. En om het af te leren nog even naar Weert.

De dienst is omgevlogen. Als je met de intercity op pad bent en je kunt je wat bezighouden met controleren en zo, dan vliegt de dienst om. Eerst waren we onze machinist kwijt. Het was vertrektijd en dan fluit je, sluit je de deuren en dan zwaai je met je vertrekstaf op de machinist. Als dan echter geen hoofdje uit de locomotief hangt, dan heb je waarschijnlijk geen machinist. En zo gebeurde het dus ook. Eerder op de dag was er een onregelmatigheid geweest en dus moest onze machinist, die onze trein om .29 moest rijden met de intercity uit Maastricht binnenkomen om .34. Dan kun je natuurlijk nooit op tijd weg zijn. Het was wel weer leuk om te horen hoe een reiziger zei: ″O, dat is zeker die dikzak die daar aankomt.″ Hierdoor blijkt het respect voor de medemens. En dan was die ′dikzak′ nog niet eens onze machinist.

De terugweg naar Den Haag en terug naar Eindhoven was niet veel spectaculairs. Gewoon leuk en gezellig.

Toen ik later bij de stoptrein naar Weert stond fietste een reiziger voorbij om helemaal vooraan in te stappen. Toen bleek dat hij bij ons door de deur naar binnen moest (we hielden ingangscontrole) fietste hij weer weg. Even later kwam hij terug zonder fiets (?) en met een net geprint treinkaartje (?). Dan heeft de controle zijn werk gedaan. En er kwam ook een reiziger naar me toe, die door eigen schuld zijn laatste trein naar Maastricht had gemist. Hij had bij mij in de intercity gezeten en was gewoon niet overgestapt. Hij wilde mee naar Weert. Nadat ik hem uitgelegd had, dat hij dan in Weert moest overnachten, stapte hij in. Voor Weert kwam hij vragen of ik iets op zijn kaartje kon schrijven, zodat hij de ochtend erna ermee mocht reizen. Ik vertelde hem dat dat niet kon, omdat het zijn eigen schuld was. Hij hield vol en dus gaf ik hem zijn zin. Op zijn kaartje schreef ik: ″Reiziger heeft door zijn eigen schuld de laatste trein naar Maastricht gemist.″ Eerlijkheid duurt het langst, toch?

Tot morgen.

woensdag 2 april 2003 Na regen komt ...

Dat gezegde was vandaag niet echt van toepassing. Nadat de zon achter de wolken verdween begon het toch hard te regenen. Niet echt prettig. Gelukkig was ik van te voren even mijn trui gaan aantrekken. Vandaag ging de eerste rit naar Venlo. Ik was nog pas net vertrokken, toen de eerste persoon naar mij toe kwam. Ik pakte net de kniptang in mijn hand en wilde door de deur lopen, toen hij opstond en naar me toe kwam. ″Ik wil een kaartje kopen″. Dat kan, natuurlijk. In de trein kost een kaartje echter een stuk duurder dan aan het loket of de automaat. Toen ik hem vertelde dat de prijs in de trein € 9,50 was, toen zei hij dat dat schandalig was. Dat ging hij niet betalen. Ik hield echter voet bij stuk. Hij pakte een bankpas om zich te legitimeren, maar deze zat met plakband aan elkaar. Het leek of deze pas ooit was doorgeknipt. Ik vertelde dat ik voor een uitstel van betaling toch echt een officieel legitimatiebewijs nodig had. Toen had ik het gedaan, vond ′ie. Ik was slecht. Een heel slecht persoon. Ik was een *****zak en nog veel meer. Toen heb ik hem maar verteld dat ik niet blij was met zijn beledigingen en dat onze wegen zich al in Helmond ′t Hout zouden scheiden. Waarop hij mij begon te vertellen, dat ik maar gewoon verder moest lopen en mijn werk maar eens moest doen, enz. In Helmond ′t Hout stapte hij uit en liep naar de kaartautomaat om een kaartje te kopen. Toen het sein veilig was en ik begon met mijn vertrekprocedure, riep hij dat ik even moest wachten. Hij had bijna een kaartje uit de automaat en wilde met mijn trein mee. Dus niet. Ik heb hem de trein ontzegd en dan komt hij er niet meer in. Met of zonder kaartje.

Een typisch voorbeeld van een plank voor je kop hebben.

De rest van de dag is rustig verlopen zonder aparte gebeurtenissen en dus ga ik het hier maar bij laten. Ik moet gaan slapen, want morgen om 13 uur wordt ik weer op het werk verwacht.

Tot morgen.

donderdag 3 april 2003 Nu even niet...

Dat is een tekst uit de reclame, die helaas nu even van toepasing op mij is.

Ik ben vandaag bedreigd door een reiziger. Ik vertel jullie er morgen alles over, maar vandaag heb ik heel even nodig om uit te puffen.

Tot morgen.

Ik hoop op jullie begrip.

vrijdag 4 april 2003 Het verhaal over gisteren

Voor Culemborg ging ik controleren op vervoersbewijzen. Direct in het begin zag ik dat ik een politieagent in burger in mijn trein had zitten. Toen ik verder liep kwam ik bij een jongen aan, die zat te slapen. Ik maakte hem wakker. Direct begon hij driftig te zoeken naar zijn kaartje. Toen stond hij ineens op en liep naar het balkon. Daar aangekomen sloot hij de tussendeur achter ons. Hij vertelde dat hij niets bij zich had. Geen kaartje, geen geld, geen legitimatie. Hij wilde me wel vertellen wie hij was en dat moest dan maar genoeg zijn. Ik vertelde hem dat ik daar geen genoegen mee kon nemen en verzocht hem om in Culemborg uit te stappen. Dat weigerde hij. Toen wij in Culemborg aankwamen riep ik via mijn portofoon twee passagierende collega′s in het achterste treinstel op en verzocht hun naar voor te komen, omdat ik een ′reiziger zonder′ had, die weigerde de trein te verlaten. Dat deden ze. Terwijl zij mijn kant opliepen stapte de reiziger uit. Hij had een fles in zijn hand en riep iedere keer: ″Deze fles, h , deze fles...″ Daarop pakte hij de fles bij de hals beet en riep: ″Ik sla je, ik sla je. Stap in. Stap in anders sla ik je.″ Dat was mijn grens. Dit kon ik niet accepteren. Ik stapte in en liep naar de politie-collega en vroeg hem of hij kon assisteren, omdat ik bedreigd werd. De collega stond op en liep naar buiten en herkende de reiziger direct. Hierop werd deze reiziger overmeesterd, gearresteerd en in een coupé in de boeien geslagen met behulp van een tweede collega van de Spoorwegpolitie.

Op zich een ′lichte′ bedreiging, maar... Toen bleek dat deze meneer enkele zware misdaden op zijn rekening had staan en dat ik dus gewoon verdomde veel geluk heb gehad. In het begin viel het mee met mijn gevoelens, maar ineens dan komt die spreekwoordelijke ′hamer′ en realiseer je je wat had kunnen gebeuren als ik alleen op die trein had gezeten en geen assistentie had gehad. Ik heb mijn dienst niet meer afgemaakt. Na het bezoekje aan het spoorwegpolitiebureau in Utrecht heb ik de trein naar huis genomen. Op mijn standplaats stond de wachtdienst op mij te wachten. Hij kwam voor opvang. Dat is zeer prettig om direct iemand te hebben, die je de mogelijkheid geeft om je verhaal kwijt te kunnen en je verteld wat de overige opties voor hulpverlening zijn.

Vandaag ben ik vrij en kan ik uitpuffen, maar dit heeft best grote impact op je en ik denk erover na om van het weekend nog maar thuis te blijven en maandag met een ′schone lei′ te beginnen voor zover dat dat mogelijk is.

Tot zover.

Ik ben er dinsdagochtend weer.

maandag 7 april 2003 En dan gaat het gewone leven weer van start

Na de gebeurtenis van afgelopen donderdag heb ik even rust nodig gehad en even alles goed moeten overdenken. In dit vak, dat men ′conducteur′ noemt, is dat erg belangrijk. Als je niet kunt relativeren, dan ben je weg. De ziektewet in. Als ik dat uitstel van betaling gewoon had geschreven, dan had ik nooit geweten welke achtergrond deze kerel had. En had ik me daar dus ook geen zorgen over gemaakt. Je weet niet wie je allemaal in de trein tegen komt. Er lopen wel meer figuren rond waar je niet blij mee zou zijn. Om het even op een vreemde manier te zeggen: Als ik Volkert van der G. in de trein had gehad en hij had mij gevaarlijk voor de maatschappij gevonden, dan had hij misschien mij wel neergeschoten. Snap je? Niet te ver nadenken, is de oplossing.

Maar goed. Ik heb een weekendje in de tuin gewerkt en mezelf gedwongen op andere gedachten te komen. En het gaat nu weer goed. Goed genoeg om morgen mijn kniptang weer op te pakken en, alsof niets gebeurt is, gewoon weer langs Culemborg te komen en mijn trein te controleren. Alsof er niets gebeurt is. Of dat helemaal lukt, weet ik niet. Anders knip ik dat stukje maar even niet.

Eigen veiligheid eerst. Dat moet ik soms goed in mijn oren knopen.

Morgen ben ik er weer. En dan kan ik jullie vertellen hoe het verlopen is op de trein. Tot morgen.

woensdag 9 april 2003 Leuke, maar wel spannende dienst

Het was gisteren een erg leuke, gezellige dienst.

Ik ben iemand die graag wel eens bij een reiziger blijft staan of zitten te praten. Over de meest uiteenlopende onderwerpen. Dat vindt ik het gezellige aan dit werk. Je hebt in principe alle vrijheid, zolang je je werk maar doet. En dat maakt het tot een ontzettend vrije en aantrekkelijke baan.

De dienst was spannend, omdat ik voor de eerste keer weer over de plek kwam waar het donderdag misging. Ik heb, zonder het opzettelijk te doen, in Zaltbommel staan kijken of ik hem zag staan. En of ′ie in zou stappen. Hij stond er gelukkig niet. Dat zal ik de komende keren nog wel blijven doen, denk ik. Dat doe je helemaal onbewust.

In Eindhoven stapte 2 jonge jongens (ongeveer 13 of 14 jaar) in in de 1e klas. Ze gingen zitten, maar iedere keer als ik buiten de trein langs liep stonden ze op. Toen we vertrokken waren ging ik knippen en kwam bij de beide heren uit. Ze bleken allebei een jaartrajectkaart 2e klas te hebben. Hierop vroeg ik of ze wisten dat ze fout zaten. Het rare is, dat zelf deze jonge mensen nog niet het respect hebben om iemand antwoord op zijn vraag te geven. Ze keken me aan of ik van Mars kwam. (En dat was niet zo, want dat had ik nog pas in de spiegel gecontroleerd ) Nadat ik mijn vraag herhaalde kreeg ik als antwoord dat ze dat wel wisten en heb ik hun verzocht te verhuizen naar de 2e klas. Dat deden ze met flink wat geknor. Ik heb hun wel nog verteld, dat ze de volgende keer bij moeten betalen. Ik kom deze week nog vaker op dat traject. Kijken of ik ze weer tegen kom.

Daarna kwam ik nog 6 jongeren tegen van Duitse afkomst. Ze beweerden dat Eindhoven geen loket had om een kaartje te kopen. Toch maar even uitgelegd dat dat wel zo was. Hoe ze die ochtend vanuit Horst-Sevenum naar Eindhoven waren gereisd wilden ze niet zeggen. Het vreemde was, dat ze alle 6 apart wilden afrekenen. Dat was wat doorwerken, maar haalde ik net voor aankomst in Horst. Gelukkig, anders had de taktiek van het apart afrekenen nog zin gehad. De manier waarop ze zich gedroegen leek erop te wijzen dat dit reizen zonder kaartje geen incident was en dat ze geen vakantiegangers waren. Maar dat zal ik vanzelf wel merken, als ik ze over een tijdje tegenkom. Veel mensen halen het door elkaar, maar er zit een groot verschil tussen instinct/intuïtie en discriminatie. Je gevoel kan je ingeven dat ergens iets fout zit. Onafhankelijk van de afkomst van iemand. Als je gevoel dat alleen zegt als je Marokkanen tegen komt, dan is er iets mis met je gevoel. Dan begint het richting discriminatie te gaan. De meeste conducteurs discrimineren dus ook niet, maar gaan af op hun gevoel. En dan maakt het niet uit of je geel, rood, bruin, wit of blauw bent. Alhoewel mijn gevoel zegt, dat er met iemand met een blauwe huidskleur toch iets mis moet zijn .

Ik ben er morgen weer, omdat het vanavond te laat wordt om nog in mijn dagboek te schrijven.

Tot morgen.

donderdag 10 april 2003 De dienst van Woensdag

Een heerlijk rustige dienst. Twee keer naar Deurne en één keer naar Haarlem.

Het blijft een spel tussen conducteur en zwartreizigers. Ik stap in het ene treinstel en zij rennen naar het andere. Loop ik door naar het andere stel, dan springen ze eruit en zijn weer een halte verder. Dan wachten ze gewoon op de volgende trein. Duurt wel wat langer, maar het kost niets. Tenminste, als de zwartreiziger wint. En jammer voor hem, gebeurt dat niet altijd. Vaak wint de conducteur. Alleen jammer dat de zwartreiziger dan vaak een zeer slechte verliezer is. Het lijkt net op dammen via het internet: Als je tegenspeler dreigt te verliezen, dan verbreekt hij over het algemeen snel de verbinding.

Zo′n slechte verliezer hadden we gisteren ook in de trein. Dan worden ze brutaal en proberen het bloed onder je nagels vandaan te halen. Hij was bijna te ver gegaan. Gelukkig had ik een collega bij me, die dat signaleerde en de situatie suste. Een conducteur is ook maar een mens. En dan ook nog een mens in het uniform van het minst begrepen bedrijf van Nederland. Maar dat maakt niet uit. Af en toe voel ik me net de ambasadeur van Irak. Je probeert zolang mogelijk de situatie te verdedigen, maar dat lukt helaas niet altijd. En als dat niet lukt...

...hou dan toch een beetje rekening met de conducteur. Hij heeft dan wel dat uniform aan, maar ...echt waar... onder dat uniform zit ook maar een mens.

Tot morgen.

zaterdag 12 april 2003 Het begin van het weekend

Gisteren was het te laat om nog een bericht te plaatsen. Daarom doe ik dat nu maar. Op mijn vrije zaterdag.

De dienst die ik gisteren had, heb ik de afgelopen weken misschien wel 8 keren gehad. ik kan hem dromen. Gisteren was er echter een nieuwe dimensie. Ik was mijn stempeltang vergeten thuis en als ik een reservetang zou halen, dan had ik hem te lang thuis liggen. Dus zonder tang op stap. Dan moet je jezelf wel wat doelen stellen, want anders heb je tijd over. Dus werd het een OV-studentenkaartdag. Iedere studentenkaart moest uit het hoesje van de beurs en werd even van alle kanten bekeken. Dat kost wel meer tijd, maar is af en toe wel handig om te doen. In het begin werd er nogal sceptisch gereageerd, maar de reacties werden steeds positiever. Een veel gehoorde reactie was: ″Eindelijk wordt eens goed naar mijn kaart gekeken. Dat doen jullie normaal nooit.″ De winst was ook snel binnen. Een OV-kaart van vorig jaar met lucht onder het laminaat. Dat leek erop of de foto vervangen was en opnieuw dichtgesmolten. Helemaal zeker is het nooit, maar omdat hij verlopen was had ik toch alle recht om hem in te nemen.

Verder kwam ik één trein later nog een reiziger tegen met een tijdelijke verlopen kortingskaart. Hij wilde de kaart wel terug, want hij moest de dag erna ook nog met de trein (?). Sorry, maar wat voor een gedeelte van ′ongeldig′ of ′verlopen′ had je niet begrepen? Hij mocht voor mij zijn reis naar Venlo (5 minuten) afmaken, maar kreeg wel een gemerkt kaartje mee, waarop ik vermelde dat ik met de reiziger had afgesproken dat hij een nieuw kaartje voor de terugreis zou kopen. Dat zorgt ervoor dat de reiziger zich aan de afspraak houdt. Altijd nog goedkoper, dan bij mij bijbetalen.

Laat gisteravond ging mijn trein nog kapot. Het licht bleef uitvallen. Toch maar laten uitwisselen voor een ander treinstel. Het is om je kapot te verschrikken, als je met de trein onderweg bent en het licht valt om de haverklap uit.

Dat was hem voor vandaag. Ik heb na vandaag nog 4 dagen vrij, dus ben ik er donderdag weer.

Tot donderdag.

vrijdag 18 april 2003 Alweer een nieuw traject toegevoegd aan ons pakket

Gisteren was het een leuke dienst. Ik vindt het zowiezo altijd leuk als er weer wat nieuwe variatie in het werkpakket komt en zo mocht ik gisteren voor de eerste keer naar Zwolle. Het is trouwens ook een erg mooi traject. Alleen de zon was naar mijn idee wat te vroeg onder gegaan. Het was op een gegeven moment te donker om iets te kunnen onderscheiden.

Ik moest gisteren eerst als stoptrein naar Utrecht. Dat begon met een kapotte trein. We waren nog niet vertrokken. De verlichting zag eruit als discoverlichting. Het knipperde continu. Uiteindelijk werd vlak voor vertrek onze trein uit de dienst genomen en moesten de reizigers de trein uit. Echter, men had heel vlug iets geregeld, want ongeveer 5 minuten later moesten we naar spoor 6 waar een gedeelte van de trein naar Tilburg werd afgekoppeld en als stoptrein naar Utrecht zou gaan. En zo waren we onderweg en toen we in ′s Hertogenbosch kwamen was de vertraging al weer weg.

Daarna moest ik naar Geldermalsen vanaf Utrecht. Dat werd moeilijk omdat er een defecte trein op het spoor stond tussen Utrecht Centraal en Utrecht Lunetten. Hij was net op tijd terug naar Utrecht Centraal getrokken om ons te laten vertrekken met een paar minuten vertraging.

De rit naar Zwolle, die daarna volgde was lekker relaxt, maar wel druk. We kregen het verkeerde materieel mee. In plaats van een DDAR (een oude gele dubbeldekker met minimaal 4 rijtuigen) kregen we een Mat64 (een bekende gele stoptrein met bolle neus met twee rijtuigen) mee. Het paste allemaal wel. Maar enkele koppeltjes in de trein vonden het toch nodig om te ′stapelen′.

Met z′n tweeën op één klapstoel.

Daarna richting Eindhoven. Twee dames kochten iets na middernacht twee kaartjes met korting. En ik trof ze in de trein aan. De reden was, volgens hun, dat ze met z′n drieën waren geweest toen ze het kaartje kochten, maar die derde persoon met de kortingskaart was naar huis gegaan. Ja, maar zonder kortingskaart geen korting. Daar waren ze het niet mee eens en een van de twee dames werd steeds brutaler. Ze hadden geen geld, geen legitimatie en werkten niet mee. Op een gegeven moment laat een van de dames een paspoort zien en zegt: ″Kijk, ik heb wel een paspoort, maar ik laat het niet zien.″ Dat was de druppel. Eindpunt voor deze twee dames. Het heeft wat moeite gekost, maar na 5 minuten vertraging en wat medewerking van reizigers, die toch graag op tijd verder reisden, stonden de twee dames buiten.

Veel mensen denken dat wij het leuk vinden om mensen uit de trein te zetten. Dat is absoluut niet waar. Iemand uit de trein zetten is een laatste redmiddel als iemand niet wil meewerken en je voor de gek houdt of iets dergelijks. Verder kan het nog zo zijn, dat iemand een gevaar is in de trein voor zichzelf of anderen. Dan proberen we die persoon ook buiten te krijgen. Leuk is het echter absoluut niet. Je laat toch iemand aan zijn lot over, terwijl je er ook bent om service te verlenen en mensen naar hun bestemming te brengen.

Dat was het weer.

Vanavond wordt het weer laat, dus reken maar op mijn dagboekbericht rond het middaguur. Tot morgen.

zaterdag 19 april 2003 Railrunner van rond de 18?

Gisteren had ik een reserve-dienst. In het ergste geval zit je 8 uren niets te doen, maar het is dan ook de bedoeling om, als er een collega uitvalt, direct te kunnen inspringen en zo het uitvallen van treinen te voorkomen. Ik was net begonnen, toen de telefoon ging. Ik moest passagieren (gewoon als reiziger) naar Venlo en dan een treintje terugrijden. Op weg naar Venlo begon het al. Toen we in Helmond ′t Hout aankwamen was al aan de noodrem getrokken. Toen ben ik samen met mijn collega de trein doorgelopen op zoek naar de betreffende rem. Die vonden we helemaal achter in de trein. De rem teruggedraait en toen konden we weer verder.

Na vertrek uit Venlo ging ik controleren en trof een aantal mensen aan met de OV-studenten-weekkaart. En die is op Goede vrijdag niet geldig. Ze zagen zo erg verrast uit, dat ik het idee had, dat ze het echt niet wisten. Ik heb het nog maar een keer uitgelegd en hun het reisje naar Eindhoven laten afmaken. Maar ik kwam ook drie jongens tegen met twee retourtjes Eindhoven en één Railrunner. Die jongen leek echt helemaal niet op iemand onder de 12. Hij zag er echt 18 of ouder uit. Na het verhaal te hebben aangehoord bleek dat de lokettist zich vertypt had en daarna nog een goed kaartje had geprint. De jongen had betaald en kreeg toen per vergissing toch de Railrunner mee. De nummering van de kaartje bewees het verhaal, maar op het betreffende station was niemand meer aanwezig, dus bellen naar het loket ging niet meer. Ik heb besloten de jongen het voordeel van de twijfel te geven en het advies om voor de terugreis een ander kaartje te kopen. Dan kon hij de dag erna zijn gelijk halen bij het loket.

Daarna nog een ritje naar Heerlen gehad. Op de terugweg de schrik van mijn leven gekregen. Er werd een steen tegen onze trein gegooid. En dat komt zo hard aan, dat we dachten dat er iemand tegen de trein was gereden. De trein laten stoppen en gaan schouwen. Buiten wat beschadigingen aan de dikke laklaag van de trein, niets meer aangetroffen. Gelukkig geen aanrijding. Een aantal maanden geleden heb ik een dodelijke aanrijding meegemaakt en als dan zoiets gebeurt, dan klopt het hart in je keel.

Dat waren mijn belevenissen van gisteren. Morgenmiddag vind je de gebeurtenissen van vandaag online. Tot morgen.

maandag 21 april 2003 Twee drukke dagen

Pasen lijkt zo ontzettend rustig, maar voor mij waren het zeer drukke dagen. Daardoor had ik ook niet eerder de tijd om mijn dagboek verhaal te schrijven. Waarvoor mijn excuses, maar ik maak het vandaag allemaal goed.

Zaterdag werd op twee plaatsen binnen mijn dienst gevoetbald. In Eindhoven PSV-Twente en Ajax moest ook voetballen. Even vergeten tegen wie. Om te zeggen dat ik problemen had met supporters, Nee, het was reuze gezellig in de trein. We hebben flink gelachen. Toen ik naar Haarlem ging begon de ellende al snel. Achteraan in de trein lag een dronken man op de grond. Half ik de coupé, half in het gangpad. En hij reageerde wel nog gewoon, maar stond op verzoek niet meer op. Hij bleef in slaap vallen. Hij was op de heenweg richting Maastricht door mijn collega ook al aangetroffen en deze had een uitstel van betaling voor hem geschreven. Maar hij was daar schijnbaar niet aangekomen, want onze trein kwam niet uit Maastricht. In Den Bosch dan maar de Spoorwegpolitie laten komen. Deze sleepten hem aan een arm naar het balkon en daar hebben ze hem overeind geholpen en naar buiten gebracht. Waarna ik het uitstel van betaling wat ik had geschreven aan de politie heb overhandigd. Ik kon namelijk de identiteit van de man niet meer vaststellen, omdat hij daarvoor te slecht aanspreekbaar was. Zij vullen dat dan verder in en sturen het naar NS terug.

Terwijl wij met de politie bezig waren kwam er een groepje jongeren zich ermee bemoeien. Hun hebben we gezegd om terug te lopen. Omdat ze dat niet direct deden zijn we na vertrek (met overigens 15 minuten vertraging) naar hun op zoek gegaan. We hebben hun niet gevonden. Wel een groepje jonge meiden die wonder boven wonder allemaal hun treinkaartje gingen zoeken in hun eigen tasje en zakken en alle drie hun kaartje kwijt waren. Dat werden dus drie uitstellen van betaling. De dames klaagden over de geluidsoverlast uit de coupé ernaast. En daar kwam ook een herrie uit. We zijn daar naartoe gelopen met het verzoek de radio, die normaal in trein niet aan mag, stiller te zetten. Dat deden ze. Er waren ook geluiden te horen over het uit het raam gooien van blikjes door hetzelfde groepje. In Utrecht stapten de eerder genoemde meiden uit. Toen begon de herrie in de coupé weer en hebben we gezegd dat de radio uit moest en dat als ze zich niet gedroegen ze in Duivendrecht moesten uitstappen. Onderweg begon de herrie weer en dus werd Duivendrecht het eindstation voor hen. Ze verlieten de trein echter niet zo maar en we werden flink afgeblaft door het groepje van acht of 10 personen. Maar na flink tegengas van onze kant stonden ze op het perron in Duivendrecht en was de rust weer weergekeerd. We hebben de treinen achter ons ingelicht over deze groep en hun laten weten dat ze hun beter niet konden meenemen. Zeker twee treinen hebben hieraan gehoor gegeven.

Toen begon de terugreis van Haarlem naar Eindhoven. Toen ik bij de trein kwam had mijn collega de sluitseinen al gecontroleerd. De trein vertoonde verder geen mankementen. Toen ik mijn spullen in de conducteursruimte ging zetten, bleek het ruitje van de noodhamer te zijn ingeslagen en de noodhamer was ontvreemd. De eerder genoemde collega was met het zelfde materieel naar Haarlem gekomen en wist zeker dat de hamer toen nog op zijn plaats zat, omdat ook hij zijn tas in de ruimte had staan en hij nog bij zijn tas was geweest. Terwijl onze machinist naar voren liep meldde hij ons via de portofoon, dat in het voorste rijtuig een ruit van een tussendeur was ingeslagen. Wij hebben toen besloten te gaan rijden en het betreffende rijtuig in Amsterdam af te sluiten, zodat onze reizigers niet in het glas hoefden rond te lopen. Verder hadden wij besloten om de rest van de trein nogmaals op vernielingen te controleren. Door dat onderzoek bleek een tweede noodhamer ontvreemd achterin de trein. In Amsterdam Centraal hebben wij de deuren van het voorste rijtuig afgesloten, waarna wij vertrokken zijn. Bij Amsterdam Muiderpoort kregen we een melding via de machinist, dat een tegentrein gemeld had, dat er een deur openstond in het 3e rijtuig van achteren. Wij zijn gestopt in Muiderpoort en hebben de deur geïnspecteerd en gesloten. Van deze deur bleek de bevestigingspal van de deur naar de vloerplaat te zijn afgebroken. Volgens ons door vandalisme. Deze deur was tussen Haarlem en Amsterdam Centraal gewoon gesloten en had ook op de heenweg geen mankementen vertoond. Verder bevond deze deur zich bij vertrek in Amsterdam Centraal niet aan de perronzijde en was er dus geen reden deze deur te openen. Omdat wij uitgingen van ′sabotage′ hebben wij omgeroepen met het verzoek aan de reizigers om de ogen en oren goed open te houden en ons te waarschuwen als ze iets verdachts zagen. Wij hebben ons toen verdeeld over de trein. Er zijn op weg naar Eindhoven geen verdere vernielingen aangetroffen. We hebben ondanks deze situatie geen vertraging opgelopen.

Een erg drukke dienst, dus.

Zondag had ik weinig treinen te rijden ik moest naar Venlo en twee keer naar Tilburg West. Maar er gebeurde een aanrijding bij Best, waardoor alles overhoop ging. De treindienst vanaf Eindhoven richting Den Bosch en Tilburg lag helemaal stil. Erg veel spectaculaire dingen heb ik zondag niet meegemaakt, maar door de verstoring was het wel erg druk. Veel vragen krijg je gesteld. Op sommige heb je een antwoord. Op andere weer niet. Dat kan best vervelend zijn. En de mensen hebben er geen begrip voor. Als een bus een aanrijding krijgt, dan begrijpen de mensen dat die bus niet verder rijdt en het kruispunt dicht is, maar als het om een trein gaat dan is dat anders.

We leven in een cultuur van: ′Zand erover, klaar′, zeg ik altijd. Mensen kunnen zich niet indenken wat voor een troep er ontstaat als iemand voor een trein komt. En dat moet opgeruimd worden, voordat er weer gereden kan worden. En daarnaast moet het treinpersoneel direct vervangen worden, omdat het een erg emotionele impact op je heeft. Je hebt een mens gedood zien worden en dat vergeet je niet zo maar.

Dat was het weer voor vandaag. Ik heb nu een dag vrij. Dus mijn volgende bericht is er overmorgen. Tot dan.

woensdag 23 april 2003 Pech onderweg

Ja, dat slaat eigenlijk meer op mijn privé-situatie, dan op het werk. Ik kwam dik een uur te laat, omdat ik autopech kreeg. Maar goed, ik ben er uiteindelijk toch gekomen.

Ik heb niet veel spectaculairs meegemaakt gisteren. Slechts één ding, maar dan ook wel erg spannend voor mij. Ik ben gisteren de jongen tegengekomen, die me laatst bedreigd heeft. Hij stapte mijn trein in net toen ik met een paar politie-collega′s op het perron stond te praten. Zijn vriend ging omgedraait op de bank zitten om me door het raam aan te kunnen kijken. Dat maakte hem meer belachelijk, dan dat het indruk maakte. Ik ben gewoon gaan controleren en heb ook hem om zijn kaartje gevraagd en dat had ′iegewoon, dus is er niets aan de hand. Hij keek wel raar op, dat ik toch kwam knippen, omdat de meeste collega′s dat misschien niet hadden gedaan. Ik ben echter van mening dat, als ik niet ga knippen, ik hem gelijk geef en hij gewonnen heeft. En dat wil ik niet. Ik ben daar te trots voor. En natuurlijk weet ik dat ik aan mijn eigen veiligheid moet denken, maar ik kan me niet gewonnen geven. Dat is voor mij het begin van het einde. Als ik dan over twintig jaar door nog twintig personen ben bedreigd, wat doe ik dan? Een boekje lezen in de trein, omdat ik er niet meer doorheen durf? Nee, dat kan niet. Ik moet mijn tegenstander recht in de ogen kunnen aankijken en hem laten zien dat ik niet bang voor hem ben. Dat is voor mij de enige manier om deze strijd te winnen. Toen hij wegliep riep zijn vriend: ″Wie het laatst lacht, lacht het best.″ En als het aan mij licht, dan lach ik het laatst en het best.

Tot morgen.

donderdag 24 april 2003 Druk, druk, druk

Ik heb het momenteel erg druk.

Ik beloof dat ik jullie zaterdag er alles over vertel. Dat red ik even tussendoor niet.

zondag 27 april 2003 Het beloofde verslag met uitleg

Ja, kijk, als je niet op tijd je verhaal presenteert, zoals je belooft, dan moet je vind ik even uitleggen wat er gebeurd is. Dat zal ik dan ook doen. Ik heb afgelopen week verteld, dat mijn auto kapot was. Nou, die is nog steeds kapot en het bleek een erg grote en dure reparatie te zijn. En dat niet alleen, maar ik zit dus tot en met woensdag zonder auto en dat is moeilijk werken bij een bedrijf dat 24 uur per dag draait. Het is dan ook passen en meten om alles gedraaid te krijgen. Daarbij hoort ook het gebruik van het openbaar vervoer en als je in een dorp met een buurtbus woont, dan betekent dat 1 keer per 2 uur een bus rijdt. Hij rijdt dus ongeveer 7 keer per dag. Ik kwam dus erg veel tijd te kort de afgelopen dagen. En dat is de reden waarom ik niet eerder in mijn dagboek kon schrijven.

Maar goed, nu ben ik er weer en dus even kijken wat er allemaal gebeurd is.

Tijdens mijn controle donderdag kwam ik twee dames tegen na Eindhoven Beukenlaan zonder voervoersbewijs. ″Conducteur, wij willen bij U een kaartje kopen.″ Ze zaten op hun gemak vanaf Eindhoven. Hadden zich niet bij mij gemeld en zaten op hun gemak, met ieder wat kleingeld in hun hand, op mij te wachten. Ik vertelde hun, dat het eigenlijk de bedoeling is dat je van te voren een kaartje koopt en dat je, als je geen kaartje hebt, je je bij de conducteur meldt. Dat vonden ze duidelijk onzin. En ze deden niet eens hun best om het te verbergen. Nou, dan maar laten voelen. De regels zeggen dat als iemand in de trein een kaartje koopt, hij het bedrag tegen treintarief schuldig is. Zo gezegd, zo gedaan. € 8,-- per persoon. Dat geld hadden ze niet. Dan wordt het een UvB (uitstel van betaling) met nog € 4,50 extra aan administratiekosten. Allebei geen legitimatiebewijs bij zich. Dat betekent eigenlijk dat ik geen UvB zou moeten schrijven, maar we waren bijna in Best en dus moest ik iets. É én van de dames gaf de goede gegevens op, maar de ander, naar nu blijkt, heeft valse gegevens opgegeven. Maar daar ben ik nog niet mee klaar. Ik heb een erg groot verantwoordelijkheidsgevoel en ik denk dat ik aangifte ga doen over het opgeven van valse identiteitsgegevens. Daar hangt dan nog wel een aardig staartje aan voor de betreffende dame.

De vraag die dan blijft hangen is, of dit nu eigenlijk al in de opvoeding wordt meegegeven. Het lijkt mij dat ouders hun kinderen dit toch niet aanleren. Maar dat merk ik snel zat, als ik binnenkort (na de aangifte), misschien haar ouders spreek.

Goed, maar tot zover mijn verhaal over de afgelopen dagen. Niet veel spectakel, maar je krijgt nu eenmaal niet altijd alleen maar spectaculaire zaken op de trein.

Tot dinsdag.

dinsdag 29 april 2003 Een Railrunner van ongeveer 16 jaar?

Gisteren was een gezellige dag.

Ik had een leerling-conducteur mee en dat is reuze gezellig om te doen. Ik ben dan wel geen officiële mentor, maar dat wil ik wel ooit worden. Het eerste ritje ging van Eindhoven naar Amsterdam Centraal en terug. Een lijntje waar normaal veel geschreven wordt. Gisteren was er helemaal niets te schrijven. Zouden onze zwartrijders ook vakantie hebben? Wel vreemd was dat we zonder het te weten een bedelaar klem liepen in de trein, maar dat was aan de betreffende persoon niet te zien en op het moment dat wij hem zagen, deed hij ook gewoon niets verkeerds. En dan kun je helemaal niets. Je kon toch niet aan deze jongen zijn neus zien dat hij een bedelaar was. Een reiziger in het betreffende rijtuig vroeg wat de regeling bij NS was voor wat betreft bedelen. Ik heb hem uitgelegd dat wij de bedelaar een proces-verbaal geven en hem er op het volgende station uit zetten. Deze meneer zei toe, dat hij het dan wel erg vreemd vond dat we deze bedelaar lieten lopen. Ik heb hem toen verteld, dat als een reiziger niet zegt dat het een bedelaar betreft, ik dan toch echt niet kan weten dat het een bedelaar is. Daar was hij het niet mee eens.Voor aller duidelijkheid: Een bedelaar in de trein komt nooit bedelen bij de conducteur. En wat nog belangrijker is: Als reizigers niets geven, dan stopt de bedelaar vanzelf om een meer lucratieve manier van bedelen te zoeken.

Toen ik afgelopen vrijdag dienst had was ik nog een vreemde vogel tegen gekomen. Een jongen van rond de 30 en hij had zo′n goede zin. Hij zei: ″Waarom kijken al deze mensen zo zuur. Het leven is geweldig. Ze moeten wat meer lachen. We hebben het leven. We hebben mooi weer en we hebben weekend. Wat wil je nog meer. Het leven is mooi.″ Hij hing op ieder station uit de trein om alle passerende reizigers prettig weekend te wensen. Het kwam een beetje raar over, maar het was wel leuk.

Terug naar gisteren. Ik trof in de trein twee jongens aan. Een van 18 (volgens zijn OV) en één van ongeveer 16 jaar. De 16-jarige had een Railrunner-kaartje. Even voor de ′leken′ onder ons. Een Railrunner is een kaartje voor kinderen onder te 12 jaar, die onder begeleiding reizen van een volwassene van 19 jaar of ouder. Ik vroeg aan onze Railrunner hoe oud hij was. Hij zei 11 jaar te zijn. Vervolgens vroeg ik of hij iets bij zich had waarmee ik zijn leeftijd kon controleren. Het antwoord was nee. Dit had ik al verwacht. Toen vroeg ik om zijn geboortedatum. Die wilde hij niet geven, maar toen ik bleef aandringen, ging hij naar grond zitten kijken. Ik zag hem rekenen. En toen zei hij dat hij in februari 1992 geboren was. Dit was voor mij geen bewijs, omdat ik wist dat hij het net had zitten uitrekenen. En dus gooide ik het over de andere boeg. De 18-jarige begeleider mocht nog geen Railrunner begeleiden. Dus moesten ze een nieuw kaartje kopen. En toen ze hoorden dat het € 13 kosten moest, toen stapten ze liever uit.

Sommige mensen denken, dat als je niets anders meer kunt worden, dan wordt je conducteur en dat wij zo dom zijn, dat we dergelijke zaken niet opmerken. Nou, die mensen moet ik erg teleurstellen, want zo dom zijn we toch echt niet. En ik vind het dan ook vaak een geweldige uitdaging om dit soort dingen te ontdekken.

Dat was het weer voor vandaag.

Tot morgen.

vrijdag 2 mei 2003 Koninginnedag en Oranje

Koninginnedag was logischerwijs een drukte van jewelste. Dat het voor NS een aparte dag is ieder jaar, dat weten we allemaal. In verschillende steden werd echter ook nog een Koninginnenacht gehouden. En daar komt veel jeugd op af. De alcohol vloeide rijkelijk (niet in de stations want daar was alcohol taboe) en de vechtpartijtjes helaas ook. Gelukkig heb ik in mijn treinen geen vechtpartijen gehad.

Er waren wel veel mensen zonder kaartje, omdat de kaartautomaten op de kleine stations niet berekend zijn op dergelijke grote reizigersstromen. Maar ik zou geen goeie conducteur zijn als daar geen mouw aan te passen was. Als het om enkele reizen gaat met veel mensen met dezelfde eindbestemming, dan in je het geld en schrijft één vervoersbewijs voor de hele groep. Er kunnen heel veel mensen op één conducteursbiljet. Daar is goed rekening mee gehouden. En verder was het eigenlijk toch best wel gezellig.

Dezelfde avond werd ook door Oranje geoefend tegen Portugal. Dat gebeurde in het Philips-stadion in Eindhoven. De supporters die ik gezien heb gedroegen zich voorbeeldig. Dat is toch wel een complimentje waard. Er waren echter ook een paar "oranje" mensen in de trein, die zich niet zo goed gedroegen. Zo heb ik twee bekeuringen moeten uitdelen voor blowen in een niet rokengedeelte in de trein. Jammer, eigenlijk. Maar blowen in de trein vind ik zowiezo geen goed idee, omdat er altijd overlast is voor andere reizigers en in het niet rookgedeelte vind ik het helemaal uit den boze. Een gewone roker krijgt dan eerst een waarschuwing, maar iemand die zit te blowen gaat dan voor de bekeuring.

Ook weer verschillende gevallen meegemaakt van gebrek aan respect. Zo trof ik vier dames aan, die mij vertelden dat ik maar moest beginnen te schrijven. Ze hadden geen kaartje. Toen ik zei dat dat erg respectloos klonk, zeiden ze dat ik ″moest stoppen met zeiken en gewoon moest schrijven″. Helmond ′t Hout was hun eindpunt. Tenminste dat werd hun eindpunt. Ook verscheurde een reiziger het UvB wat ik voor hem geschreven had en gooide het in honderden stukjes op de grond tijdens het uitstappen. Ik zei er iets van, maar ″moest gewoon mijn bek houden″. Ja, kijk. Daar komt dan de zelfbeheersing bij kijken.

Het was niet allemaal negatief. Erg veel ouders met kinderen in de trein. Zij vinden het altijd leuk als de conducteur zo′n treintjesknipmachientje bij zich heeft. Dat had ik bij mij en ik heb erg veel kinderen heel blij kunnen maken met een treintje uit hun Railrunnerkaartje.

Nou, dat was het weer. Na het weekend hoor je van mij hoe mijn weekend op de trein verlopen is. Prettig weekend.

dinsdag 6 mei 2003 Dodenherdenking

Afgelopen 4 mei was het de dag van de dodenherdenking. Om 20 uur was het de bedoeling dat heel Nederland 2 minuten stilstond bij de slachtoffers van de 2e wereldoorlog. Als je dan ziet hoeveel mensen het niets meer interesseert, dan doet dat soms best wel een beetje pijn. Wij kwamen net op tijd station Roermond binnen om nog op het station te staan met de dodenherdenking. Een mooi omroepbericht gemaakt om de mensen er nog een keer aan te herinneren. En dan is het 20 uur. En iedereen begint te rennen, over te stappen, naar buiten te lopen. Het heeft mijdoen beslissen om de volgende keer de trein voor het inrijsein van het station stil te zetten en de deuren dicht te houden. Het is gewoon belachelijk dat het zo moet.

Toch was het die avond ook reuze gezellig in de trein. Nog even staan praten met enkele mannen (met de Ziekte van Heineken). We hebben best veel gelachen. Ze hadden het erg naar hun zin en toen we wat vertraging kregen, toen hoefden ze geen excuses. Nee, een sixpack bier was beter. Waaruit blijkt dat niet iedereen die dronken is voor overlast zorgt.

Op 5 mei was het de dag van de vergeetachtige studenten. Vaak in hun eigen nadeel. Zo schreven we ontzettend veel voor de studenten met hun weekkaart, die in verband met bevrijdingsdag niet geldig was en kwamen we andere studenten met hun weekendkaart tegen, die netjes een kaartje met korting hadden gekocht. Als er studenten zijn die dit lezen: Neem even de tijd om de achterkant van je kaart te lezen. Je bespaart er veel geld mee. Het minder leuke aan deze zaak is, dat wij weer worden uitgemaakt voor alles wat vies, vuil of gemeen is. Maar als studenten de achterkant van hun kaart niet lezen, dan zijn wij dat toch niet schuld, toch?

Ook nog even ingegrepen toen een jongen op het perron zijn vriendin de keel dichtdrukte. Ik ken "liefde met gevoel", maar dat gevoel hoort er volgens mij niet bij. Ik heb er iets van gezegd en toen werd ik door de jonge man bedreigd. Net in te weinig woorden om hem op te laten pakken. Hij wist niet hoever hij kon gaan. Andere omstanders zeiden niets. Ik kan het hun niet kwalijk nemen. Ik vraag me alleen af wat er was gebeurt als ik klappen had gekregen. Of het dan ook bij kijken was gebleven.

Weer veel beleeft de afgelopen dagen. Ik heb nu "weekend" en ben 3 dagen vrij. Vrijdag ben ik erg laat terug, dus schrijf ik zaterdag weer. Tot dan.

maandag 12 mei 2003 Verandering in mijn werkwijze en erg late dienst

Ik zal toch een verandering in mijn werkwijze voor het dagboek moeten aanbrengen. Anders maak ik beloftes die ik niet kan nakomen en daar heeft niemand iets aan. Het is namelijk zo dat, als ik vaste late dienst draai, het vaak niet mogelijk om na een afloopdienst (tot 1.00 of later) nog een bericht over mijn belevenissen te plaatsen. Ik probeer het steeds wel, maar als ik dan om 2.30 thuis kom, dan verlang ik heel erg naar mijn bedje. En we weten allemaal dat een goede nachtrust ook van belang is. Ik blijf natuurlijk deze site bijhouden, maar omdat ik de ene keer meer tijd heb dan de andere keer moet je rekening houden met een iets onregelmatigere interval. Echter wel meerdere keren per week. Daar maak ik me hard voor. Tot zover de huishoudelijke mededelingen.

Vanavond komt er een nieuw dagboekverhaal over de laatste drie dagen.

maandag 12 mei 2003 "De verdachte verklaarde alsvolgt"

Dit zijn geen woorden van mezelf, maar ongeveer de woorden van een reiziger waarvoor ik een UvB schreef. Hij was boos dat hij het treintarief moest betalen en vond dat hij dan ook maar "op rekening" moest betalen. En voor die € 11 had hij recht op een bijzondere verklaring. Dus begon hijzelf met zijn verklaring: "De verdachte kwam aan gerend en..." Ik heb geadviseert om na zo′n verklaring dan vooral maar te betalen, omdat de rechter anders niet blij zou zijn met de spottende woorden. De reiziger vond het belachelijk dat hij zijn kaartje bij de automaat of bij het loket moest kopen en dat hij niet gewoon kon wachten tot ik voorbij kwam. Ja, nou. Zo lust ik er nog wel een paar.

Laat ik even de regels voor het trein en stationstarief uitleggen.
Stationstarief: Je zou het kunnen vergelijken met de "voorverkoop" bij een concert. Vaak zijn kaartjes voor concert in de voorverkoop goedkoper, dan aan de kassa de betreffende avond. Stationstarief betaald men bij het loket of bij de kaartautomaat.
Treintarief: Dit tarief wordt altijd berekend als je bij de conducteur een kaartje koopt. Het maakt dan niet uit of je je van te voren meldt of je op me zwaait of hoe je het ook aanpakt. Echter, er zit een "maar" aan. Veel collega′s gaan niet helemaal volgens de regels met dit tarief om. Je kunt een conducteur tegenkomen, die je het voordeel van de twijfel geeft en het stationstarief berekend. Echter, volgens de regels van het "spel" staat een conducteur, die je het treintarief laat betalen altijd in zijn recht. Zo hoort het namelijk. Veel mensen begrijpen dit verschil niet. En eigenlijk is het zo simpel: Automaat/loket --> Stationstarief. Conducteur --> Treintarief. Het treintarief is trouwens geen boete voor zwartrijders. Het is gewoon een hoger tarief.
Bij een UvB krijgt de reiziger een zogenaamde schikking aangeboden. Dat is het treintarief en daar boven op nog € 4,50 administratiekosten. Ook hier is van een boete geen sprake. Die komt pas als je na 7 dagen niet betaald. Snap je het? Als je vragen hebt, dan mail je maar. Dan leg ik het nog eens uit.

Een iets onsmakelijkere zaak kwam ik ook nog tegen. Tijdens mijn controleronde wees een reiziger me op een raam waar zowel het glas, als het tafeltje en de vloer was ondergek... eh... ondergespuugd. De betreffende zieke reiziger had zich maar een andere plaats gezocht, want in die troep kon je natuurlijk niet blijven zitten. In zo′n geval is het handig als die zieke het even had gemeld. Wij moeten natuurlijk extra schoonmaak regelen. Ik heb deze zwangere mevrouw er op gewezen en haar erbij verteld dat ik het haar niet kwalijk nam. Ziek is ziek. Maar het wel erg op prijs zou stellen als ze het de volgende keer even zou melden. Daarna was het etenstijd.

Verder kwam ik nog iemand tegen, die mij vertelde dat hij geen kortingskaart meer zou kopen, omdat NS het roken in de trein vanaf 1-1-2004 gaat verbieden. Apart detail is dat de meeste mensen niet weten dat dat geregeld is door de wet en niet door NS. Hij vertelde er wel bij, dat er gelukkig toch nooit politie meereisde en er toch niemand kon bekeuren dan. Wat een teleurstelling toen ik vertelde dat wij als conducteur beëdigd zijn als Buitengewoon Opsporingsambtenaar en dus de bekeuringen mogen schrijven. Toen was het gesprekje ineens over.

Tot zover. See you soon

zondag 18 mei 2003 Luchtvaart nooit vertraging?

Vorig weekend met de stremming bij Geldermalsen was ik in Den Bosch nog een piloot van een van onze luchtvaartmaatschappijen tegengekomen. Hij stond boven in de hal een servicemedewerkster van NS Stations stijf te schelden. De trein waarmee die meneer was aangekomen van 5 minuten te laat geweest en daar had zijn aansluiting niet op gewacht. Wat ik me dan afvraag is: Hoeveel mensen missen door de uren vertraging in de luchtvaart hun aansluiting? Wachten vliegtuigen op elkaar? Hoe vaak zie je niet dat mensen moeten overnachten op de luchthaven door de grote vertragingen? En dan natuurlijk nog: Vind hij het dan reëel dat iemand hem zou gaan staan uitschelden over die vertragingen in de luchtvaart? Ik denk van niet.

Ik ben er even bij gaan staan, omdat hij zo lelijk deed tegen mijn collegaatje. Hij keek mij aan met zo′n blik van: "Wat moet jij?" En ik keek terug met een blik van: "Is dit nou nodig?" Het werkte waarschijnlijk. Hij riep nog dat er geen asocialer bedrijf ter wereld bestond. En dat NS gewoon een bedrijf was wat het niet verdiende om te bestaan. Toen liep hij verder. Ik hoop dat hij zijn frustratie daarmee kwijt was.

Afgelopen donderdag een rustige dienst gehad, maar toch niet helemaal zonder bijzonderheden. Militairen komen we vaak tegen in de trein. Helaas ook vaak zonder kaartje. Nu kwam ik donderdag er een tegen, die mij vertelde geen geld en geen legitimatie bij zich te hebben. Nu hebben wij laatst van iemand bij Defensie gehoord dat iedere soldaat minimaal zijn legitimatiebewijs van Defensie bij zich moet hebben. Ik vertelde dus tegen deze meneer, dat zonder legitimatie wij geen zaken konden doen en Helmond Brouwhuis zijn eindbestemming zou worden. Toen keek hij me een beetje lachend aan, omdat hij dacht dat het een grapje was. Ik was echter bloedserieus. Toen hij dat doorkreeg (dat duurde een paar tellen) begon hij in zijn tas te graven en daar kwam zijn Defensiepas. Eigenlijk had ik geen zin meer om voor hem �berhaupt nog iets te schrijven, maar ik had geen zin in trammelant en dus heb ik het UvB nog maar geschreven. Op de achterzijde van mij exemplaar kan ik echter nog verschillende opmerkingen plaatsen en daar heb ik dit stukje bij verteld. Als hij dan niet zou betalen, dan hoop ik dat Justitie daar iets aan heeft.

Waarom heet een vouwfiets VOUWfiets? En waarom is een vouwfiets in de trein gratis en kost een normale fiets €6,-- ? Daar hebben sommige mensen nogal moeite mee. Een jongen en meisje zitten met al hun bagage op het balkon met het bekende fietspictogram op de deur. Ze hadden echter zo veel bagage dat ik blij was dat ze die plaats gekozen hadden. Vervolgens ga ik controleren op vervoersbewijzen en kan ik dat balkon niet voorbij, omdat een mevrouw haar vouwfiets midden op het balkon voor de tussendeur heeft gezet. Van de vouwfiets was alleen het achterwiel ingeklapt. Ik sprak deze mevrouw hierop aan en vertelde dat voor de veiligheid haar vouwfiets aan de kant moest staan en niet in de doorgang. Daarop werd mevrouw boos en vertelde mij dat deze twee jongeren op de plaats van haar fiets zaten en dat ze hem daarom daar geparkeerd had. Ik heb haar verteld dat dat de plaats van haar fiets helemaal niet was. Een vouwfiets hoor je, om hem gratis mee te nemen, helemaal in te klappen en bij je bank of in het bagagerek te plaatsen. Die ′gereserveerde′ plek is voor betaalde niet inklapbare fietsen. Als ze haar fiets niet aan de kant zette, dan zou ik haar vragen haar vouwfiets helemaal in te klappen en in het bagagerek te plaatsen. Toen maakte ze onder veel gemopper de doorgang weer vrij.

En dan tot slot: Weet je nog van mijn gesaboteerde trein? Afgelopen donderdag had ik dezelfde dienst en weer was er aan de noodontgrendeling van een deur getrokken. We merkten hem op bij controle van de trein voor vertrek uit Haarlem. De deur stond op een kier open. Het lijkt wel een georganiseerde actie.

Tot de volgende keer.

maandag 19 mei 2003 3000+ bezoekers

Vandaag om 21.10 uur ben ik het aantal van 3000 bezoekers gepasseerd. In dik twee maanden over de 3000 bezoekers. Dank aan iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt. Mochten jullie suggesties of opmerkingen hebben ter verbetering van deze site, mail dan gerust.

woensdag 21 mei 2003 Morgen verschijnt het volgende verhaal

In verband met de aanschaf van een andere PC kan ik momenteel even geen berichten plaatsen. Morgen ben ik er weer. De personen die zich hebben aangemeld voor de mailinglist, krijgen van dit bericht geen notificatie. Dit heeft te maken met het instellen van Outlook. Dat moet ik nog doen.

donderdag 22 mei 2003 Niet echt mijn type man

Na het knutselen om alle informatie over te zetten van de ene naar de andere pc ben ik weer helemaal online.

Toen ik dinsdag onderweg was naar Weert werd ik door een reiziger aangesproken. Zijn vrouw had tegen hem gezegd, dat hij in een dieseltrein zat en dat geloofde hij niet. Hij viel bijna van z′n stoel af toen bleek dat zijn vrouw gelijk had. Nadat ik hem had uitgelegd dat dat was in verband met materieeltekort, vroeg hij stomverbaasd: "Dus als het nog slechter gaat bij het spoor, dan krijgen wij binnenkort zeker een stoomtrein?" Ik moest er nogal om lachen en hijzelf gelukkig ook.

Ik trof twee mannen aan in de 1e klas op weg naar Deurne. De ene liet een jaarkaart van NS zien en zei dat de kaart van de man tegenover hem veel mooier was. Deze liet echter ook gewoon een jaarkaart zien en ik zag er helemaal niets bijzonders in. Ik vroeg waarom die andere kaart mooier was. Daarop zei hij:"Omdat zijn foto erop staat." Ik zei:"Oh, dan snap ik waarom ik het niet kon zien. Hij is namelijk mijn type niet." Waarop we alledrie in de lach schoten. Toen ik wegliep hoorde ik de man nog zeggen: "Gelukkig niet nee." Hoe ik dat moest opvatten weet ik niet, maar het klonk nogal raar.

Je merkt dat ik niet veel heb meegemaakt de afgelopen dagen en wat er gebeurde was gewoon leuk. Tot de volgende keer.

vrijdag 23 mei 2003 Libelleweek op Almere Strand

Het is weer Libelleweek in Almere Strand. Leuke tijd om te werken op de trein. Al die dames (van jong tot oud) die bijna nooit met de trein gaan en helemaal volzitten met alle indrukken die ze die dag hebben opgedaan. Ik vind het dan ontzettend gezellig en blijf nogal veel staan praten. Ik maak er voor mezelf en voor deze incidentele reizigers een leuke reis van. Zo kwam ik dames tegen, die mij vertelden dat ze tassen vol gratis producten hadden meegekregen. Een dame die erbij hoorde, maar een coupé verder zat vertelde dat het hun handen vol geld had gekost voor alles wat ze hadden gekocht. Begonnen ze dus al tegen mij te liegen over hun uitgaves. Zouden ze aan het oefenen zijn voor thuis?

Gisteren stonden twee jongens direct op toen wij het rijtuig binnen liepen en begonnen voor ons uit te lopen. Een erg bekend "symptoom" voor zwartrijden. Wij hebben toen snel onze trein verder gecontroleerd en uiteindelijk kwamen we ze tegen. Het was schijnbaar een nieuwe vorm van conducteurtje-pesten, want ze hadden allebei een kaartje.

Het is soms zo vreemd. Ik heb nu dagen rondgelopen met nog 4 losse kaartje uit mijn vorige boekje met vervoersbewijzen en ik vond niemand die nog een kaartje moest hebben. En dan krijg je zo′n dag als gisteren en dan schrijf je gewoon 8 kaartjes. Het lijkt alsof bepaalde dagen zich beter lenen voor zwartrijden dan andere dagen. In ieder geval ging het gisteren dan hoofdzakelijk over kaartjes voor het doorreizen naar een ander station of een suppletie (overgang) voor het reizen in de 1e klas. Slechts één reiziger had echt opzettelijk geen kaartje gekocht en moest even slikken toen zijn € 10 niet voldoende was. Voor bijna € 20 mocht hij zijn reis vervolgen. En dat wilde hij graag, want wij hadden de laatste intercity.

Tot zover voor vandaag. See you very soon.

maandag 26 mei 2003 Controleploeg

Afgelopen vrijdag kreeg ik één van de Eindhovense controleploegen mee. Deze controleploegen zijn er om extra kaartcontrole uit te voeren in de treinen en op de perrons. Ook houden zij tijdens drukke weekenden en evenementen in- en uitgangscontrole. Deze ploegen worden ook ingezet bij calamiteiten voor de begeleiding van de "verbussingen" en de reizigersinformatie. Een tijdje geleden stond een stukje over een dergelijke ploeg in de krant: "De knokploegen van NS". Dat zijn het dus absoluut niet. Officieel heet het P.B.T. Dat staat voor Proces Bijzondere Taken. En deze ploeg bestaat uit conducteurs en surveillanten. Er zijn ploegen bij die een beetje lijken op een knokploeg doordat er ook gespierde figuren tussen zitten, maar zij gedragen zich hetzelfde als de gewone conducteurs. Het grote verschil is echter, dat zij niet gebonden zijn aan een trein. Hierdoor kunnen ze gemakkelijker met iemand mee uitstappen en bijvoorbeeld op de politie wachten bij het opgeven van valse identiteitsgegevens.

Maar nu even terug naar mijn verhaal. Het is verbazingwekkend hoeveel mensen met ongeldige kaartjes je uit de trein haalt als je met meer mensen bent. Je komt dan sneller door een trein heen en je kunt er dus ook vaker doorheen knippen. En dat doen ze dan ook. Ik ben blij dat zij er zijn. En ik denk dat dat de toekomst wordt. Controlepoortjes en controleploegen. Maar dat zullen we vanzelf wel merken in de komende jaren.

Wat mij ook opvalt is, dat weinig mensen tegenwoordig nog gebruik van maken van de informatieborden. Afgelopen vrijdag moest ik weer een aantal mensen achterlaten op station Heeze, omdat ze niet op de borden gekeken hadden en dachten dat we naar Weert gingen. Hetzelfde gebeurde op weg van Tilburg naar Eindhoven. De trein richting Den Bosch had veel vertraging en dus kwamen wij eerder langs spoor 1 te staan. De borden geven de correcte informatie en het wordt ook omgeroepen. Op mijn trein stond ook Eindhoven en toch stappen de mensen voor Den Bosch in. Het lullige hieraan is, dat de mensen verwachten dat je taxi′s gaat regelen en zo. Dat zou ik ook soms wel willen, maar dat kan alleen als iets de schuld van NS is en dat is het in een dergelijk geval niet. En dan krijg je vaak ruzie. Het is dan misschien in hun ogen asociaal, maar in een dergelijk geval moet je het gesprek al afkappen als er een discussie ontstaat. Zo van: "Ik kan er niets aan veranderen. En ik kan niets voor U betekenen. Sorry daarvoor. Nog een goede avond." Als je dat niet doet, dan krijg je oeverloze discussies over iets waarin beide partijen machteloos staan. Alleen wil de reiziger dat dan helaas niet inzien.

Nou, dat was het weer. Ik moet vanavond weer werken. En deze week heeft voor mij zes werkdagen. Ik kan dus wel even vooruit. Tot snel.

vrijdag 30 mei 2003 Ik zat fout!

Even over het rapport betreffende het ongeluk bij Roermond. De dingen die je hier op de site kon lezen zijn dingen die gehoord zijn door mensen die bij de reizigers van de betreffende trein geweest zijn. Daardoor kan het zijn dat bepaalde zaken niet correct waren, omdat er natuurlijk sprake is van paniek. Nu.nl meldt:

Treinongeval Roermond door hartinfarct machinist
DEN HAAG - Het treinongeval bij Roermond waarbij in maart zeven mensen zwaargewond raakten, is veroorzaakt doordat de machinist van de passagierstrein een hartinfarct kreeg. Dat blijkt uit onderzoek van de Inspectie Verkeer en Waterstaat dat dinsdag openbaar werd gemaakt. De machinist kwam bij het ongeval om het leven. Op 20 maart botsten een goederen- en een reizigerstrein op een wissel frontaal op elkaar. Het ongeval gebeurde ongeveer 300 meter ten noorden van het station van Roermond. Onder de zwaargewonden was ook de conducteur. Ongeveer dertig reizigers raakten lichtgewond.

vrijdag 30 mei 2003 Drukke trein

Gisteravond was het niet echt een overdreven drukke avond, maar mijn trein van Den Haag terug naar Eindhoven was erg arbeidsintensief. Tijdens mijn controleronde trof ik een reiziger aan met een OV-studentenkaart, waarvan de kleuren niet correct waren. Omdat hij de kaart in een hoesje had zitten vroeg ik of hij de kaart daar even uit wilde halen. Ik kreeg vervolgens een oude kaart van 2002. Ik wist echter 100% zeker dat ik een kaart van 2003 had gezien. Deze kaart was echter verdwenen en de reiziger bleef zeggen dat hij niet wilde meewerken. De politie gebeld en daarop gewacht. Waarschijnlijk terwijl ik even niet oplette heeft hij de kaart weggestopt. Toen de politie kwam was de kaart verdwenen. Het vreemde is, dat de reiziger probeerde te onderhandelen voordat de politie kwam. Zo van: "Als ik de valse kaart aan jullie geef, hoeft er dan geen politie bij te komen?". Dat klinkt naar een bekentenis. In ieder geval is meneer in Dordrecht achtergebleven en hadden wij inmiddels een aanzienlijke vertraging.
Tot overmaat van ramp werd de tunnel in Best afgesloten wegens een brandalarm. Geen brand. Alleen onverlaten, die aan de melder hadden gezeten. Met een half uur vertraging kwamen we aan in Eindhoven. Vandaag een dagje vrij. Zaterdag mag ik weer aan de slag. Alvast een prettig weekend.

dinsdag 3 juni 2003 Moeder, wat is het heet!

Niet alleen de titel van een tv-serie, maar ook de gedachte van veel Nederlanders in de afgelopen week.
Buiten het feit dat het iedere dag weer kijken is hoe je je spulletjes allemaal meeneemt en dan bij voorkeur zonder een jasje aan te moeten trekken. We hebben een uitgebreide uitrusting en het kost dan soms best wat moeite om alles een plaatsje te geven. Laten we hopen dat mijn riem nooit bezwijkt onder het gewicht van alles wat eraan hangt, want dan sta ik midden in de trein met mijn broek op mijn schoenen.

Afgelopen donderdag kwam ik tijdens mijn controleronde in een dubbeldeksrijtuig twee donkere heren tegen, die mij pardoes omliepen en ervandoor gingen. Mijn collega overkwam hetzelfde lot. We liepen snel naar beneden, maar ook daar liep men ons gewoon overhoop. Inmiddels waren er nog twee bijgekomen. Drie van de vier liepen naar voren. Een van deze groep was erg onder invloed van alcohol. Hij ging bijna direct weer zitten en sprak ineens geen Nederlands meer. Alleen Frans. Deze meneer hebben we laten opstaan en mee laten lopen naar zijn vrienden. Dat was nogal wat werk, omdat ze eerst bijna achterin zaten en nu naar het voorste rijtuig liepen. Toen we vooraan kwamen, nam mijn collega de leider van de groep apart en vertelde hem wat de bedoeling was. Betalen of uitstappen. Hij had geen geld, wel een studentenkaart. Uiteindelijk wist ze hem om te praten en legde hij € 20 op ′tafel′. Direct afgerekend voor alle vier. Ik was erg bang voor een vechtpartij, omdat ze allemaal onder invloed van alcohol bleken, maar dat was gelukkig ongegrond. Maar uiteindelijk weet je nooit wanneer je de eerste klap voor je kop krijgt. En zolang het een klap is valt het eigenlijk nog mee...
Eigenlijk raar, hoe een mens zijn grenzen verlegd. De ene vind schelden al agressie. Voor de andere is dat spugen of klappen krijgen. Een mens verlegd zijn grenzen eigenlijk te ver. Maar het gebeurt dan ook zo vaak. Iemand een klootzak noemen is heel normaal. Maar ja, wat is normaal...

maandag 9 juni 2003 Ik wist niet dat ik moest stempelen...

Dat is een veelgehoorde reden van mensen, die op kortere afstanden in de trein reizen en hun kaartje zonder datum hebben gekocht. Deze mensen snappen niet dat wij niet kunnen zien of het echt zo is of niet. Een versleten kaartje is vaak duidelijk. Dat heeft zo lang in de portemonnee op de conducteur zitten wachten... Daar schrijf ik dan ook direct een ander kaartje voor. Ook zijn er mensen, die denken dat als ze op ′zonder datum′ drukken, dat het dan een meerdaags retour wordt. En dat klopt ook niet. We hebben in Nederland maar 2 soorten retourtjes: Dagretour en Weekendretour.

Afgelopen week kwam ik een Oost-Europese Au-pair tegen. Dat een conducteur niet altijd met zijn hormonen werkt heeft dat meisje ervaren. Ze had een ongestempeld kaartje van Duivendrecht naar Utrecht. Ze vertelde dat ze geen Engels, Frans en Duits sprak. Vreemd, want hoe kan ze dan voor haar gastgezin zorgen? Met handgebaren? Verder vertelde ze dat ze niet zo vaak met de trein reisde en niet wist dat een kaartje zonder datum gestempeld moest worden. Het vreemde was dat ze wel een kortingskaart had. Als je niet veel reist is dat natuurlijk geld weggooien. En de kaart was al een half jaar oud. Dan ken je de reisregels wel. Ze vertelde het kaartje net gekocht te hebben bij het loket. Terwijl het kaartje uit de automaat kwam en al 5 dagen oud was. Toen ik het UvB ging schrijven, wist ze haar adres niet meer. Na haar verteld te hebben, dat ze dan mocht kennis maken met de ′sterke arm der wet′ in Utrecht kwam ineens een papiertje met adres boven water.
Iets vertelde mij dat ze deze tactieken al eerder had gebruikt. Het meisje was een ′plaatje om te zien′. Dat nog even voor alle mensen, die denken dat conducteurs altijd achter hun l*l aanlopen.

Ook hebben wij afgelopen week weer wat ′rampdagen′ mee mogen maken. Seinstoringen, stroomstoringen, blikseminslagen, aanrijdingen, stopzetting in opdracht van de politie... Deze week kwamen ze veel voor. Een reiziger kwam ons vertellen dat hij, niets ten nadele van ons hoor, vond dat de concessie van de NS onmiddellijk moest worden ingetrokken. We bakten er toch niks van. Kijk en dan word ik nogal boos. Aan veel van deze stremmingen kunnen we helemaal niets doen en dan krijgen we weer de schuld. Ik wilde deze meneer nog iets zeggen, maar hij keerde me de rug toe. Ik zal het nog even uitleggen hoe het werkt.

NS rijdt treinen. ProRail is de verkeersleiding en het onderhoud van sporen, bovenleidingen, seinen, etc. En aan de rest, zoals aanrijdingen, blikseminslagen, etc. is vaak niemand schuld. Ik hoop dan ook dat ik daarmee de onduidelijkheid weer mee de wereld uit heb geholpen.

Tot over een paar dagen.

dinsdag 10 juni 2003 Een enquête

Beste bezoekers. Stilstand is achteruitgang, zei een wijs persoon ooit. Ik ben daarom op zoek naar jullie mening. Ik heb daarom 14 vragen in een enquete gezet en wil jullie verzoeken, deze in te vullen. Het is volledig anoniem. Je mag onderaan bij naam en e-mailadres invullen wat je wil. Ik doe daar toch niets mee.Zet wel het vinkje onderaan de enquete even uit voor je hem verstuurd.Jullie zouden me er erg mee helpen.
Alvast bedankt voor de medewerking.

De enquête is inmiddels gesloten bedankt voor de medewerking.

vrijdag 13 juni 2003 Uitgescholden en bespuugd

Gisteren was een warme dag. Ik had best veel last van de warmte. Ik kon er bijna niet van eten, maar dan ga je uiteindelijk plat en dat is ook niet de bedoeling. Maar op zich was het wel een gezellige dienst.
In het begin van de dienst kwam ik een groepje van 6 jongens tegen. Ze hadden een net gedraaide joint in hun hand. Ik vroeg hun om de joint niet in de trein op te steken, omdat dat zorgt voor overlast. Daarop zeiden ze dat ze hem niet zouden aan steken. Toen ik iets later samen met mijn collega voorbijgelopen kwam rook ik de lucht al van verre. Ze zaten toch die joint te roken. Toen ik er iets van zei kreeg ik een grote bek terug. Toen was de maat vol. In Houten mochten ze de trein verlaten. Alle 6 stapten ze uit. Eerst werden nog wat zaken gezegd over de edele delen van mijn moeder, maar in onze Nederlandse cultuur komt dat niet zo hard aan als in de ons omringende landen. Dat legde ik naast me neer. Toen de trein begon te rijden en de deur waar ik stond dicht ging, spuugde een van de jongens op me. En als ik toen de trein had uitgekund... Ik heb toen maar besloten om de trein gewoon verder te laten rijden. Anders waren er klappen gevallen en dat kunnen we niet hebben. Ik ben helemaal geen vechtersbaas, maar bespuugd worden is wel zo ontzettend laag. Dat geeft je zo′n minderwaardig gevoel. Dat is niet te beschrijven.

Als je een tijdje conducteur bent, dan merk je toch dat je karakter verandert. Je wordt zelfverzekerder en harder. Je bouwt een spreekwoordelijk muurtje om je heen en je laat je niet meer zo leiden door emoties. Die verandering is heel vreemd om te zien gebeuren, maar iedere conducteur heeft dat volgens mij. Voor mij heeft dit ervoor gezorgd dat ik meer kan hebben, maar sommige zaken gaan te ver. En dan kun je wel eens erg boos worden. Dit was voor mij de eerste keer dat ik bespuugd werd en dat gevoel... Je zou je het liefste 5 keer gedoucht hebben. Zo vies voel je je.

Even nog over de enquête. Er wordt heel veel gereageerd op de enquête, waarvoor mijn dank. Hij loopt een week en daarna zullen de resultaten bekeken worden en de verbeteringen worden ingevoerd. Maar daarvan hou ik jullie op de hoogte.

zondag 15 juni 2003 Gezellige, leuke dag

Gisteren was een gezellige en leuke dag. Wel veel UvB′s geschreven, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Een van deze UvB′s betrof een jongen, die valse gegevens opgaf. Deze jongen wilde zelf een Uitstel voor de 1e klas. Hij keek nog niet eens vreemd op dat dat hem €30 zou kosten. Maar toen later bleek wat er aan de hand was, toen viel het kwartje bij mij ook. Hij had een tijdje geleden een rekening thuis gekregen van een UvB, waarvan hij niets af wist. Hij had niet gereisd. Dat bleek door een vriend van hem gedaan te zijn. Nu wilde hij de vriend terug pakken. En dat mislukte, omdat hij niet alle gegevens van zijn vriend uit zijn hoofd wist en dus een foutje maakte. Gevolg: Een UvB en een Proces Verbaal voor het opgeven van valse identiteitsgegevens aan een opsporingsambtenaar.

Verder kwamen we twee mannen tegen in de trein, die uiteindelijk bij ons kwamen zitten. Ze vonden de conductrice die we bij ons hadden wel leuk. En dus probeerde ze van alles om haar om te praten om met ze mee uit te gaan. Echter, zij had dit al vaker meegemaakt en ontweek elke uitnodiging en iedere poging. We hebben allemaal erg gelachen.

Vaak heb je dagen waarop je het heel moeilijk of heel makkelijk kunt maken voor jezelf. Gisteren ging het gewoon helemaal vanzelf. Het was gewoon een super gezellige dag.

dinsdag 17 juni 2003 Joints en een donkere coupé

Eergisteren had ik dienst op de stoptrein van Tilburg naar Eindhoven. Ik had elektrische problemen met deze trein. In een trein zitten twee groepen verlichting. De ene doet zigzaggend een van de twee tl-buizen aan. De andere groep zigzagt net omgedraaid en doet de andere tl-buizen aan. ′s Avonds zet ik altijd beide groepen aan om het maximale licht te hebben. Éé van de groepen werkte echter niet. Hierdoor bleef een eerste klas coupé donker.

Tijdens mijn controle kwam ik een groepje dronken studenten tegen, die in Oisterwijk opstapten en naar Tilburg wilden. Ze hadden een vrolijke dronk, want ik heb erg met hun gelachen. Voordat ze uitstapten, wilden ze me allemaal eerst een hand geven, omdat ze mij ′een geweldige conducteur′ vonden. Met dronken mensen heb ik geen probleem, maar dan moeten ze geen problemen veroorzaken. En dat deed een ander tweetal op de terugweg wel.

Ze zaten in een groep van ongeveer 8 personen en waren al erg dronken. Ook zaten ze joints te draaien. Ik sprak hun aan en verzocht hun om de joints niet binnen aan te steken, omdat het zo stinkt. Daarop werd gezegd dat dat geen probleem was. En ze beloofden ze niet aan te steken voordat ze de trein uit waren. Prima geregeld, zou je zeggen. Ik kwam een station verder weer voorbij en wat denk je? De groep is uitgestapt op twee personen na. Deze twee, de meest dronken jongens van de groep, zaten te drinken en de joint te roken. Daarop heb ik hun aangesproken, omdat ik toch een afspraak met hun had gemaakt. De ene man was voor rede vatbaar, maar de andere werd agressief. Hij zei dat ik mijn kop moest houden. ″Joints zijn niet verboden in Nederland″, zei hij nog. Ik vertelde hem dat dat wel zo was, maar dat het gedoogt werd en dat zij nu overlast veroorzaakten. Daarop werd hij nog agressiever. De reizigers waren al gaan verzitten. Hierop heb ik alleen nog maar gezegd dat ik teleurgesteld was in hun en ben weggewandeld. In Boxtel stapten ze uit en kwamen hun excuses aanbieden. Deze heb ik niet geaccepteerd. Ze waren toch zichtbaar aangeslagen en het zat hun niet helemaal lekker. Maar daar hadden ze eerder over na moeten denken.

In de eerder genoemde donkere 1e klas-coupé kwam ik twee jongens tegen. Ze hadden geen kaartje gekocht, omdat ze maar alleen een €10-biljet hadden. Dat is de meest gehoorde reden in de trein, maar ik ben van mening dat na 10 jaar iedereen wel weet dat een kaartautomaat muntgeld nodig heeft of een pinpas/chipknip. Ik vertelde hun dat ze een kaartje mochten kopen, waarop ze zeiden dat ze toch bijna in Oisterwijk waren en dat ze wilden uitstappen. Ik heb hun gezegd dat eerst betaald moest worden. €6 per persoon. Ze wilden wel de normale prijs betalen, maar daar ging ik niet mee akkoord. Ik heb hun gezegd dat ze dan maar die € 10 moesten geven, dan deed ik het daar wel mee. En dat deden ze. Tijdens het schrijven van het kaartje op het balkon bleven ze om me heen draaien. Ik heb gezorgd dat mijn rug gedekt was. Toen ik na het schrijven van het kaartje wegwandelde liep er een achter mij aan. Bij aankomst in Oisterwijk rende hij snel uit de trein. Ik ben toen voor alle zekerheid maar even gaan kijken of alles nog in orde was. Je weet nooit wat ze uitgevreten konden hebben.

Een enerverende dienst. En dit is nog niet alles, maar ik laat het hier maar bij.

Zoals jullie zien heeft de enquête de eerste veranderingen op de site opgeleverd. Er zullen er binnenkort nog meer volgen. Dank aan de 41 personen, die tot op dit moment de tijd genomen hebben om mee te werken aan de enquête.

vrijdag 20 juni 2003 Veiligheidsstoring en verlopen kaarten

Gisteren was een dag met oeverloze discussies over verlopen kaarten. Twee keer heb ik een dergelijk gesprek gevoerd en de mensen snappen het vaak echt helemaal niet. Als je een kortingskaart koopt, dan krijg je een tijdelijke kaart waarmee je direct mag reizen. Echter, als je de definitieve kaart nog niet hebt en de tijdelijke kaart loopt af, dan moet je voor het einde van de tijdelijke kaart al naar het loket om te informeren hoe het zit. Zij kunnen dan nog een tijdelijke kaart verstrekken. Dat is eigenlijk de essentie van het verhaal. De dame die ik gisteren in de trein aantrof, kwam ik enkele weken geleden ook al in de trein tegen met een verlopen gewone kortingskaart. Nu zat ze er dus weer in met de verlopen tijdelijke kortingskaart. Ik heb die tijdelijke kaart ingenomen en haar verteld dat reizen op een verlopen tijdelijke kaart ook niet mag. Vervolgens heb ik die kaart netjes bij het loket afgegeven, zodat men haar wel kan verder helpen als ze komt informeren naar haar gewone kortingskaart. Daarbij kwam nog, dat ik graag wilde weten of deze mevrouw bij deze kaart hoorde. Op de tijdelijke kaart staat geen foto en die worden dan ook nogal eens over en weer uitgeleend. Ze weigerde echter alle mogelijke opties om haar identiteit vast te stellen. Kortom, discussie en uiteindelijk stapte ze scheldend uit en haar zoon spuugde naar mij. Naast mij. Gelukkig.

Ik moest gisteren in het begin van mijn dienst vijf uur lang op en neer pendelen tussen Deurne en Tilburg West. Dat is best zwaar met warm weer. Tijdens deze rit vertrok mijn trein bijna zonder mij. Er zat een storing in een van de twee treinstellen, waardoor de machinist het vertrekbevel kreeg zonder dat ik het gegeven had. Ik miste bijna mijn eigen trein. Dat is dan een veiligheidsstoring. Die storing betekend dat de betreffende trein onmiddellijk voor technisch onderzoek uit de dienstregeling wordt genomen. Dat was heel vervelend voor de reizigers, omdat de trein naar Deurne werd opgeheven, maar het is wel voor de veiligheid. En met veiligheid spotten we niet. Het leverde wel een breuk in die vijf uren op en dat was wel meegenomen. Maar eerlijk gezegd, breng ik toch liever mijn reizigers naar hun bestemming.

zaterdag 21 juni 2003 Ik heb een foutje gemaakt

Gelukkig. Ik ben een mens en dus heb ik een foutje gemaakt. Gelukkig zijn er erg oplettende collega′s online en kreeg ik de volgende correctie toegestuurd:
″Hallo!
Regelmatig bezoek ik deze site en vind het leuk om ook eens verhalen van de andere kant te horen. In het verhaal van vrijdag 20 juni zit echter iets dat niet helemaal klopt. Wij kunnen bij het loket namelijk geen tijdelijke Voordeelurenkaarten voor een maand meer afgeven. Wij kunnen nog wel bellen naar Abonnementenservice wat er gebeurd is met de kaart, maar reizigers kunnen dat het beste zelf doen, omdat zij alle gegevens bij de hand hebben. Het telefoonnummer staat achterop de normale kaarten vermeld.
Ga verder vooral zo door met de site!″

Ik hoop dat ik het bij deze goed heb gecorrigeerd.
Collega, bedankt voor de rectificatie.

dinsdag 24 juni 2003 Nog een aantal verbeteringen!

Beste bezoeker,
Vandaag heb ik weer een aantal zaken veranderd volgens de tips uit de enquete. Zo werd gevraagd voor een groter frame waarin de tekst te lezen is. Ik heb de vaste breedte van het iframe (het gele kader) veranderd van 660 pixels naar 85 %. Dit betekend, dat bij een volledig scherm het tekstvak ongeveer de helft groter is geworden.

Verder is het Forum online gegaan.
Klik hieronder maar op de knop Forum en leef je uit. Het is de bedoeling om hier gezonde discussies te voeren. Het betreft een proef. Als het goed gaat, dan blijft het forum.

Als er nog suggesties zijn, dan hoor ik dat graag.

woensdag 25 juni 2003 De vakantietijd gaat beginnen

Het is bijna zo ver. De vakantietijd begint. En dat merk je in de trein ook. De mensen zijn vaak vriendelijker, lachen meer. En de hoeveelheid reizigers wordt minder. Daarom ook de vakantiedienstregeling, die binnenkort weer gaat beginnen.
Mijn dienst van gisteren was heerlijk. Het weer was geweldig. De zon scheen en er stond een lekker fris briesje. Dat is toch het ideale werkweer. Het hoeft voor mij geen slecht weer te zijn om graag te gaan werken. Ik doe mijn werk met veel plezier en dat schijnt er ook vanaf te stralen.
Mijn dienst begon gisteren met een intercityrit naar Haarlem. Mijn collega was een beetje in de war met de tijd en wilde een minuutje te vroeg weg. Maar daar zijn collega′s voor en dus zijn we op de seconde op tijd vertrokken. Na het geven van het vertrekbevel kwam er nog een man aanrennen. Mijn deur staat dan nog open, omdat ons belangrijkste kijkmoment tijdens het vertrek is als de trein al begint te rijden. Kijken of er niets mis gaat. Ik draaide mijn deur snel dicht, omdat de trein al reed en zei tegen de man dat hij niet meer mocht instappen. Hij noemde mij een hufter, waarna ik hem een prettige middag gewenst heb.
Veel mensen denken dat als de trein rijdt dat je dan nog gerust in de trein kunt springen en dat maakt de vertrekprocedure tot de gevaarlijkste procedure in ons hele werk. Als die persoon springt, dan maakt ′ieeen doodsprong, want de kans is groot dat hij ernaast valt en tussen trein en perron komt. Daarom vinden wij het springen nooit goed en draaien we onze deur altijd dicht als er, na het vertrekbevel, iemand komt aangerend.
Dat doen we dus niet om mensen te plagen of ze express hun trein te laten missen.

donderdag 26 juni 2003 Er hebben al drie collega′s van U gestempeld...

Gisteren was een rustige, normale dienst. Ik had een korte dienst (net geen 7 uren) en er zat ook nog genoeg variatie in. En best veel intercity′s. Ik moest eerst als stoptrein naar Utrecht. Toen als intercity terug en daarna nog een keer met de intercity op en neer naar Maastricht.
In de stoptrein kwam ik een reiziger tegen met een kaartje met 40% korting. Ik vroeg of hij een kortingskaart had. Ja, die had hij. Mag ik de kaart dan even zien? Nee, er zijn al drie collega′s geweest die mij vandaag gecontroleerd hebben en dat moet maar genoeg zijn. U krijgt mijn kortingskaart niet te zien.
Zelfs na de uitleg dat een reiziger verplicht is om aan elk verzoek tot controle te voldoen, bleef hij erbij en zei steeds dat ik maar moest doorlopen. Uiteindelijk pakte hij zijn kaart toch en liet hem zien. Later hoorde ik van een collega, die dezelfde man was tegengekomen in de volgende trein. Deze had de kortingskaart ingenomen, omdat de reiziger zich niet aan de overeengekomen voorwaarden hield. En eigenlijk heeft hij daar gelijk in. Ik heb daar lering uit getrokken en zal de volgende keer op dezelfde manier als mijn collega handelen.

Ik snap af en toe echt niet wat sommige mensen bezielt om het leven zo moeilijk te maken. Het kan allemaal zo gemakkelijk zijn, hè?

Ook heb ik gisteren voor het eerst dienst gedaan op een V-IRM. Een IRM is de nieuwste dubbeldekker die we nu enkele jaren hebben. De V staat voor Verlengde. Deze trein kan uit 4 of 6 rijtuigen bestaan en er kunnen meerdere treinstellen aan elkaar worden gekoppeld. Vooral technisch is dit materieel afwijkend van de rest, maar ik zal niet te erg in detail treden. Mochten er mensen zijn die daar behoefte aan hebben, dan kunnen ze dat vragen via het forum.

maandag 30 juni 2003 Belediging van een opsporingsambtenaar in functie

Gisteren was een dag met alleen maar stoptreinen.
Even naar Utrecht stopperen vanaf Eindhoven. Daarna stoptrein naar Tiel. Terug naar Geldermalsen. Dan weer naar Eindhoven en een keer naar Venlo. Dat was de planning voor mijn zondag. Op de heenreis naar Utrecht trof ik tussen Eindhoven Beukenlaan en Best 3 rugzaktoeristen aan. Zonder kaartje en zonder geld (???). Omdat we bijna in best waren had ik geen tijd meer om 3 UvB′s te schrijven. Ik heb hun het station uitgezet en ben toen verder gegaan. Ik heb hun wel gewaarschuwd dat ik de volgende treinen zou inlichten. Er werd mij door deze heren verzekerd, dat ze verder gingen liften. Het komt best vaak voor dat we van dit soort toeristen in de trein aantreffen. In het buitenland is het UvB bekend en wordt er dus ook geregeld gebruik/misbruik van gemaakt.

Tijdens de reis naar Tiel kreeg ik het PBT-team uit Utrecht mee. Ze knipten mijn trein tussen Utrecht en Utrecht Lunetten. Daar hebben ze best wat werk aan gehad. Ze waren net op het nippertje klaar. Anders waren ze naar Houten meegegaan. Dat korte stukje naar Lunetten wordt vaak gebruikt voor zwartrijden, omdat je als conducteur nooit de hele trein kunt knippen. Fijn, dat er het Proces Bijzondere Taken is als controleploeg.

Vanaf Tiel kwamen twee heren (onder invloed van...) naar mij toe. De ene had geen kaartje en geen geld. Voor hem schreef ik een UvB. De andere had een kaartje wat uitgeschreven was door een conducteur. Het kaartje was van Tiel naar Zaltbommel. Hij had er echter al op gereisd. Dat was te zien aan de stempel van mijn collega met daarop het treinnummer van de 6050. Hij vertelde dat hij een fout had gemaakt en in Geldermalsen weer in de trein richting Tiel was gestapt. Ik reed de 6060 en hij moest dus al de nodige uurtjes gewacht hebben in Tiel. Het was dus niet geloofwaardig en ik zei dan ook dat hij gewoon een nieuw kaartje moest kopen. Toen werd hij toch agressief. Gelukkig kwam mijn machinist en een andere conducteur er even bijstaan en heb ik het UvB toch kunnen schrijven.

(Om problemen te voorkomen heb ik het stukje over bovenstaande titel verwijderd)

De komende 3 dagen heb ik gewoon vrij en dus heb ik 4 dagen om uit te rusten en de energie op te doen om vrijdag weer te beginnen.

donderdag 3 juli 2003 Waarom is het bericht over de belediging weg?

Afgelopen zondag heb ik een ervaring gehad waarover ik geschreven heb in dit dagboek. Waarschijnlijk zat in de betreffende trein een journalist of is deze ingeschakeld door (de familie van) de betreffende reiziger. Het stuk in de krant gaf niet compleet de waarheid weer. Binnen NS is een regel, dat wij nooit persoonlijk met de pers praten over NS of iets wat met NS te maken heeft. Om nu te voorkomen dat de tekst uit dit dagboek gebruikt zou worden om me te citeren, heb ik besloten om het betreffende verhaal te verwijderen. Dit dagboek moet een reeël beeld geven van mijn belevenissen, maar ik moet er ook voor zorgen dat ik of mijn werkgever niet in de problemen komt door mijn plaatsing van een verhaal hier. Ik hoop dat jullie begrip voor deze situatie hebben.

vrijdag 4 juli 2003 Frisse start???

Na een vervelende ervaring zondag en een vervelendere ervaring op dinsdag (met het artikel in de krant) ga ik vandaag weer een dienst draaien.
Voel ik me er goed genoeg voor? Ik weet het niet. Ik voel me nog steeds niet tiptop. Ik kan jullie niet goed vertellen hoe het voelt om zo psychisch de grond in getrapt te worden. Niet alleen de situatie op de dag zelf, maar ook het krantenbericht hebben mij erg pijn gedaan. Ik heb besloten om vandaag gewoon een poging te gaan wagen. Je kunt alleen weten of het goed gaat door te proberen. En als het niet goed gaat, dan ga ik maar weer naar huis.
In ieder geval hoop ik jullie morgen te kunnen vertellen hoe het gegaan is.

Vrienden, tot morgen.

zaterdag 5 juli 2003 Een beetje nerveus, maar...

Ik zal maar direct met de deur in huis vallen. De dienst is goed en redelijk rustig verlopen. Toen ik de eerste rit maakte (naar Weert) was ik wat nerveus. Dat is trouwens normaal. Nadat ik mijn eerste knipronde achter de rug had, was ik weer rustig geworden. Aan het einde van de dienst had ik wat hoofdpijn en een paar vaste spieren in de schouders en nek. Dat had natuurlijk met de spanning van de eerste dienst te maken. Kortom, ik ben tevreden. Hieruit blijkt welke impact een dergelijke gebeurtenis kan hebben.
Ik moet nu weer vertrekken om te gaan werken.
Ik ben reserve vandaag, dus weet ik nog niet waar ik vandaag naartoe ga.

Tot snel.

dinsdag 8 juli 2003 Weer fout

Ja, ik hoop niet dat jullie denken dat het allemaal fout gaat tegenwoordig en dat jullie beginnen te denken dat het op de trein alleen maar negatief is.

Ik heb afgelopen zaterdag een reservedienst gehad en ik hoefde maar alleen een slagje Haarlem te maken. Het liep helaas uit op een bijna-vechtpartij. De details vertel ik jullie nog wel. Ik heb nu eerst even rust nodig en ik ben dan ook ′op therapeutische basis de schutting aan het schilderen′.

Op het forum wordt inmiddels druk geschreven en dat vind ik een erg fijne manier van communiceren. Ik hoop dat jullie het ook erg prettig vinden. Ga er ook maar eens kijken.

Voor alle suggesties en opmerkingen sta ik open. Mail maar of reageer via het forum.

donderdag 10 juli 2003 Wat is afgelopen zaterdag gebeurt?

Ik heb even tijd nodig gehad om wat tot rust te komen. Maar nu ben ik klaar om te vertellen wat er exact gebeurt is.
Tijdens onze controleronde in de intercity van Haarlem naar Eindhoven kwamen we op het laatste balkon. Het was zo′n fietsendubbeldekker. Op het achterste balkon bij het toilet zat een man op het balkon. Een tweede man was op het toilet. Toen ik om de kaartjes vroeg vertelde de man, dat zijn vriend de kaartjes had en dat hij op het toilet zat. Ik zei dat ik dan wel even zou wachten. Tijdens het wachten kwam mijn collega erbij en hij ging omroepen. Dit ging echter fout omdat de omroep bleef fluiten. Daar moesten we erg om lachen en de reiziger op het balkon maakte er ook nog een grapje over. Er was geen vuiltje aan de lucht. Toen we aankwamen in Utrecht kwam de tweede man van de WC en beide mannen wilden de trein verlaten. Daarop zeiden we dat dat mocht, maar dat we toch eerst de kaartjes wilden zien. Daarop begon het duw- en trekwerk. De eerste man duwde mij opzij en liep naar de verkeerde deur. Om te voorkomen dat hij in het spoor zou vallen, drukte ik die deur weer dicht. Hierop zei hij dat, als hij de andere deur open deed en ik de deur weer dicht zou doen, ik een pak slaag zou krijgen. En dat zou ik mijn leven lang niet meer vergeten. Ik stapte opzij. Mijn collega was vervolgens nog steeds in een trek en duwpartij verwikkeld met de andere man. Deze probeerde uit te stappen. Toen mijn collega de tas van de tweede man probeerde vast te houden vielen klappen. Ik had inmiddels al via mijn portofoon om hulp geroepen en deze was al gewaarschuwd. Mijn collega liep een klap tegen zijn bril en een bloedende vinger op. De beide mannen vluchten weg. We zijn ze nagelopen, maar ze waren niet in te halen. Inmiddels was de politie er en ook andere collega′s waren te hulp gekomen. Maar het was al te laat. De vogel was gevlogen. De politie heeft nog gezocht, maar niemand meer gevonden.

Na de voorgaande gebeurtenis (wat in de krant stond), het niet correcte krantenartikel zelf en deze gebeurtenis was wat te veel van het goede. Ik was helemaal op. Daarom heb ik nu bijna een week thuis gezeten. Mijn baas en zijn vakondersteuner hebben regelmatig contact met me gehad en ik wacht nu nog op een afspraak met maatschappelijk werk. Even praten over mijn belevenissen. Maar ik ga maandag weer beginnen met werken. Rustig aan. Dan zal het wel goed komen.

Tot binnenkort.

maandag 14 juli 2003 Vandaag gaat het gebeuren

Vandaag is een spannende dag. Na een week rust is dan het moment gekomen om weer de trein op te gaan. Ik ben best wel nerveus. Gek eigenlijk. Ik loop nu al dik twee jaar op de trein en het werk gaat me best goed af. Ik heb het erg naar mijn zin. En het is de baan van mijn leven. Maar toch maken bepaalde gebeurtenissen een dergelijke indruk, die ervoor zorgt dat je weer even nodig hebt om even sterk in je schoenen te staan als voor die gebeurtenissen. Nu heb ik gelukkig vandaag een gemakkelijke en korte dienst. Ik moet even naar Den Haag op en neer. Maar dat traject is ook één van de trajecten waar ook regelmatig iets aan de hand is. Er wordt erg veel zwartgereisd en dat is moeilijk om daar grip op te krijgen. Ik moet nog maar even kijken of en wanneer ik vanavond ga controleren. Het belangrijkste punt is die trein weer op gaan. De draad weer oppakken. Even door de zure appel heenbijten.
Hoe het allemaal gelopen is, dat hoop ik jullie morgen te kunnen vertellen.

woensdag 16 juli 2003 Een beetje nerveus, maar het ging goed

Zo, maar ineens in de titel gezet hoe het gegaan is met mijn eerste dienst. Ik werd voor aanvang van mijn dienst nog door mijn vakondersteuner (een leidinggevende die zelf conducteur is geweest) gebeld met de vraag hoe het met me ging. En na afloop van mijn dienst belde hij nog een keer om te kijken hoe het gegaan was. Dat doet erg goed. Je krijgt het gevoel, dat het iemand interesseert hoe het met je gaat. En dat is heel prettig. De dienst is op zich heel rustig verlopen. Ik heb de collega′s waarmee ik ging werken verteld dat ik net terug was na wat vervelende ervaringen en daar hebben ze goed rekening mee gehouden. We hebben alle treinen gecontroleerd, maar dat hebben we gewoon rustig gedaan. En pas als ik er klaar voor was. collega′s, als jullie dit lezen: ′Bedankt′
.

Gisteren had ik een dienst, die met het warme weer erg zwaar was. Hij was maar dik zeven uurtjes lang, maar door de warmte en de lange tijd op dezelfde stoptrein was ik bij thuiskomst opgebrand. Eerst een keer naar Weert. Dat verliep lekker rustig. Iedereen een kaartje. Nog wat gelachen. Kortom, gezellig. Daarna moest ik naar Deurne en Tilburg West en Deurne en Tilburg West... Dat was een ritje van 5 uren met alleen wat rust in Deurne en in Tilburg West, maar daar valt niets te drinken. Dus, dan maar zelf een koeltas met water meegenomen. Je moet tenslotte goed voor jezelf zorgen. En het was zo warm in de trein. Ik kreeg een trein die enkele uren op het opstelterrein gestaan had. Met de ramen bijna allemaal dicht. Het eerste deel van de rit ben ik bezig geweest met door de trein lopen en raampjes openschuiven. Zorgen dat het wat koeler werd voor ′mijn′ reizigers. Daarna heb ik nog verschillende kaartjes geschreven, maar niets spectaculairs. Gewoon lekker relaxt. En dat hoop ik de komende maanden ook zo te houden. Even geen ellende. Gewoon rustig mijn werk kunnen doen.

Nog even een tip voor studentenkaarthouders: De weekkaart is vanaf vandaag 1 maand lang geen vrijvervoersbewijs, maar een kortingskaart.

Nou, dat was het weer. Tot gauw.

maandag 21 juli 2003 It ain′t half hot...

Wat een hitte. 30 à 35 graden. En als er geen frisse wind staat of je krijgt een trein die lang in de zon heeft staan bakken, dan kun je je lol op. Zelfs een korte dienst is een uitputtingsslag. Als je thuis komt dan ben je gewoon helemaal kapot. Bijna letterlijk helemaal gaar.
Maar op het weer hebben we weinig invloed, dus zullen we het ermee moeten doen.
Deze week kwam ik een mevrouw tegen op het perron in Tilburg West. Volgens haar was de trein van een half uur ervoor niet geweest. Navraag bij onze bijsturing leverde op dat de trein gewoon gereden had. Echter, nu dreigde ze in Duitsland haar vliegtuig te missen. Na wat doorgevraagd te hebben bleek ze, als ze die trein wel gehaald had, net genoeg tijd te hebben gehad om naar de balie op het vliegveld te lopen, op het nippertje in te checken en te vertrekken.
Ik snap niet dat mensen zo op het randje reizen. Iedereen weet dat je met de trein een slag om de arm moet houden en toch zeker een half uur extra reistijd moet rekenen. Deze mevrouw vertelde dat in Duitsland dit nooit gebeurde. Daar reden de treinen altijd op tijd. En ze vielen nooit uit. En er werd altijd omgeroepen. Dit klinkt erg naar ′het beloofde land′. In zo′n land zou ik niet willen werken, want waar geen fouten worden gemaakt... ...werken geen mensen. In ieder geval heb ik na veel praten haar toch zo ver gekregen om haar betoog over Duitsland te staken en toch maar bij mij in de trein te stappen. Uiteindelijk moest ze toch naar Duitsland.

Verder is eigenlijk weinig gebeurt. Iedereen is door de warmte erg rustig. Sommige mensen hebben wel wat moeite met de combinatie van alcohol en zon. En hebben dan nogal moeite om het trapje van de trein op te komen. Tenminste, voor hen voelt dat als een trapje. En als het dan mis gaat, dan werkt een scheut pijn toch erg ontnuchterend. Gelukkig, de persoon waar ik het over heb, had alleen maar wat pijn aan zijn knie. Hij miste een trede van het ′trapje′ en stuiterde terug het perron op.

Ik hoop dat de komende warme dagen ook zo rustig blijven.

donderdag 24 juli 2003 Zo melig als een pakje bakmeel

Oh, mensen. Wat heb ik te doen met de reizigers die gisteren in mijn trein zaten. Ik had dienst met een erg leuke collega en we hadden beide toch een melige bui... Het was gewoon niet normaal. We hebben gelachen. Het was gewoon fantastisch. Heerlijk om af en toe gewoon eens even helemaal uit je dak te gaan. Ook de reizigers hebben flink gelachen. Kortom, het was een super gezellige dienst.
Ik had helaas wel nog een vrouw in de trein die gezakkenrolt was geworden in Eindhoven. Maar de service die ik haar kon bieden (het blokkeren van de pinpassen, bellen van de spoorwegpolitie dat er zakkenrollers actief waren, doorsturen naar de politie voor een aangifte en het verstrekken van een vervoersbewijs) , maakte haar toch erg tevreden.

Kortom, een perfecte dag.

maandag 28 juli 2003 Nieuwe laklaag?

Stel je voor. Je staat met je trein stil in station Tilburg West. Ongeveer 10 minuten. Je zit bij je trein op een bankje. Even later is het vertrektijd en wat denk je. Terwijl ik naar mijn trein loop ruik ik een verflucht en blijkt men voor ongeveer 25 m2 graffiti op mijn trein te hebben gespoten. We hebben niets gezien en niets gehoord. Dat moet je toch durven. De pakkans is wel erg groot.
Dat gebeurde mij gisteravond. Mijn eerste idee was: ″Dat gebeurt mij nooit. Zoiets merk je toch.″
Dus niet.

Het was gisteren erg druk in de trein. De laatste dag van Tilburg Kermis. En daar liepen heel wat mensen rond. Maar we zijn er weer doorheen. Nu wordt het weer een beetje rustiger op deze treinen.

Verder heb ik gisteren nog wat staan kwebbelen met verschillende mensen en dat was best gezellig. Ik begin langzaam weer een beetje in mijn normale doen te komen. Langzaam komt alles weer op zijn pootjes terecht en voel ik me weer helemaal thuis in de trein.

zaterdag 2 augustus 2003 Drukke agenda

Welkom in augustus 2003.
Misschien even leuk om te melden, dat ik van NS het groene licht heb gekregen voor deze site. Ze hebben mijn site bekeken en bepaald dat ik ermee door mag gaan. Ik moet er echter zorg voor dragen dat ik de belangen van NS en mijn collega′s geen schade toe breng. Dat was mijn bedoeling ook niet, dus is er geen vuiltje aan de lucht en mag ik door.
Bedankt, collega′s.

Een erg drukke week. Hoofdzakelijk omdat ik naast mijn werk nog even naar de maatschappelijk werkster moest. Even babbelen over de gebeurtenissen van de afgelopen tijd. Ik schrijf wel dat ik er naartoe moest, maar daar heb ik natuurlijk zelf om gevraagd. Ik mocht dus naar de maatschappelijk werkster. En dat heeft goed gedaan. Echter, als je om half twee thuis komt en dan om 11.45 bij haar moest zijn en daarna weer werken tot half twee. Het was allemaal net te doen. Daarom krijgen jullie mijn verhaal nu pas.

Afgelopen woensdag kwam een man naar mij toe met de vraag om een UvB voor hem te schrijven. Daarbij legitimeerde hij zich met een verlopen W-document (een W-document is een legitimatiebewijs voor vreemdelingen). Navraag bij de spoorwegpolitie leverde op, dat zij erbij moesten komen. Echter, toen de politie arriveerde was het verlopen W-document weg en had hij een geldig legitimatiebewijs. Conducteurtje pesten, dus.

Gisteren was een typische vrijdag. Een rampdag. Eerst een defecte trein van Railion tussen Blerick en Venlo. Het gevolg was dat ik met mijn stoptrein niet verder mocht dan Blerick. Alle reizigers moesten mijn trein uit, omdat wij terug naar Eindhoven zouden vertrekken. Bijna iedereen had er begrip voor. Echter, een vrouw vond het nodig om mij uit te schelden. Ik heb haar nog geprobeerd uit te leggen wat er aan de hand was. Het enige wat ze zei was: ″Het wordt tijd dat jij je werk eens gaat doen.″ Wat ze daarmee bedoelde begrijp ik nog steeds niet.
Daarna moest ik naar Utrecht met de stoptrein. Daar was echter net een aanrijding gebeurd. Dus ging de trein niet verder dan Geldermalsen. In Den Bosch ging, door een communicatieprobleem tussen de machinist en de bijsturing, mijn machinist van de trein af. Ik kreeg echter geen nieuwe machinist. Hierdoor konden we niet vertrekken. De machinist werd gebeld en uiteindelijk konden we 10 minuten later alsnog naar Geldermalsen vertrekken. Ook in Den Bosch begon men weer tegen me te schelden. Maar op een gegeven moment gaat dat allemaal langs je af. Ik heb die meneer een prettig weekend gewenst. En daar hield het een beetje mee op. Een erg drukke en soms vervelende dag, maar ook die dagen doe je gewoon je werk.

Ik mag nu 5 dagen uitpuffen. Ik laat jullie komende week nog wel iets horen.

donderdag 7 augustus 2003 Daar gaan we...

Vandaag begin ik weer met werken na vijf dagen vrij te zijn geweest.
Ik zie er wel een beetje tegen op, omdat het vandaag de warmste dag schijnt te worden met temperaturen tussen de 35 en 40 graden. Het was om 12 uur al 32 graden, dus dat belooft wat. In die warmte is het een uitputtingsslag. Niet alleen voor conducteurs, maar voor iedereen. Ook voor onze reizigers. Gelukkig begin ik pas om 17.51 en koelt het daarna alleen nog maar af.
Hoe mijn dienst verlopen is, dat vertel ik jullie morgen.

maandag 11 augustus 2003 Bevangen door de hitte

Het heeft even geduurd voordat ik mijn verhaal nu doe, maar het waren erg uitputtende dagen. Donderdag ben ik weer een keer in Zwolle geweest. Leuk. Vooral ook omdat het nog niet helemaal donker was, waardoor ik ook eens van de omgeving heb kunnen genieten. Heerlijk. Het was echter wel bloedje heet. Ik had voor alle zekerheid 2 liter water meegenomen in een koeltas. Je kunt je niet voorstellen hoe lekker dat is in zo′n snikhete trein. Het nadeel van de trein is, net als bij een huis, dat als het buiten afgekoeld is het niet koeler wordt binnen. Dus moet je het van de korte tussenstops hebben. Of je moet de mazzel hebben dat je een trein met airco hebt. Over een tijdje hebben bijna alle langeafstandstreinen, zoals intercitytreinen airco. Dat is lekker koel en vooral ook rustig, omdat er geen raampjes meer open kunnen/hoeven/mogen.

De dag erna, vrijdag, was ik reserve-conducteur. Dat betekend dat je koffie zet en de tijd probeert te doden totdat de bijsturing je belt, omdat een collega ziek is geworden of te veel vertraagd is om zijn volgende trein te halen. Er zijn natuurlijk nog wel redenen waarom je ingezet kunt worden, maar daar ga ik even niet te diep op in. Anders wordt het al snel vervelend, denk ik.
Ik werd direct bij aanvang dienst al gebeld om een slag Haarlem te maken om 20.08. Dat breekt de tijd dat je reserve bent lekker, dus daar was ik best wel blij om. Verder heb ik na 23.58 niets meer te doen gehad en was het om 1.30 tijd om naar huis te gaan. Het klinkt belachelijk dat je zo veel loze tijd hebt, maar er moet op iedere standplaats toch reservepersoneel zijn. Anders moet je wel erg snel treinen opheffen.

Zaterdag was een heel warme, maar ook gezellige dag. Toen ik in Haarlem arriveerde heb ik genoten van de koelte. Het was daar nog geen 20 graden. Heerlijk. Op zo′n zaterdag tref je altijd veel dagjesmensen aan en dat zijn ontzettend gezellige mensen om een praatje mee te maken. Ze zitten niet zo vaak in de trein en dus is het voor hen een belevenis en hebben ze de meest uiteenlopende vragen.

Toen werd het zondag. Gisteravond. Ik moest twee keer naar Weert, een keer naar Venlo en twee keer naar Tilburg West. En tijdens de tweede rit Weert ging het op de terugweg een beetje mis. Ik raakte bevangen door de hitte en daar hielp bijna niets aan. Ik ben naar het kantoor van mijn procesmanager gelopen. Zij had weekenddienst. En ze heeft me perfect opgevangen en verzorgd. Ik ben toen nog naar Venlo gegaan, maar ik werd er niet beter op. Ondanks de goede zorgen van mijn baas. Daarom ben ik om half tien gisteravond huiswaarts gegaan om af te koelen en terug in mijn normale doen te komen. Kijk daar is dan dus de reserve voor. Hij of zij heeft dus mijn dienst verder afgemaakt.

Nu, ben ik weer goed hersteld en ik ga morgen gewoon weer werken. Vandaag heb ik een dag vrij en geniet ik van de ventilator, want buiten vallen op dit moment de mussen van het dak. En onze honden staan klaar om ze op te vangen .

donderdag 14 augustus 2003 Brand!

Op dinsdag 12-8-2003 was ik chef trein van de laatste trein van Tiel naar Utrecht Centraal. De samenstelling van deze trein bestond uit 3 Mat64-tweetjes (6 rijtuigen en je kunt tijdens de rit niet doorlopen). Tijdens de stop in Houten kwam een groep jongeren in de leeftijd van 15 tot 18 jaar aangerent. De groep bestond uit ongeveer 6 à 8 jongens. De jongens renden naar het achterste treinstel. Waarschijnlijk omdat ze gezien hadden dat ik in het voorste treinstel aan het werk was. Mijn vermoeden was dat het ging om jongeren zonder kaartje, maar ik voelde me niet geroepen om er als een politieagent achteraan te gaan rennen. Ik ben naar het middelste stel gelopen en heb de trein laten vertrekken. Na aankomst in Utrecht Lunetten kwamen de jongeren weer uit het betreffende stel en renden weg. Ik ben verder gegaan met de kaartcontrole in het middelste stel. Na aankomst in Utrecht Centraal viel ons een grote rookontwikkeling in het achterste gedeelte van het laatste stel op. De jongeren bleken in de coupé van de 1e klas brand te hebben gesticht. De brand hebben we onmiddellijk geblust. Hierdoor was assistentie van de brandweer niet nodig. Het laatste treinstel hebben we laten afrangeren, omdat de stankoverlast en rook-ontwikkeling ook in de cabine was gekomen en we voor de reis naar Eindhoven hetzelfde materieel mee terug kregen. Toen we terugkwamen in Utrecht Lunetten bleken daar bijna alle ramen uit de abri′s te zijn geslagen.

vrijdag 22 augustus 2003 Veel vrije dagen

Ondanks het feit dat het een drukke vakantietijd (qua verlof tenminste) is, heb ik naar verhouding toch best veel vrij. En in deze twee weken waarin zowel mijn vrouw als ikzelf verjaren heb ik eigenlijk best weinig te vertellen. De belangrijkste situatie op het spoor momenteel zijn de werkzaamheden aan de Moerdijkbrug. Zo′n grote brug van splinternieuw spoor voorzien kost flink wat tijd en heeft nogal wat voeten in de aarde om de reizigers richting Rotterdam en Den Haag vanuit Eindhoven te vervoeren. Daarnaast kom je ook de Benelux-treinen en Thalys op de meest vreemde plaatsen tegen. En als dat allemaal via Utrecht en Den Bosch rijdt, dan moet er ruimte komen en dus moeten de tussentreinen (serie 3500) van Eindhoven naar Utrecht uit de dienstregeling. Ik vind het knap dat iemand zo′n dienstregeling op deze manier kan uitpuzzelen. Maar dat zal tegenwoordig ook wel met de computer gaan.

Afgelopen week kwam er op station Boxtel iemand naar me toe om een kaartje te kopen. Standaard meld ik altijd dat een kaartje bij mij duurder is, want volgens de regels is dat ook zo. De reiziger beslist dat hij de meerprijs wil betalen en stapt in. In de trein aangekomen wil hij echter het lagere stationstarief betalen. De andere reiziger die erbij zit beticht mij ervan dat de helft van wat ik schrijf in mijn eigen zak verdwijnt. Vervolgens begint het koppel aan de overkant zich ermee te bemoeien, waarbij de ′beschonken′ man van het koppel mij uitscheld voor ′kale′. Het kan dan wel zo zijn, maar dat hoeft hij me nog niet te noemen. Vervolgens vraag ik het koppel om zich er niet mee te bemoeien. Hierop schiet de man uit zijn slof en komt dreigend op mij toe. Hierop heb ik de machinist via de portofoon om hulp gevraagd. Na deze hulpvraag ging deze man weer iets verder afstaan en eiste dat ik mijn naam zou zeggen en zei dat hij een klacht in zou dienen. Na nog wat woorden over en weer zijn we toch nog heelhuids in Den Bosch aangekomen.

En dan nog de Rolling Stones. Nee, ze hebben niet in mijn trein gezeten of zo. Ik vond het alleen zo sneu dat de reizigers in de trein pas te horen kregen dat het concert niet doorging. We kregen het bericht op onze gsm en ik heb het dan ook verschillende keren omgeroepen. Ook op het perron werd omgeroepen en op de Argos-borden stond de tekst dat het concert was afgelast. Toch kwamen veel mensen pas in Duivendrecht tot de ontdekking dat het concert niet doorging. Jammer, maar iedereen kan ziek worden. Toch?

Tot zover. Ik moet zaterdag en zondag werken en laat jullie daarna wel weten wat er nog allemaal is gebeurt.

PS: Heb je de nieuwe domeinnaam al gezien? Verander je de link waarmee je mij bezoekt even in: www.opeenshadikhet.nl? Als ik de site dan ga verhuizen naar de server van Qweb, dan merk je er niets van.

dinsdag 26 augustus 2003 Op zoek naar verloren goederen...

Regelmatig krijgen wij telefoon tijdens de dienst van het CCFL. Het CallCenter FrontLiners is een instelling binnen NS met het doel om het rijdende personeel en andere frontliners te ondersteunen en ook om verloren goederen op te sporen. Ze bellen dan vaak met de vraag of je wilt gaan kijken naar een blauwe tas, in het bagagerek, 2e klas, niet roken, in de rijrichting rechts, achter in de trein, in zo′n rijtuig met van die coupés, etc. Vaak wordt het dan wel gevonden.
Echter, eergisteren werd mijn collega aangesproken door een meneer. Hij was bij het instappen zijn vrouw kwijtgeraakt. Het was erg druk en hij had nog gebeld om te kijken of zijn vrouw inderdaad in dezelfde trein was gestapt. En dat had men bevestigd. Maar hoe vind je je vrouw terug in zo′n drukke trein? Hij vroeg mijn collega om hulp. En natuurlijk werken we daaraan mee. Mijn collega riep om in de trein dat ze zometeen door de trein ging lopen en of mevrouw dan alstublieft haar hand wilde opsteken. Zo gezegd, zo gedaan. En inderdaad. Mevrouw zat bijna helemaal achter in de trein en haar man voorin. Een gelukkige hereniging was het gevolg. Dat zijn dan de leuke dingen van deze baan.

dinsdag 26 augustus 2003 Dienstmededeling

Vanaf nu komt de website compleet vanaf de nieuwe server.
Tenminste als je via www.opeenshadikhet.nl op de site komt.
Als er problemen zijn, zouden jullie dit aub even willen laten weten?

Alvast bedankt.

PS: Het Wanadoo-adres blijft nog een tijdje staan.
Als je banners vanaf Wanadoo gebruikt,
dan wordt je aangeraden om http://home.wanadoo.nl/~opeenshadikhet
te veranderen naar http://www.opeenshadikhet.nl
De rest achter de ″/″ blijft hetzelfde.
Lukt het niet, mail dan even.

dinsdag 2 september 2003 Alweer September

Het lijkt of het jaar heel snel voorbij gaat. De zomer zit er al weer bijna op en zo begint het buiten ook aan te voelen. We hebben heerlijk weer gehad. Ik begin me alleen af te vragen of we dit jaar niet weer last gaan krijgen van de blaadjes op het spoor. Ik hoop van niet, omdat nu toch extra maatregelen genomen zijn. De tijd zal het leren.

Eergisteren werd ik door een reiziger uitgemaakt voor SS-er. Ik wilde de prijs van het kaartje niet laten afdingen van € 6, naar € 2,50. Ik voel me af en toe net zo′n marktkoopman.
En heb je dat bericht gelezen over die overreden zwartrijder? Is een treinkaartje van een paar euro′s dat wel waard? Mensen hebben er zo veel voor over om zwart te reizen. Voor die paar euro′s. Af en toe kan ik het niet meer bevatten. Maar dat geldt hetzelfde voor andere soorten misdaad. Iemand wordt van een paar euro beroofd en beland daardoor in een rolstoel. ... Het lijkt of onze ′wereld′ gek wordt.

Even iets anders. Iets leuks!

Ik kreeg vandaag een email van een moeder waarvan het 4 jarig zoontje helemaal spoorgek is. Ze wil graag een conducteursuniform voor de kleine maken. Ik heb beloofd om haar foto′s van ons uniform te bezorgen. Ik heb alleen even hulp nodig van de collega′s die dit lezen. Ik ben op zoek naar het gele opnaaibare spoorembleem wat wij op onze uniformjasjes hebben zitten. Heb je dat liggen, mail me dan even.
Deze mevrouw wil dat heel graag hebben.
Alvast bedankt voor de medewerking.

woensdag 3 september 2003 Is het je wel eens opgevallen...

...dat treinen maar één deur hebben? Nee? Mij ook niet. En toch lijken mensen, vooral als het druk is, oogkleppen op te hebben en allemaal door dezelfde deur naar binnen te willen. Gisteren heb ik een groepje aangesproken op hun gedrag. Ze begrepen niet wat ze fout deden en dat heb ik hun uitgelegd en daarna zeiden ze dat ik inderdaad gelijk had. Of ze het ook daadwerkelijk gaan doen is een vraag. Als iedereen bij één deur gaat staan, dan maak je je eigen vertragingen. En vaak zit er een deur in de directe omgeving waardoor niemand instapt.
Ik kan me nog herinneren dat er jaren geleden een omroepcampagne heeft gelopen. Er werd dan omgeroepen: ″Dames en Heren. Over enkele ogenblikken komt de intercitytrein voor de richting Haarlem binnen op spoor 2. Zou U zo vriendelijk willen zijn om zich te verspreiden over het perron...″ De ervaringen die ik daarmee heb opgedaan was, dat er weinig aandacht aan besteed werd.
Maar dat geldt tegenwoordig voor alle soorten informatie. Als er omgeroepen wordt dat de trein naar Utrecht van spoor 3 vertrekt, dan wordt je bestormd door hele groepen reizigers met de vraag waar de trein naar Utrecht vertrekt. En staande onder de cta-bak (dat grote infobord naast de klok op het perron) vraagt men of dit de trein naar Best is, terwijl het ook boven hun op het bord staat. Dit heeft waarschijnlijk iets te maken met het feit dat de mensen geen vertrouwen meer hebben in de informatie die verstrekt word.
Ik kan er eigenlijk wel begrip voor opbrengen en geef dan ook normaal antwoord op vragen. Misschien dat als ik zelf het spoor niet zo goed zou kennen, dat ik dan ook wel aan verschillende personen ging vragen.

zondag 7 september 2003 En nu ga ik toch maar even zitten...

Dat dacht ik bij mezelf afgelopen donderdagavond. Wat ik ook deed het liep uit op moeilijke situaties. Niet dat het echt uit de klauwen liep, maar het waren wel vervelende situaties. Eerst kwam ik in Oisterwijk richting Tilburg. Na vertrek kwam ik tijdens controle een jongen tegen zonder kaartje. Ik vertelde dat een kaartje bij mij € 6 kostte. Dat geld had hij niet. Hij had wel € 3,50. Nou, dan mats ik hem voor de heenreis, maar ik vertelde hem duidelijk dat ik nog twee keer op dat traject terugkwam en hij voor zijn terugreis voor een kaartje moest zorgen. Dat beloofde hij. Echter, toen ik twee uren later terugkwam zat hij weer in mijn trein en weer zonder kaartje. Ik trof hem al voor vertrek uit Tilburg aan. En heb hem toen verzocht mijn trein te verlaten. Hij was er niet blij mee, want hij moest op tijd thuis zijn. Ik heb hem verteld dat dat niet mijn probleem was en als ik iemand waarschuw dat ik ervan uit mag gaan dat hij zich die waarschuwing ter harte neemt. Omdat hij de trein weigerde te verlaten, heb ik mijn machinist ge�nformeerd. Die kwam er vervolgens bijstaan. Daarop verliet hij alsnog de trein. Ik heb nog enkele ′scheldnamen′ gekregen, maar daar heb ik verder geen aandacht aan besteed.
De volgende rit van Tilburg naar Oisterwijk ga ik controleren. Nadat ik begonnen ben staat een man op en komt naar mij toe. Hij wil een kaartje kopen, maar wel voor de normale prijs. Ik vertel hem, dat hij zich dan toch wel voor vertrek had moeten melden. Dan hadden we misschien iets kunnen regelen. Ik deel hem mede dat, omdat hij pas opstond toen ik kwam controleren, hij het volle treintarief verschuldigd is. Hij zet een grote mond op en zegt dat ik niet meer als € 1,50 van hem krijg. Daarop heb ik de machinist verzocht om in Oisterwijk de deuren nog maar even gesloten te laten. Daarop besloot de reiziger om toch maar de € 6 te betalen. Toen echter bleek dat hij € 1 te kort kwam, heb ik hem het kaartje van € 6 voor € 5 gegeven. Toch nog gematst.
En zo kwam ik nog verscheidene gevallen tegen. Ik heb toen besloten dat ik het even genoeg vond en ben gaan zitten om mijn administratie bij te werken.

Vrijdag kwam ik in Geldermalsen met de trein richting Utrecht. Terwijl we op het treindeel uit Tiel staan te wachten, zien we twee jongens. De ene zit met zijn benen over de rand van het perron. Ik roep op hem en zeg dat hij op het perron moet gaan. Op dat moment springt hij het spoor in. Hij komt eruit en terwijl we naar hem toelopen, komt over dat spoor het treindeel uit Tiel binnen. Net op tijd, dus. Daarop heb ik de betreffende jongen een proces-verbaal geschreven voor het ″in het spoor lopen″. Hij miste zijn trein en het kost hem wat geld, maar in ieder geval heeft hij nog twee benen en hij heeft het overleefd.

Tot zover.
Ik ben er weer na het weekend.

woensdag 10 september 2003 Waarschuwing

Beste collega′s,
Ik ontving van een aspirant-HC de volgende waarschuwing:

Nog even een mededeling. Er schijnen minder positieve reizigers te zijn met mobieltjes met ingebouwde camera, die foto′s van ons HC′s maken. En die op een of andere site zetten zodat men ons prive kan traceren en ons dan net zo kan behandelen als onze onfortuinlijke collega uit Hoorn.

Misschien iets om in de gaten te houden.
Als iemand een dergelijke site vind, trek dan even aan de bel bij het management.
Dit kunnen we niet hebben. Er is al genoeg zinloos geweld tegen de conducteurs en andere ns-collega′s.

zaterdag 13 september 2003 Alweer een aanrijding tussen Eindhoven en Venlo.

Nee, je hoeft niet te schrikken. Vandaag was ik het niet, maar een machinist van Shortlines.
Ik heb wel eens een aanrijding gehad en over die gebeurtenis heb ik toen een artikel geschreven. Om buitenstaanders (eigenlijk iedereen die nooit een aanrijding heeft meegemaakt) een idee te geven wat met je gebeurt, heb ik het artikel hieronder geplaatst.

Men zegt wel eens: ″Een ongeluk zit in een klein hoekje.″ Nou, dat is natuurlijk wel zo, maar bij het treinpersoneel zit een aanrijding in een klein hoekje. En of je nou wil of niet, het kan ons allemaal overkomen. En sinds vorige week kan ik jullie uit eerste hand mededelen: ″Dat wil je niet meemaken″.

Ik doe als HC dienst op de intercity van Venlo naar Den Haag en ineens krijg je wat je eerst omschrijft als een ATB-remming, maar dan gebeurt iets waardoor je kippenvel krijgt over je hele lijf. Je portofoon piept en nadat je geantwoord hebt zegt de machinist: ″Ik heb een fietser geraakt″. Je eerste gedachte is: ″Shit, wat nu!″ En daarna terwijl je slikt en opstaat, denk je soms de raarste gedachten. De mijne was:″Nu haal ik mijn schaft in Den Haag niet meer en ik heb al zo′n honger.″ Maar je moet snel alles op een rijtje zetten, want er moet gehandeld worden.

Gelukkig had ik een ervaren collega-HC bij, die even de touwtjes in handen nam en me met beide benen terug op de grond haalde. ″Ik ga naar de machinist kijken. Pak jij de verbandtrommel en de afdekfolie, dan roep je om voor de reizigers en daarna lopen we samen naar achter.″ Oh, wat was ik blij dat ik hem had. Met de machinist ging het gelukkig goed, maar het slachtoffer was helaas overleden. Mijn collega-HC vroeg of ik zeker wist dat ik mee wilde gaan kijken. In de opleiding hadden ze me geadviseerd om, als je met zijn tweeën was, om dan mee te gaan kijken, want de volgende keer was je misschien wel alleen. Wat ik zag omschrijf ik niet, maar op dat moment leek het of ik naar Baantjer zat te kijken. ″Het doet mij weinig″, dacht ik. Maar de ′man met de hamer′ moest nog komen. Ik liep terug naar mijn trein en vergat door de opgedane indrukken de verbandtrommel en de afdekfolie mee terug te nemen. Ik merkte eigenlijk pas echt hoeveel het me deed toen ik mijn volgende omroepbericht deed. Mijn stem sloeg over.

Toen ging de telefoon. De wachtdienstcoördinator belde op. Mijn eigen Procesmanager (PM). Wat voelde dat goed om een bekende stem te horen. Hij informeerde even hoe het met mij was en moest daarna even wat zakelijke vragen stellen. Hij wist volgens mij niet hoe goed het mij deed, dat hij even naar informeerde hoe het met mij ging. Toen arriveerden de hulpdiensten, de bussen en natuurlijk de wachtdienst. Kortom, langzaam kwam deze lange avond, die eigenlijk maar twee uur duurde, tot een einde en werd ik door de wachtdienst naar station Eindhoven teruggebracht. Na een gesprek met de wachtdienst, de eerste opvang, kon ik naar huis. De adrenaline pompte nog door mijn lijf. Daardoor voelde ik geen emotie en geen kou. Het in slaap vallen ging gemakkelijk, maar ongeveer iedere 10 minuten schrok ik wakker. Een moeilijke nacht. Het echt in slaap vallen lukte pas tegen de ochtend.

Om 10 uur ging de telefoon. Mijn PM belde op om te informeren hoe het nu met me was. Ik voelde me redelijk, maar zag met vlagen toch nog beelden van de plaats van het ongeluk. Hij vertelde me dat ik het rustig aan moest doen en me niet gejaagd moest voelen. En dat als ik hulp nodig had ik direct moest bellen. Na afgesproken te hebben dat ik maandag (4 dagen later) weer zou beginnen, vertelde hij nog dat mijn Vakondersteuner (VOS) mee zou gaan die dag. Verder regelde hij een dienst richting de plek van het ongeluk. In de dagen die volgden ging het steeds beter. In mijn eigen tijd ben ik al een keer over de ongeluksplek heengereisd. Maar als het maandag wordt is het toch een heel spannende dag. Mijn uniform voelt aan of het 100 kilo weegt en mijn schoenen lijken gevuld met lood. Maar met mijn VOS als begeleiding sla ik me erdoor.

Nu, inmiddels een week later draai ik weer gewoon zelfstandig dienst en het gaat goed. Vergeten doe ik het echter nooit. Ik zei pasgeleden nog tegen een collega dat het bij het vak hoort, maar daarop corrigeerde deze collega mij. ″Daar heb je toch niet op gesolliciteerd″, zei ze. En daar heeft ze ook groot gelijk in. Ik wens dan ook dat jullie allemaal nooit meer een aanrijding hoeven mee te maken, maar we weten ook allemaal dat dit een ijdele hoop is en we er op den duur allemaal onze portie ervan zullen krijgen, want een ongeluk zit in een klein hoekje!

zondag 14 september 2003 Rustige dienst

Gisteren had ik een vrij rustige dienst.
Ik moest van Eindhoven naar Maastricht, dan naar Haarlem en terug naar Eindhoven. Even goed was het een vreemde dienst. Voor de eerste keer had ik op deze lijn twee VIRM-dubbeldek-treinstellen (een woord voor scrabble?). Deze treinstellen hebben vier of zes rijtuigen. In mijn geval waren het twee treinstellen met ieder zes rijtuigen. En dat is toch een lengte. Er lijkt geen einde aan te komen. Ze zijn eigenlijk even lang als een normale intercity, maar er passen natuurlijk veel meer mensen in en dus heb je ook meer conducteurs nodig. Bij twaalf dubbeldeks-rijtuigen zijn dat drie conducteurs. En daar moet je dan je strategie op aanpassen.
Ik spreek over strategie, omdat het eigenlijk een soort spel is tussen de conducteurs en de zwartrijders. Ieder heeft zijn strategie. De zwartrijder heeft een bepaalde strategie om te voorkomen dat hij ons tegenkomt en wij proberen dan door onze strategie die zwartrijder juist wel tegen te komen. En je hebt altijd winnaars en verliezers. Dus, net een spel.

Het voordeel van deze dubbeldekkers is, dat ze sneller optrekken als een reguliere intercity en daardoor ben je vroeger op het volgende station. Bij aankomst in Amsterdam Centraal kreeg ik echter van een vrouw te horen dat het schandalig was dat we weer zo laat waren. Nu moest ze rennen voor haar aansluiting. Ik zei dat dat niet klopte, omdat we juist vroeger waren, maar ze zei dat ik me er maar niet moest proberen uit te lullen. We waren te laat.
Toen ze wegliep heb ik mijn dienstkaartje gepakt en gekeken... Wat denk je?
We waren 1 minuut te vroeg binnen in Amsterdam Centraal.

dinsdag 23 september 2003 Vakantietijd

Misschien hadden jullie het je al afgevraagd:
Waarom komt er geen nieuw dagboekverhaal?

Even een antwoord op die vraag:
Ik heb twee weekjes vakantie. En niet dat ik wegga of zo, maar in mijn vakantie gebeuren weinig spoorse dingen.

Over anderhalve week begin ik weer en dan hou ik jullie weer op de hoogte van mijn belevenissen.

zaterdag 11 oktober 2003 Einde vakantie, drukke dag

En toen was de vakantie afgelopen en moest ik gewoon weer beginnen.
In het begin was het wel effe wennen, maar dat zullen jullie ook wel hebben neem ik aan.
Aan het einde van de dag kon ik de ′rekening′ opmaken en was ik 8 kaartjes en 4 UvB′s lichter en was ik in het bezit van 2 ingetrokken tijdelijke kortingskaarten en 1 W-document. De kortingskaarten werden door andere mensen gebruikt, dan de werkelijke eigenaar waarvan de naam erop stond. Normaal kijk ik niet echt uitdrukkelijk of iemand de eigenaar van een kortingskaart is, maar als ik voor zo′n persoon een UvB moet schrijven, dan kan ik natuurlijk niet anders dan namen vergelijken. Je hebt er dan natuurlijk ook ruim de tijd voor.

En dat W-document dan? Nou, dat was een verhaal apart.
Ik kwam tijdens mijn controle een reiziger zonder geldig vervoersbewijs tegen. Hij wilde wel een kaartje kopen. Toen ik hem echter de hogere prijs vertelde, werd hij boos en was hij niet meer van plan om mee te werken. Ik bood aan om een UvB te schrijven en dat vond hij goed. Toen hij zijn W-document gaf zag ik echter dat de naam niet gelijk was aan die op de kortingskaart. Ik nam de kortingskaart in en toen werd hij heel erg boos. Ik heb toen gezegd dat ik zijn UvB even ging afmaken en dat hij dan ondertussen maar even rustig moest worden. Ik ben toen de cabine ingelopen en heb een UvB geschreven.
Toen ik terug uit de cabine kwam was de reiziger verdwenen en omdat we net Tilburg binnen reden kon ik nog net zien hoe hij de trap afliep. Ik had zijn W-document nog. Ik heb nagevraagd bij de Spoorwegpolitie of het misschien gestolen was of zo, want je laat toch niet zo maar je ′paspoort′ achter. Het betreffende document was echter niet gestolen.
Niet echt een slimme zet van de reiziger.

Dat was het weer.
Ik heb een vrij weekend.
Na maandag komt het volgende verhaal.

PS: Binnenkort komt er een nieuwe peiling waar ik jullie mening in ga vragen.
Ik wil dan van jullie weten of jullie liever de huidige site willen houden of liever een site willen hebben die opgezet is met PHPNuke. Voor iedereen die niet weet wat dat is: Kijk eens bij FNV Spoor. Die functionaliteit zou dan ook op deze site komen.
De peiling verschijnt volgende week!

zondag 12 oktober 2003 De poll

De uitslag van de poll is bekend.
Daarom is hij verwijderd.

Ja, dat zou ik beter vinden (21) 22%
Nee, laat het maar zoals het is (61) 65%
Ik weet niet waar je het over hebt. (12) 13%

De site blijft dus zoals hij was.
Bedankt voor de medewerking.

maandag 20 oktober 2003 Arm tussen de deur.

Het is even flink wennen. Na mijn vakantie heb ik nog niet zo veel dagen gewerkt en dan is het moeilijk om in je vaste ritme van 5 dagen per week werken te komen. Daarom dat er ook zo weinig te vertellen was.

(Als mijn dienstindeler dit leest: Eh...., Ja...., Rob...., Het is maar een verhaaltje.
)

Aan het onderwerp kun je al zien dat er iets gebeurt is gisteren. Gelukkig zijn er geen slachtoffers, maar het verbaasd me dat mensen het de moeite waard vinden om hun leven in de waagschaal te stellen om een half uurtje eerder thuis te zijn. Ze springen je trein in of doen andere gevaarlijke dingen om de trein te laten wachten. Ze kunnen dan tussen de trein en het perron vallen. Dit loopt meestal dodelijk af of ze hangen half in de trein tussen de deuren en als je dan een paaltje tegenkomt... De volgende keer dat je dan met de trein meemag/meekan heb je een rolstoelbrug nodig.
Wat betekend zo′n ongeluk voor de conducteur? Wij krijgen eerst te maken met EHBO of het afdekken van het slachtoffer. En daarna dan barst het ′circus′ los, wat gaat bepalen wie er schuld heeft. Een traumatische ervaring meemaken is één, maar dan ook nog heel veel keren je verhaal seconde voor seconde te moeten herbeleven en af en toe een wijzende vinger in je richting krijgen is niet prettig. Je krijgt te maken met het politieonderzoek, inspectie verkeer en waterstaat, de spoorwegongevallenraad, NS zelf, etc. Neem aan van mij aan, dat dat niet prettig is.

Waarom vertel ik dit? Nou gisteren gebeurde dit:
Ik sta met de intercity in Utrecht Centraal op weg naar Eindhoven. Het is vertrektijd en het sein staat veilig. Dus, kijken, fluiten, kijken, deuren sluiten, kijken, vertrekbevel geven, kijken,... en dan komt iemand de trap afgerend en grijpt de stang naast mijn deur vast om de trein tegen te houden. Omdat ik moet kijken of we veilig kunnen wegrijden, blijft mijn deur bij vertrek open. Ik zei Nee, maar hij zei dat ik nog maar een minuut moest wachten. Daarop heb ik aan de noodrem getrokken. De trein kan dan niet gaan rijden. Daarop heb ik hem gevraagd om los te laten en gezegd dat hij toch niet meemocht. Reizigers die dergelijke capriolen uithalen mogen niet met mijn trein mee. Hij bleef echter vasthouden en toen kwam een mevrouw de trap afgelopen en dat bleek zijn vriendin te zijn. Ik heb hun nogmaals verteld dat ze niet meemochten. Maar hij bleef vasthouden. Daarop heb ik hem een harde duw gegeven, waardoor hij losliet en deur dicht ging. Toen konden we alsnog veilig vertrekken.

Hij heeft het overleefd zonder schade of verwondingen, maar het loopt niet altijd zo af. Mijn trein stond gelukkig nog stil.

Nog even iets huishoudelijks.
Op het forum staat een poll over het forum. Post je daar wel eens, dan zou het fijn zijn als je aan de poll meewerkt.

Wat betreft de oude poll die op deze pagina stond. Deze is verwijdert, omdat de uitslag duidelijk is.
Dit is de uitslag:
Ja, dat zou ik beter vinden (21) 22%
Nee, laat het maar zoals het is (61) 65%
Ik weet niet waar je het over hebt. (12) 13%

Dat betekend dat wij van deze site geen PHPNuke-site maken. En met wij bedoel ik jullie en ik, want dit is niet mijn site, maar de site van ons samen. Bedankt voor jullie medewerking.

woensdag 5 november 2003 om 13:25 uur Waarom was het vorige maand zo stil?

Ja, ik weet dat ik jullie vorige maand niet veel nieuws heb geboden, maar net als ieder ander mens heb ik het soms ontzettend druk met andere dingen. Dingen die niets met NS of mijn werk te maken hebben. En dan heb ik gewoon te weinig stof tot schrijven. Verder heb ik de afgelopen weken weinig dagen op de trein doorgebracht.
Ik krijg ook (her)instructie, werkoverleg, vergaderingen en zoals gisteren EHBO-les.
Die EHBO heb ik zo een ontzettende hekel aan. Niet dat het niet gezellig of belangrijk is, maar gewoon het aan andere mensen zitten. Dat vind ik vreselijk. Maar het zit er weer op.

Ik krijg regelmatig mailtjes van mensen, die het overigens heel goed bedoelen, met klachten over mijn spelling.
Mensen, ik weet dat jullie het goed bedoelen, maar ik ben maar een normale Nederlandse jongen en geen professional. En het taalgebruik (grammatica en spelling) van de gemiddelde weblogger is veel slechter dan dat van mij.
Ieder bericht dat ik schrijf gaat door de spellingscontrole en is dus volgens deze controle goedgekeurd. En dan vind ik het prima.

Straks ga ik weer de trein op en heb ik binnen een paar dagen weer iets te vertellen.

vrijdag 7 november 2003 om 15:14 uur De Griep! Wie is er niet groot mee geworden?

Ik lig nu dus in de ′lappenmand′ .
Tijdens mijn dienst van woensdag voelde ik me steeds slechter en donderdagochtend was het voorbij. Ik ben dan ook ziekgemeld en lig nu thuis te wachten op betere tijden.

Maar even over woensdag.
Mijn dienst begon om 17.51 en mijn eerste rit was met de stoptrein naar Utrecht. Dat was geen succes, want voor aankomst in Zaltbommel stonden we al stil. Er was een wisselstoring bij Geldermalsen. Bijna stapvoets zijn we toch aangekomen in Geldermalsen. Er was een klein probleem: Door de storing konden we niet op het normale spoor binnenkomen en de trein uit Tiel (gaan normaal samen naar Utrecht) kon niet aan onze kant komen. Dus besloot men dat we los van elkaar naar Utrecht reden. De trein uit Tiel reed eerst. Alle mensen had ik verteld wat er ging gebeuren en iedereen koos ervoor om met de Tielse stoptrein mee te rijden. Na overleg met de treindienstleider werd besloten dat wij niet overal zouden stoppen. Alleen als er mensen op het perron stonden, zouden we stoppen. Dat kon omdat we in Geldermalsen leeg vertrokken. In Culemborg stapten 2 personen in met bestemming Utrect. In Houten stapten er 15 in met bestemming Utrecht. En dus konden we het lege Lunetten voorbijrijden. De reizigers waren heel tevreden over deze vreemde aanpak. En de vertraging beperkten we zo tot een minimum.

Daarna naar Zwolle. Op de treugweg werden we geconfronteerd met een man die graag voor de trein wilde springen. De man zelf zijn we niet tegen gekomen, maar de politie die naar hem op zoek was wel. Of ze hem nog hebben aangetroffen weet ik niet.

Tot zover mijn verhaal over woensdag. Ik ga weer verder genezen.

woensdag 12 november 2003 om 14:52 uur Weer zo gezond als een visje

Het heeft toch dik 5 dagen geduurd, maar nu is het dan toch zover.
Ik ben weer gezond. Af en toe nog een hoest of een nies, maar over het algemeen gaat het prima.
Morgen en vrijdag ben ik nog roostervrij, maar zaterdag ga ik weer de trein op.

Ik heb trouwens deze week de toezegging gekregen dat ik met ingang van het nieuwe dienstrooster naar het PBT mag. PBT staat voor Proces Bijzondere Taken. Zij doen controle op de trein (baanvakcontrole), in- en uitgangscontroles, assisteren bij calamiteiten, buitendienststellingen, etc. Eigenlijk een beetje de manusjes van alles binnen NS Reizigers. Maar wel een heel belangrijke aanvulling op het reguliere werk.
Ik ben er erg blij mee. Ik probeer al geruime tijd om in het PBT te kunnen gaan werken en dat is nu dus eindelijk gelukt.

Binnenkort weten jullie dus ook meer over het werk van de PBT-er. Ik ben en blijf trouwens wel gewoon conducteur, hoor. Daar komt geen verandering in.

maandag 17 november 2003 om 13:42 uur Een redelijk rustig weekend

Afgelopen weekend was redelijk rustig.
Alleen de zaterdagdienst begon een beetje vervelend. Niet omdat de reizigers lastig waren, maar meer doordat ik pijn aan mijn voeten had. Ik heb namelijk nieuwe schoenen gekocht en die heb ik direct zaterdag aangedaan om te gaan werken. FOUT! Zoiets moet je natuurlijk ook niet doen. Toch? Ja, wist ik veel. Ik koop ongeveer één paar schoenen per jaar. Maar ik was blij dat ik een collega bij me had met pleisters.

De zaterdagavond verliep verder vrij rustig. Afgezien van het feit dat de rookvrije treinen toch de sommige rokers doet rebelleren. Op de meest vreemde plaatsen steken ze hun sigaret op. En dan kijken ze vreemd op als je er iets van zegt. Het viel wel op dat er vrij weinig mensen zonder kaartje onderweg waren. Ik heb over deze zaterdag dus best een tevreden gevoel.

Ik wil, voordat ik over de zondag vertel, even iets verduidelijken voor de rokers onder de lezers van mijn dagboek. In de trein ontstaat vaak de discussie over het wel of niet mogen roken in een rookvrije trein. De reden van deze discussie is dat mensen denken dat roken in een rookvrije trein nog mag, omdat de tabakswet pas per 1-1-2004 ingaat. Dat is niet juist. In een rookvrije trein mag je niet roken omdat dat in het Besluit Personenvervoer 2000 en in de Wet Personenvervoer 2000 staat.
Daar staat namelijk:

Artikel 72 Wet Personenvervoer 2000
Het is verboden gebruik te maken van het openbaar vervoer en de daartoe behorende voorzieningen op zodanige wijze dat orde, rust, veiligheid of een goede bedrijfsgang wordt of kan worden verstoord.

Artikel 52 Besluit Personenvervoer 2000
1. Onder verstoring van orde, rust, veiligheid of een goede bedrijfsgang als bedoeld in artikel 72 van de wet worden verstaan:
i. roken in een vervoermiddel, station of halte, of gedeelten daarvan, ten aanzien waarvan de vervoerder heeft aangegeven dat roken niet is toegestaan.
En daarom is roken in een rookvrije trein dus, vanaf het moment van ombouwen naar rookvrij, strafbaar en mag daarvoor dus bekeurd worden.

Zondag had ik (bijna) alleen maar intercitytreinen. Ik moest naar Haarlem, Maastricht en dan met de laatste trein als stoptrein naar Eindhoven. Ook daar viel het aantal reizigers zonder kaartje aardig mee. Daarbij telde mee dat we op de heenweg naar Haarlem twaalf rijtuigen dubbeldeksmaterieel hadden en daar zit je met drie conducteurs op en dat weten de meeste mensen nog niet. Het gevolg: Ze zien twee conducteurs bij het achterste treinstel staan en weten dat je niet helemaal kunt doorlopen. Dus stappen zij in het voorste treinstel. En daar lopen ze dus tegen de lamp. De Maastrichtse collega in het voorste stel had dus wel redelijk veel geschreven.

Vandaag heb ik vrij en vanaf morgen ben ik weer op pad.
Mocht je trouwens vragen hebben, dan kun je altijd mailen, maar misschien leuker om eens een bezoekje te brengen aan het forum.

dinsdag 25 november 2003 om 12:21 uur Even een collega assisteren...

Stel, je bent op weg naar je werk en je hoort ineens een hele hoop ophef op het balkon. Je collega, die dienst heeft op die trein, heeft problemen met een niet-betalende reiziger. Dan ga je toch assisteren? En dat heb ik dan ook gedaan. Ik heb de reiziger, die inmiddels was aangehouden, vastgehouden tot de politie kwam. Is dat slim? Dat weet ik eigenlijk niet. Ik was op dat moment van mening dat ik dat moest doen en wettelijk mag ik het ook. Je loopt echter wel het risico om een klap voor je kop te krijgen... Dit zijn natuurlijk allemaal gedachten achteraf, want op het moment zelf dan werk je op de automatische piloot. Maar ik ben op zich wel tevreden met de afloop. Geen klappen gekregen en de reiziger is door de politie meegenomen. Ook hebben we aangifte moeten doen van het hele voorval. En dat neemt nogal wat tijd in beslag. Daar was onze bijsturing (de jongens en meisjes die onze diensten weer in elkaar zetten als ze door een onvoorziene gebeurtenis ′uit elkaar vallen′ ) niet zo blij mee. Ineens twee conducteurs te kort. Maar ja, mijn collega assisteren gaat voor. Altijd!

Wat was het afgelopen week weer een ramp bij Geldermalsen. De wissels blijven daar gestoord worden. Je zou er zelf gestoord van worden. Gelukkig bleef het treinverkeer redelijk op gang, maar het is toch jammer dat er zo veel storingen zijn. Ik zou niet in de schoenen van die monteurs willen staan.

Afgelopen week nog voor een dilemma gestaan. Er zit een reiziger in mijn trein, die ik al ruik vanaf de deur. En hij zat echt ver van mij af. Ik ben gaan controleren en ook de andere reizigers hadden er last van. Hijzelf had echter gewoon een geldig kaartje. Wat moet je daar nu mee. Je kunt moeilijk zeggen: ″Meneer, U stinkt. Stapt U maar even uit.″ Maar van de andere kant hebben de andere reizigers ook rechten. Een heel moeilijk dilemma. Ik heb besloten om deze reiziger gewoon met rust te laten. Hij deed uiteindelijk toch niemand kwaad. Maar zo zie je maar: Je blijft iedere dag duizenden keuzes maken en ze zijn niet altijd even gemakkelijk.

vrijdag 28 november 2003 om 12:35 uur Effe naar Zwolle

Wat kan het af en toe toch koud zijn. Gisteravond dienst gehad tot 1:44. En het werd in de loop van de avond steeds kouder. Ik had gelukkig mijn sjaal en muts in mijn kastje op het werk liggen. Dus echt kou geleden heb ik niet, maar toch ben ik weer verkouden.

Ook in verband met de kou stond de mist. Mijn machinist zei dat de wereld wel erg klein werd zo. Toen ik zei dat nu het vakmanschap van de machinist heel belangrijk was, zei hij dat hij dat traject naar Geldermalsen en terug naar Utrecht met zijn ogen dicht kon rijden. Daarop heb ik hem gevraagd of hij het erg zou vinden als ik in Geldermalsen achterbleef als hij met zijn ogen dicht terug zou rijden.

Daarna ben ik nog naar Zwolle geweest. De keer had ik mijn regio-HC wel maar meegenomen. (Even uitleggen: Een regio-HC is een conducteur die op een bepaalde trein meegaat, omdat die trein bestempeld is als mogelijke agressietrein. Dan ben je dus op een stoptrein in plaats van alleen, met zijn tweeën.) De vorige keer stapten veel conducteurs in die naar huis gingen en ik dacht dat mijn regio-HC daarbij zou zijn. Na een paar minuten bleek dat echter niet het geval te zijn. Mijn collega was tijdens het genieten van zijn kopje koffie de tijd vergeten. En zat dus nog in de kantine in Amersfoort. Dat was lullig. Maar ik was het voor een deel ook zelf schuld. Ik had even iets beter moeten vragen waar die andere conducteurs naartoe gingen.

Even nog een huishoudelijke mededeling: Er is door jullie aangegeven het jammer te vinden, dat er zo weinig berichten per week worden gepost. Ik ga het aantal postings weer opschroeven, maar daardoor zullen de postings waarschijnlijk wel korter worden. Maar er wordt aan gewerkt.

zaterdag 29 november 2003 om 1:53 uur Een reservedienst zonder treinen

Het is natuurlijk geen slechte zaak om mensen op reserve te hebben zitten. Er zal maar eens iemand ziek worden of een stremming ontstaan. Vandaag had ik zo′n reservedienst. Het was echter, na afloop gezegd, niet nodig geweest. Ik heb wat gedronken, gegeten, tv gekeken, rondgewandeld en nog wat tv gekeken.
Er zijn moeilijkere manieren om je geld te verdienen.
Ik wil dan meestal toch een zinnige inhoud aan zo′n dag geven en dus loop ik om de zoveel tijd een keer een paar rondjes door de tunnel en over de perrons. Dat zorgt ervoor dat het grootste gespuis naar buiten gaat.

Misschien dat ik jullie morgen interessantere zaken kan melden.

zondag 30 november 2003 om 0:33 uur Net terug van mijn werk

Het is nu half één en ik kom net terug van mijn werk.
Vandaag een afwisselende dienst met daarin een slagje Venlo, een slagje Weert en een slagje Haarlem.

Tijdens het slagje Venlo werd ik in Venlo aangesproken door de politie met de mededeling dat ze achter iemand aanzaten, die net in mijn trein was gestapt. Deze persoon had geen vervoersbewijs en stond achter mij op het balkon. Ik heb gevraagd of ze hem graag uit de trein wilden hebben en dat leek hun wel handig. Daarop ben ik naar de persoon toegestapt en heb naar zijn kaartje gevraagd. Hierop zei hij dat niet te hebben. Hij had wel geld om een kaartje te kopen. Daarop heb ik hem verwezen naar de kaartautomaat. Hij stapte uit en zonder dank-je-wel liep de politie weer weg.
Tijdens het vertrek vanuit Venlo sprong een vrouw in de inmiddels rijdende trein. Daarop heb ik niet aan de noodrem getrokken om haar er in Venlo weer uit te zetten. Ik heb haar na het vertrek op het hart gedrukt dat een fout bij haar sprong dodelijk kon zijn en heb haar vervolgens verteld dat ze op het volgend station de trein moest verlaten. Dat was in Blerick. Daar duurt het wachten op de volgende trein richting Eindhoven een uur. Dan heeft ze wat tijd gehad om na te denken over haar stomme zet.

Tijdens het slagje Weert is er niet veel apparts gebeurt, maar op weg naar Haarlem en terug nog enkele korte aanvaringen gehad met verschillende zwartrijders. Op zich is er niets gevaarlijks gebeurt of zo. Maar je merkt wel dat sommige collega′s altijd op dezelfde plaatsen controleren. Als je namelijk van de routine afwijkt, dan schrijf je zo je boekje leeg.

Tot morgen.

maandag 1 december 2003 om 2:33 uur Veel discussies over treintarief

Gisteren, zondag, was zo′n typische dag waarop veel reizigers zonder vervoersbewijs met me wilden discussiëren over het schrijven van stations- of treintarief. Daar is eigenlijk gewoon geen discussie over mogelijk, want in ons handboek staat eigenlijk gewoon dat wij altijd treintarief moeten schrijven. Bij twijfel schrijf je een uitstel van betaling (UvB) en kan klantenservice dan bepalen wat er geschreven moet worden.

Er komen dagelijks mensen naar me toe om een kaartje te kopen. Ik vertel echter al direct aan het begin dat bij mij de kaartjes aan treintarief worden geteld. Ze moeten bij mij wel een heel goede reden hebben om een keer stationstarief te krijgen. Ik vraag ook altijd verder en vaak zegt een reiziger dan dat hij bij andere collega′s het kaartje wel aan het gewone tarief krijgt. Als ik dan die enkele keer het normale tarief schrijf, dan vertel ik er altijd bij dat het niet normaal is om dat te doen en dat ze eigenlijk het duurdere treintarief verschuldigd zijn.
Vandaag kwam een man naar met toe. Hij was te laat om een kaartje te kopen. Of ik hem een kaartje wilde verkopen. Ja, dat wil ik wel doen, maar omdat U uw kaartje eigenlijk aan het loket of de automaat hoort te kopen, betaald U het treintarief. Hij stemt ermee in en stapt in. Vervolgens laat ik de trein vertrekken en begint de discussie. Hij hoefde altijd maar het normale tarief te betalen en vond het belachelijk dat ik hem een duurder kaartje wilde verkopen. En... En... Er kwamen nog wel vijf redenen naar boven waarom hij geen treintarief zou hoeven te betalen. Ik heb hem verteld dat ik niet de juiste persoon was om dat mee uit te vechten, maar dat hij daarvoor naar de klantenservice moest. Hij bleef echter doorgaan. Daarop heb ik deze meneer verteld dat ik niet meer met hem in discussie ging en hij twee keuzes had.
1. Koop een kaartje (of UvB)
2. Stap uit en zoek ander vervoer.
Hierop betaalde hij alsnog het kaartje.

En zo heb ik meerdere discussies gehad. 5 UvB′s en 4 kaartjes was de ′oogst′ van vandaag.
Morgen ben ik vrij, dus schrijf ik dinsdag weer.

dinsdag 2 december 2003 om 12:54 uur Een Taakvervullingsgesprek en de ziekte van Heineken (1)

Dat staat voor mij voor vandaag op de agenda. Ik word vandaag bij mijn Procesmanager verwacht en zij zal mij gaan vertellen hoe ik de afgelopen maanden gefunctioneerd heb. En of er aandachtspunten zijn. Ik ben heel nieuwsgierig. Maar dat zal over een paar uurtjes wel voorbij zijn. Morgen vertel ik er jullie meer over.

Ik trof eergisteren in de trein uit Venlo een Belgische man aan die ontzettend boos was. Hij had een kaartje gekocht voor een rechtstreekse reis van Helmond naar Roosendaal en hij zat al zeker 20 minuten in een stilstaande trein (Stoptrein Venlo-Eindhoven). Ik vertelde hem dat hij moest overstappen in Eindhoven en in Breda. Toen werd hij nog bozer. Hij had een kaartje voor een rechtstreekse reis gekocht en niet voor overstappen. Als hij een kaartje had gekocht voor een trein waarbij hij had moeten overstappen, dan had hij minder moeten betalen. Tenminste dat vertelde deze man. Ik ben er maar niet op ingegaan.

Ik vond het maar een vreemde uitleg, maar goed. Hij had dan ook last van de ′ziekte van Heineken′
.

Tot morgen.

maandag 1 december 2003 om 14:26 uur Een dagje vrij

Ik ben vandaag een dagje vrij en heb besloten om dan de site maar weer eens compleet in het nieuw te steken.
De kleuren zijn afgeleid van de nieuwe huisstijl qua drukwerk (spoorboekje, planner plus, infokaartjes, etc.) van NS.

Graag jullie reacties via het forum.

woensdag 3 december 2003 om 13:29 uur Het taakvervullingsgesprek en de Ziekte van Heineken (2)

Op zich was het een zeer positief gesprek, maar de illusie dat ik alles goed deed heb ik gelukkig nooit gehad. Kortom, er zaten complimenten en aandachtspunten in. Dat geeft me genoeg om de komende tijd aan te werken.

Na het gesprek had ik nog maar een halve dienst te gaan. Van Eindhoven naar Utrecht. Van Utrecht een keer op en neer naar Tiel en dan terug met de laatste stoptrein naar Eindhoven. Het leek gisteren wel een dag met erg veel vergeetachtige mensen. Ik ben geloof ik 4 mensen tegen gekomen, die hun kaartje verloren of vergeten hadden en één reiziger op weg van Schiphol naar Woerden, die uiteindelijk in Eindhoven uitkwam. Als je niet vaak met de trein gaat dan kan dat gebeuren, natuurlijk. Maar het blijft lullig.

Nog erg gelachen op de terugweg richting Eindhoven. Er stapten drie mannen in die nogal dronken waren. Dat maakte hun erg lollig. En dat hebben we geweten. Het lukte die reiziger niet om een taxi geregeld te krijgen. Wat hij ook probeerde de sprekende computer had schijnbaar last van zijn dubbele tong. Op een gegeven moment vroeg hij of ik het wilde proberen met zijn telefoon. Dat heb ik dan ook gedaan en het werkte perfect. Dus schijnbaar toch een probleem met zijn in de knoopliggende tong.

Al met al was het een erg prettige avond.

zaterdag 6 december 2003 om 11:07 uur Soms dan heb je van die diensten...

... die best wel vervelend zijn.
Jaren geleden werd gesproken over het ′Rondje rond de kerk′. Dat rondje is nooit ingevoerd, maar soms heb je diensten die er verdomd veel op lijken. Zo had ik donderdag een dienst waarin je 5 uren lang (of moet ik zeggen 5 lange uren) op en neer pendelt van Deurne naar Tilburg West en terug. Dat is best een zware dienst. Af en toe dan weet je niet meer waar je bent gebleven op je dienstkaartje. En als je de administratie moet bijwerken in je Railpocket, dan raak je bijna de tel kwijt. Maar het heeft ook een voordeel. Je hebt mensen die zonder kaartje aan hun heenreis beginnen en waar je een kaartje of UvB voor schrijft en dan vragen ze om een enkele reis. En op hun terugreis kom je ze weer tegen en dan herkennen ze je niet en proberen met een smoes onder het kopen van een kaartje uit te komen. En je weet dat de smoes niet klopt, omdat ze vlak daarvoor een andere smoes hadden uitgeprobeerd.

Maar er gebeuren ook ′leuke′ dingen.
Ik trof tussen Tilburg en Oisterwijk een mevrouw aan met een kaartje van Utrecht naar Tilburg. Het is normaal onmogelijk om dan bij mij in de trein verzeild te raken. Deze mevrouw was door de conducteur verteld dat ze moest uitstappen toen ze in Tilburg was. Waarschijnlijk had zij eruit begrepen dat ze moest OVERstappen en was ze bij mij in de trein gestapt.
Voor haar was het niet zo leuk, maar ik vond het wel grappig.

maandag 8 december 2003 om 8:17 uur Wel dienst, maar geen trein vandaag

Vandaag is een rare dag in het leven van mij als conducteur. Ik moet vandaag wel werken, maar ik zal weinig in de trein zijn vandaag. Ik ben naast mijn werk op de trein namelijk ook redaktielid van het personeelsblad in onze regio. Dat neemt ook best veel tijd in beslag. Maar zoals jullie weten, schrijf ik graag. En dus is dat best te combineren met mijn werk.
Niet echt veel interessants te melden dus vandaag, maar in ieder geval heb ik even laten weten waar ik vandaag uithang. Morgen heb ik weer gewoon treindienst en zal ik daar weer wat over schrijven.

woensdag 10 december 2003 om 0:03 uur Weer thuis

Ik kom net binnengelopen. Toch even tijd gemaakt om jullie te vertellen wat er vandaag allemaal gebeurt is. Eigenlijk niet echt veel aparts.

Ik kreeg vandaag weer eens een ploeg van het PBT mee richting Helmond. Zij leverden mij een mevrouw die haar jaartrajectkaart vergeten was. Daar schrijf je dan een UvB voor en dat moet ze naar alle waarschijnlijkheid gewoon betalen. En dan kan ze haar geld terugvragen (max. 3 keer per jaar). Zo gaat het vaak in de praktijk. Het rare was dat deze mevrouw boos op mij was. Zij had toch haar kaart vergeten? Dat heb ik haar dan ook verteld. Maar dat maakte geen verschil. Ze bleef boos op mij. Ik snap nog steeds niet echt waarom dat was. Maar goed, ze zal haar dag wel niet hebben gehad.

Sprak mij net in Weert een man aan. Hij was vergeten in Heeze uit te stappen. Natuurlijk mag hij wel met mij terug naar Heeze. Alleen de manier waarop hij het kwam vertellen was best leuk. Ik kan moeilijk uitleggen hoe hij zich gedroeg, maar zijn gezichtsuitdrukking deed me een beetje aan Jim Carrey (de acteur uit ′The mask′) denken.

Verder was er eigenlijk niets, dus ga ik nu slapen. Morgen weer een ′drukke′ dag.

woensdag 10 december 2003 om 23:38 uur Een drukke dag met zat werk.

Vandaag was zo′n aparte dag. Je hoefde niet ′op zoek′ te gaan om iets te vinden. Niet dat ik ′op jacht′ ben als ik in de trein mijn werk doe. Tegen de volgende dingen liep ik gewoon aan:

Ik kwam bij mijn trein, maar ik was nog veel te vroeg. Ineens zie ik een jongen in het spoor springen en weer het perron op klimmen. Hij probeerde de stoptrein richting Weert te halen. Ik sprak hem daarop aan en hij zei dat hij geen tijd had. Hij wilde de trein halen. Ik heb hem gezegd dat hij de trein niet meer zou halen, omdat hij een bekeuring kreeg voor die overtreding. En zo begon ik mijn dienst met het schrijven van een proces-verbaal.

Daarna begon ik met de vertrekprocedure. Toen ik de deuren sloot kwam er een vrouw aan en stak haar been tussen de deur, pakte met beide handen de deur vast en trok ze weer open. Daarna stapte ze samen met haar vriend in. Ik heb de vertrekprocedure onderbroken en ben er naartoe gelopen. Toen ik erover begon werd er nogal kleinerend gereageerd. Onder het mom van: ′Waar maak je je druk over′. Daarop heb ik ze beide verzocht de trein te verlaten en uitgelegd dat ze met de veiligheid speelde en dat ik daar niet van gediend was. Daarop stapten ze uit.

Tijdens mijn controle kwam ik een jongen tegen die me een UvB liet zien van Utrecht naar Den Haag. (Hij was op weg van Eindhoven naar Vught) Ik zei dat dit UvB niet geldig was voor deze rit. Hierop pakte hij een ander UvB van Den Haag naar Eindhoven. Ook dat was niet goed. Vervolgens ging hij zoeken tussen nog 3 andere UvB′s of daar wel iets tussen zat. Alle UvB′s waren van vandaag en op zijn naam. Ik heb hem medegedeeld dat ik niet van plan was daar nog een UvB aan toe te voegen en dat hij in Best mocht uitstappen. Dat heeft hij dan ook onder protest gedaan.

Daarna vertrok ik uit Geldermalsen. En ook daar werd de vertrekprocedure weer verstoord door mensen die de deur open hielden. Ik ben wel vertrokken, maar ben in Culemborg even polshoogte gaan nemen. Het bleken twee veertigers te zijn. Ze kwamen ook nog om een kaartje vragen. Daarop hebben ze een half uur de tijd gehad om hun kaartje in Culemborg te kopen.

Op terugweg van Utrecht reden we achter een defecte goederentrein. Hij reed nog maximaal 10 kilometer per uur. Met meer dan een uur vertraging kwamen we aan in Eindhoven.

Daarna naar Maastricht. Ik moest wegens de grote vertraging in Sittard overstappen op de trein terug. Tijdens mijn wachttijd daar zag ik een bekende lopen. Hij zit altijd zonder kaartje in de trein en dreigt altijd. En hij stapte in mijn trein. Ik heb hem verteld dat hij niet mee mocht. Daarop vertelde hij dat hij toestemming had van NS en de politie om met ′zijn legitimatiebewijs te reizen′. Hij is in Sittard achtergebleven.

En tot slot heb ik tussen Roermond en Eindhoven nog iemand aangehouden voor fraude met zijn vervalste OV-studentenkaart. In Eindhoven heeft de politie hem van me overgenomen.

En wat denken jullie? Was het een drukke dienst of niet?

zondag 14 december 2003 om 2:53 uur De nieuwe dienstregeling

Het is nu zo ver. Vannacht wordt er hard gewerkt om al het materieel op de juiste plaatsen te hebben en worden alle vertrekstaten vervangen door nieuwe exemplaren. En in die nacht ben ik net thuis gekomen.

Een fijne dienst gehad. Eigenlijk heb ik zelfs ontzettend weinig hoeven doen. Ik had een dienst waarin ik met 4 treinen moest ′passagieren′ om op één trein als Regio-HC mee te gaan. Passagieren betekend dat je op die trein geen taak hebt, maar dat je je bij de Chef Trein meldt en aan hem vraagt of je iets voor hem kunt betekenen. Op ons dienstkaartje staat dat aangegeven met een P (passagieren) of een C (controle, maar dit werkt identiek als bij passagieren). Op mijn dienstkaartje stonden vandaag dus alleen C′s en een trein stond dus ′REG′, wat regio betekent en inhoud dat je meegaat op een risicotrein. En dan ter ondersteuning van de collega die Chef Trein is. Snap je het? Nee? Stel je vraag maar in het forum.

Mijn dienst duurde 4:16 uur en is dus ontzettend kort, maar dat mag ook wel een keer. Nog bijna de hele zaterdag vrij gehad.
Zo en nu ga ik slapen. Nog één dienst te gaan voor mijn PBT-carriere begint. Spannend.

maandag 15 december 2003 om 12:30 uur ″Opgeven valse naam″

Gisteren mijn ′laatste′ DTP-dienst gedraaid. DTP staat voor Dienst Trein Personeel. Het was best gezellig. Alleen veel verwarde mensen door de nieuwe dienstregeling. Zo ging station Tilburg Reeshof gisteren open en vandaag weer dicht. De perrons zijn verzakt door de hevige regenval. Ben ik blij dat NS Reizigers geen stations bouwt. Anders hadden we daar weer de schuld van gekregen.

Komt gisteren een jongen naar me toe. Of ik een UvB voor hem wil schrijven. Natuurlijk, als hij een legitimatiebewijs bij zich heeft. Nee, wel een bekeuring van de politie. En wat staat er als reden op: ″Opgeven valse identiteitsgegevens. Nou, dan ga ik daar dus geen UvB voor schrijven, want ik kan niet zien of de bon echt van hem is en het is de vraag of de politie nu wel de juiste gegevens heeft gekregen.

Dat was het eigenlijk wel van gisteren.
Vandaag ga ik naar het PBT.
Morgen of misschien vanavond nog vertel ik jullie hoe mijn eerste dag is verlopen.

dinsdag 16 december 2003 om 12:16 uur Afgesleten tot onder de knie

Man, wat heb ik op mijn eerste dag in het PBT veel gelopen.
Ik dacht dat ik als HC al veel liep, maar in het PBT loop je echt nog veel meer.

Gisteren was een gezellige dag. We waren met z′n drieën op pad. Waar ik allemaal geweest ben kan ik om tactische redenen niet vertellen. Dan is natuurlijk het verrassingseffect voor de volgende keren weg.
Ik kan wel vertellen dat ik gisteren een meisje in de trein had zonder vervoersbewijs. Ze had ook geen legitimatiebewijs bij zich. Maar ja, soms moet je toch iets. Dus heb ik voor haar een UvB geschreven. Wel maar tot het eerstvolgende station en enkele reis. En wat denk je: Een half uur later ga ik terug. Zit weer datzelfde meisje in de trein en weer zonder kaartje. Dat werd dus UvB nummer 2. Daarna vertelde ze waarschijnlijk nog naar Rotterdam te willen. Grote kans dat dat UvB nummer 3 is geworden.

Maar alles bij elkaar heb ik een heel gezellige dienst gehad.

woensdag 17 december 2003 om 11:55 uur Veel politie?

Gisteren stonden we in Tilburg. Aan de overkant op het perron stonden 3 spoorwegpolitie-agenten in ME-uitrusting. We dachten dat ze naar Rotterdam of zo gingen. Dus hebben we er verder niet op gelet.
Toen we echter in Eindhoven aankwamen en daar ook een groot aantal agenten met helm en al door het station liepen, zijn we het toch maar even gaan vragen. Er werd gevoetbald tussen PSV en Willem II. We hadden er helemaal niets van gemerkt. Petje af!

Verder viel het op dat er toch best veel mensen zonder kaartje in de trein zaten. Volgens een collega in mijn ploeg viel het nog wel mee. Ik ben benieuwd hoe een erg drukke pbt-dag er dan uit ziet. In het DTP knip je je trein en dan ga je zitten en een tijdje later loop je er nog een keer doorheen. In het PBT is het zo, dat je iedere trein controleerd en dan uitstapt en in de volgende trein stapt en controleerd en in de volgende trein...
Je bent dus veel arbeidsintensiever bezig en de tijd vliegt ook voorbij.

In ieder geval: Ik ben gisteren de hele avond op pad geweest met een hapje en een kopje koffie op z′n tijd. En het was weer heel erg gezellig.
Vandaag heb ik een dienst in Roosendaal. Ook best leuk als afwisseling.

vrijdag 26 december 2003 om 10:12 uur Sorry, sorry, sorry, sorry...

Ik weet het. Ik moet me schamen. Ik heb meer dan een week niets laten horen. Dat had te maken met drukte in mijn privé-situatie. Hierdoor kon ik echt geen tijd vrijmaken om in mijn dagboek te schrijven. Dat zal ik proberen in de komende dagen in te halen.
Gisteren, 1e kerstdag, zijn we op pad geweest met mijn PBT-team. Evengoed heb ik toch een beetje de kerstgedachte erin gehouden.
Ik heb gewoon mijn werk gedaan, maar soms net ietsje meer het voordeel van de twijfel gegeven. Zo kwam ik een vrouw tegen (uit een vrouwengevangenis), die opgehaald zou worden door haar familie. Die hadden haar echter laten staan. En ze wilde toch graag bij haar partner kerst vieren. Ze had echter alleen een proces-verbaal van aangifte van vermissing van haar legitimatiebewijs. Ook had ze een ziekenfondspasje bij zich. Wat moet je dan doen? Moet je haar eruit zetten? Aan de politie overdragen? Eigenlijk wel. Maar ik vond het gedachtegoed rond kerstmis ook wel belangrijk. Dus vond ik dat ik haar het voordeel van de twijfel moest geven. Ze heeft een UvB gekregen om naar Amsterdam te kunnen reizen.

Ik wens jullie bij deze alsnog prettige feestdagen. En pas goed op jezelf.

maandag 29 december 2003 om 22:29 uur Brussel?? Is dat een buitenwijk van Parijs??

Ja, het onderwerp van dit verhaal is een beetje wazig. Ik zal het even uitleggen.
Ik kwam vandaag een Surinaamse vrouw tegen die, samen met haar dochtertje, op weg was naar Parijs. Ze vertelde dat ze in Parijs woonde. Gezien de papieren die ze bij zich droeg klopte dat ook. Ze had echter geen geld en vroeg om een UvB. Ik heb haar verteld dat dat mogelijk was tot Roosendaal en verder niet. Daarop stemde ze toe. Opeens vroeg ze hoe laat de Thalys uit Roosendaal vertrok. Ik vertelde haar dat die niet in Roosendaal stopte, maar dat ze naar Brussel diende te reizen en daar op de Thalys kon stappen. Daarop vroeg ze wat Brussel voor een plaatsje was. En of ze daar Frans spraken. Ik zei dat het voor een deel Franstalig en een deel Nederlandstalig was. Daarop zei ze dat ze nu wist waar Brussel lag. Dat was toch een buitenwijk van Parijs??? Ik vertelde haar dat Brussel de hoofdstad van België is. Maar ze bleef bij haar standpunt. Daarop heb ik haar aangeraden om maar niet zonder kaartje de grens te passeren. Omdat ze anders het risico zou lopen om in de politiecel terecht te komen.
Het heeft niet geholpen. Even later is ze in de internationale trein naar Brussel gestapt.
Op weg naar ′de buitenwijk van Parijs′.

Dagboekarchieven 2003-2006

Laatste tien reacties op het forum

Spoornieuws

Raadsels

Servicenummers

Andere sites

ProRail

De verstoringen zijn tijdelijkniet beschikbaar