Opeens had ik het... - De community!

Woensdag 30 April 2003 om 09:29
Archief April 2003

dinsdag
29 april 2003

Een Railrunner van ongeveer
16 jaar?
Gisteren was een gezellige dag.

Ik had een leerling-conducteur mee en dat is reuze gezellig om te doen. Ik ben
dan wel geen offici�le mentor, maar dat wil ik wel ooit worden.
Het eerste
ritje ging van Eindhoven naar Amsterdam Centraal en terug. Een lijntje waar
normaal veel geschreven wordt. Gisteren was er helemaal niets te schrijven.
Zouden onze zwartrijders ook vakantie hebben?
Wel vreemd was dat we zonder
het te weten een bedelaar klem liepen in de trein, maar dat was aan de
betreffende persoon niet te zien en op het moment dat wij hem zagen, deed hij
ook gewoon niets verkeerds. En dan kun je helemaal niets. Je kon toch niet aan
deze jongen zijn neus zien dat hij een bedelaar was. Een reiziger in het
betreffende rijtuig vroeg wat de regeling bij NS was voor wat betreft bedelen.
Ik heb hem uitgelegd dat wij de bedelaar een proces-verbaal geven en hem er op
het volgende station uit zetten. Deze meneer zei toe, dat hij het dan wel erg
vreemd vond dat we deze bedelaar lieten lopen. Ik heb hem toen verteld, dat als
een reiziger niet zegt dat het een bedelaar betreft, ik dan toch echt niet kan
weten dat het een bedelaar is. Daar was hij het niet mee eens.
Voor aller
duidelijkheid: Een bedelaar in de trein komt nooit bedelen bij de conducteur. En
wat nog belangrijker is: Als reizigers niets geven, dan stopt de bedelaar
vanzelf om een meer lucratieve manier van bedelen te zoeken.

Toen ik
afgelopen vrijdag dienst had was ik nog een vreemde vogel tegen gekomen. Een
jongen van rond de 30 en hij had zo'n goede zin. Hij zei: "Waarom kijken al deze
mensen zo zuur. Het leven is geweldig. Ze moeten wat meer lachen. We hebben het
leven. We hebben mooi weer en we hebben weekend. Wat wil je nog meer. Het leven
is mooi." Hij hing op ieder station uit de trein om alle passerende reizigers
prettig weekend te wensen. Het kwam een beetje raar over, maar het was wel leuk.

Terug naar gisteren.
Ik trof in de trein twee jongens aan. Een van 18
(volgens zijn OV) en ��n van ongeveer 16 jaar. De 16-jarige had een
Railrunner-kaartje. Even voor de 'leken' onder ons. Een Railrunner is een
kaartje voor kinderen onder te 12 jaar, die onder begeleiding reizen van een
volwassene van 19 jaar of ouder. Ik vroeg aan onze Railrunner hoe oud hij was.
Hij zei 11 jaar te zijn. Vervolgens vroeg ik of hij iets bij zich had waarmee ik
zijn leeftijd kon controleren. Het antwoord was nee. Dit had ik al verwacht.
Toen vroeg ik om zijn geboortedatum. Die wilde hij niet geven, maar toen ik
bleef aandringen, ging hij naar grond zitten kijken. Ik zag hem rekenen. En toen
zei hij dat hij in februari 1992 geboren was. Dit was voor mij geen bewijs,
omdat ik wist dat hij het net had zitten uitrekenen. En dus gooide ik het over
de andere boeg. De 18-jarige begeleider mocht nog geen Railrunner begeleiden.
Dus moesten ze een nieuw kaartje kopen. En toen ze hoorden dat het � 13 kosten
moest, toen stapten ze liever uit.

Sommige mensen denken, dat als je
niets anders meer kunt worden, dan wordt je conducteur en dat wij zo dom zijn,
dat we dergelijke zaken niet opmerken. Nou, die mensen moet ik erg
teleurstellen, want zo dom zijn we toch echt niet. En ik vind het dan ook vaak
een geweldige uitdaging om dit soort dingen te ontdekken.

Dat was het
weer voor vandaag.
Nog even een huishoudelijke mededeling.
Het is mogelijk
om een mail te ontvangen als er een nieuw dagboekverhaal is, stuur daarvoor even
een e-mail via onderstaande mailknop.
En in verband met een bug in de
software die ik gebruik om dit dagboek te maken, moet ik toch weer alle
dagboekverhalen op een pagina zetten. De software wordt momenteel herschreven.
Na de update zou de navigatie een heel stuk handiger moeten worden. op dit
moment is het even roeien met de riemen die ik heb. Nog even geduld dus.

Tot morgen.

zondag
27 april 2003

Het beloofde verslag met
uitleg
Ja, kijk, als je niet op tijd je
verhaal presenteert, zoals je belooft, dan moet je vind ik even uitleggen wat er
gebeurd is. Dat zal ik dan ook doen. Ik heb afgelopen week verteld, dat mijn
auto kapot was. Nou, die is nog steeds kapot en het bleek een erg grote en dure
reparatie te zijn. En dat niet alleen, maar ik zit dus tot en met woensdag
zonder auto en dat is moeilijk werken bij een bedrijf dat 24 uur per dag draait.
Het is dan ook passen en meten om alles gedraaid te krijgen. Daarbij hoort ook
het gebruik van het openbaar vervoer en als je in een dorp met een buurtbus
woont, dan betekent dat 1 keer per 2 uur een bus rijdt. Hij rijdt dus ongeveer 7
keer per dag. Ik kwam dus erg veel tijd te kort de afgelopen dagen. En dat is de
reden waarom ik niet eerder in mijn dagboek kon schrijven.

Maar goed, nu
ben ik er weer en dus even kijken wat er allemaal gebeurd is.

Tijdens
mijn controle donderdag kwam ik twee dames tegen na Eindhoven Beukenlaan zonder
voervoersbewijs. "Conducteur, wij willen bij U een kaartje kopen". Ze zaten op
hun gemak vanaf Eindhoven. Hadden zich niet bij mij gemeld en zaten op hun
gemak, met ieder wat kleingeld in hun hand, op mij te wachten. Ik vertelde hun,
dat het eigenlijk de bedoeling is dat je van te voren een kaartje koopt en dat
je, als je geen kaartje hebt, je je bij de conducteur meldt. Dat vonden ze
duidelijk onzin. En ze deden niet eens hun best om het te verbergen. Nou, dan
maar laten voelen. De regels zeggen dat als iemand in de trein een kaartje
koopt, hij het bedrag tegen treintarief schuldig is. Zo gezegd, zo gedaan. �
8,-- per persoon. Dat geld hadden ze niet. Dan wordt het een UvB (uitstel van
betaling) met nog � 4,50 extra aan administratiekosten. Allebei geen
legitimatiebewijs bij zich. Dat betekent eigenlijk dat ik geen UvB zou moeten
schrijven, maar we waren bijna in Best en dus moest ik iets.
E�n van de dames
gaf de goede gegevens op, maar de ander, naar nu blijkt, heeft valse gegevens
opgegeven. Maar daar ben ik nog niet mee klaar. Ik heb een erg groot
verantwoordelijkheidsgevoel en ik denk dat ik aangifte ga doen over het opgeven
van valse identiteitsgegevens. Daar hangt dan nog wel een aardig staartje aan
voor de betreffende dame.

De vraag die dan blijft hangen is, of dit nu
eigenlijk al in de opvoeding wordt meegegeven. Het lijkt mij dat ouders hun
kinderen dit toch niet aanleren. Maar dat merk ik snel zat, als ik binnenkort
(na de aangifte), misschien haar ouders spreek.

Goed, maar tot zover mijn
verhaal over de afgelopen dagen. Niet veel spectakel, maar je krijgt nu eenmaal
niet altijd alleen maar spectaculaire zaken op de trein.

Tot dinsdag.

donderdag
24 april 2003

Druk, druk, druk

Ik heb het momenteel erg druk.

Ik beloof dat ik jullie zaterdag er alles
over vertel.
Dat red ik even tussendoor niet.

woensdag
23 april 2003

Pech onderweg

Ja, dat slaat eigenlijk meer op mijn priv�-situatie, dan op het werk.
Ik kwam
dik een uur te laat, omdat ik autopech kreeg. Maar goed, ik ben er uiteindelijk
toch gekomen.

Ik heb niet veel spectaculairs meegemaakt gisteren. Slechts
��n ding, maar dan ook wel erg spannend voor mij.
Ik ben gisteren de jongen
tegengekomen, die me laatst bedreigd heeft.

Hij stapte mijn trein in net toen ik met een paar politie-collega's op het
perron stond te praten. Zijn vriend ging omgedraait op de bank zitten om me door
het raam aan te kunnen kijken. Dat maakte hem meer belachelijk, dan dat het
indruk maakte.
Ik ben gewoon gaan controleren en heb ook hem om zijn kaartje
gevraagd en dat had 'ie gewoon, dus is er niets aan de hand. Hij keek wel raar
op, dat ik toch kwam knippen, omdat de meeste collega's dat misschien niet
hadden gedaan. Ik ben echter van mening dat, als ik niet ga knippen, ik hem
gelijk geef en hij gewonnen heeft. En dat wil ik niet. Ik ben daar te trots
voor. En natuurlijk weet ik dat ik aan mijn eigen veiligheid moet denken, maar
ik kan me niet gewonnen geven. Dat is voor mij het begin van het einde. Als ik
dan over twintig jaar door nog twintig personen ben bedreigd, wat doe ik dan?
Een boekje lezen in de trein, omdat ik er niet meer doorheen durf? Nee, dat kan
niet.
Ik moet mijn tegenstander recht in de ogen kunnen aankijken en hem
laten zien dat ik niet bang voor hem ben. Dat is voor mij de enige manier om
deze strijd te winnen.
Toen hij wegliep riep zijn vriend: "Wie het laatst
lacht, lacht het best." En als het aan mij licht, dan lach ik het laatst en het
best.

Tot morgen.

maandag
21 april 2003

Twee drukke dagen

Pasen lijkt zo ontzettend rustig, maar voor mij waren het zeer drukke dagen.
Daardoor had ik ook niet eerder de tijd om mijn dagboek verhaal te schrijven.
Waarvoor mijn excuses, maar ik maak het vandaag allemaal goed.

Zaterdag
werd op twee plaatsen binnen mijn dienst gevoetbald. In Eindhoven PSV-Twente en
Ajax moest ook voetballen. Even vergeten tegen wie.
Om te zeggen dat ik
problemen had met supporters, Nee, het was reuze gezellig in de trein. We hebben
flink gelachen. Toen ik naar Haarlem ging begon de ellende al snel. Achteraan in
de trein lag een dronken man op de grond. Half ik de coup�, half in het gangpad.
En hij reageerde wel nog gewoon, maar stond op verzoek niet meer op. Hij bleef
in slaap vallen. Hij was op de heenweg richting Maastricht door mijn collega ook
al aangetroffen en deze had een uitstel van betaling voor hem geschreven. Maar
hij was daar schijnbaar niet aangekomen, want onze trein kwam niet uit
Maastricht. In Den Bosch dan maar de Spoorwegpolitie laten komen. Deze sleepten
hem aan een arm naar het balkon en daar hebben ze hem overeind geholpen en naar
buiten gebracht. Waarna ik het uitstel van betaling wat ik had geschreven aan de
politie heb overhandigd. Ik kon namelijk de identiteit van de man niet meer
vaststellen, omdat hij daarvoor te slecht aanspreekbaar was. Zij vullen dat dan
verder in en sturen het naar NS terug.

Terwijl wij met de politie bezig
waren kwam er een groepje jongeren zich ermee bemoeien. Hun hebben we gezegd om
terug te lopen. Omdat ze dat niet direct deden zijn we na vertrek (met overigens
15 minuten vertraging) naar hun op zoek gegaan. We hebben hun niet gevonden. Wel
een groepje jonge meiden die wonder boven wonder allemaal hun treinkaartje
gingen zoeken in hun eigen tasje en zakken en alle drie hun kaartje kwijt waren.
Dat werden dus drie uitstellen van betaling. De dames klaagden over de
geluidsoverlast uit de coup� ernaast. En daar kwam ook een herrie uit. We zijn
daar naartoe gelopen met het verzoek de radio, die normaal in trein niet aan
mag, stiller te zetten. Dat deden ze. Er waren ook geluiden te horen over het
uit het raam gooien van blikjes door hetzelfde groepje. In Utrecht stapten de
eerder genoemde meiden uit. Toen begon de herrie in de coup� weer en hebben we
gezegd dat de radio uit moest en dat als ze zich niet gedroegen ze in
Duivendrecht moesten uitstappen. Onderweg begon de herrie weer en dus werd
Duivendrecht het eindstation voor hen. Ze verlieten de trein echter niet zo maar
en we werden flink afgeblaft door het groepje van acht � 10 personen. Maar na
flink tegengas van onze kant stonden ze op het perron in Duivendrecht en was de
rust weer weergekeerd. We hebben de treinen achter ons ingelicht over deze groep
en hun laten weten dat ze hun beter niet konden meenemen. Zeker twee treinen
hebben hieraan gehoor gegeven.

Toen begon de terugreis van Haarlem naar
Eindhoven. Toen ik bij de trein kwam had mijn collega de sluitseinen al
gecontroleerd. De trein vertoonde verder geen mankementen. Toen ik mijn spullen
in de conducteursruimte ging zetten, bleek het ruitje van de noodhamer te zijn
ingeslagen en de noodhamer was ontvreemd. De eerder genoemde collega was met het
zelfde materieel naar Haarlem gekomen en wist zeker dat de hamer toen nog op
zijn plaats zat, omdat ook hij zijn tas in de ruimte had staan en hij nog bij
zijn tas was geweest. Terwijl onze machinist naar voren liep meldde hij ons via
de portofoon, dat in het voorste rijtuig een ruit van een tussendeur was
ingeslagen. Wij hebben toen besloten te gaan rijden en het betreffende rijtuig
in Amsterdam af te sluiten, zodat onze reizigers niet in het glas hoefden rond
te lopen. Verder hadden wij besloten om de rest van de trein nogmaals op
vernielingen te controleren. Door dat onderzoek bleek een tweede noodhamer
ontvreemd achterin de trein. In Amsterdam Centraal hebben wij de deuren van het
voorste rijtuig afgesloten, waarna wij vertrokken zijn. Bij Amsterdam
Muiderpoort kregen we een melding via de machinist, dat een tegentrein gemeld
had, dat er een deur openstond in het 3e rijtuig van achteren. Wij zijn gestopt
in Muiderpoort en hebben de deur ge�nspecteerd en gesloten. Van deze deur bleek
de bevestigingspal van de deur naar de vloerplaat te zijn afgebroken. Volgens
ons door vandalisme. Deze deur was tussen Haarlem en Amsterdam Centraal gewoon
gesloten en had ook op de heenweg geen mankementen vertoond. Verder bevond deze
deur zich bij vertrek in Amsterdam Centraal niet aan de perronzijde en was er
dus geen reden deze deur te openen.
Omdat wij uitgingen van "sabotage" hebben
wij omgeroepen met het verzoek aan de reizigers om de ogen en oren goed open te
houden en ons te waarschuwen als ze iets verdachts zagen. Wij hebben ons toen
verdeeld over de trein. Er zijn op weg naar Eindhoven geen verdere vernielingen
aangetroffen. We hebben ondanks deze situatie geen vertraging opgelopen.

Een erg drukke dienst, dus.

Zondag had ik weinig treinen te rijden ik
moest naar Venlo en twee keer naar Tilburg West. Maar er gebeurde een aanrijding
bij Best, waardoor alles overhoop ging. De treindienst vanaf Eindhoven richting
Den Bosch en Tilburg lag helemaal stil. Erg veel spectaculaire dingen heb ik
zondag niet meegemaakt, maar door de verstoring was het wel erg druk. Veel
vragen krijg je gesteld. Op sommige heb je een antwoord. Op andere weer niet.
Dat kan best vervelend zijn. En de mensen hebben er geen begrip voor. Als een
bus een aanrijding krijgt, dan begrijpen de mensen dat die bus niet verder rijdt
en het kruispunt dicht is, maar als het om een trein gaat dan is dat anders.

We leven in een cultuur van: 'Zand erover, klaar', zeg ik altijd. Mensen kunnen
zich niet indenken wat voor een troep er ontstaat als iemand voor een trein
komt. En dat moet opgeruimd worden, voordat er weer gereden kan worden. En
daarnaast moet het treinpersoneel direct vervangen worden, omdat het een erg
emotionele impact op je heeft. Je hebt een mens gedood zien worden en dat
vergeet je niet zo maar.

Dat was het weer voor vandaag. Ik heb nu een dag
vrij. Dus mijn volgende bericht is er overmorgen.
Tot dan.

zaterdag
19 april 2003

Railrunner van rond de 18?

Gisteren had ik een reserve-dienst. In het ergste geval zit je 8 uren niets te
doen, maar het is dan ook de bedoeling om, als er een collega uitvalt, direct te
kunnen inspringen en zo het uitvallen van treinen te voorkomen. Ik was net
begonnen, toen de telefoon ging.
Ik moest passagieren (gewoon als reiziger)
naar Venlo en dan een treintje terugrijden. Op weg naar Venlo begon het al. Toen
we in Helmond 't Hout aankwamen was al aan de noodrem getrokken. Toen ben ik
samen met mijn collega de trein doorgelopen op zoek naar de betreffende rem. Die
vonden we helemaal achter in de trein. De rem teruggedraait en toen konden we
weer verder.

Na vertrek uit Venlo ging ik controleren en trof een aantal
mensen aan met de OV-studenten-weekkaart. En die is op Goede vrijdag niet
geldig. Ze zagen zo erg verrast uit, dat ik het idee had, dat ze het echt niet
wisten. Ik heb het nog maar een keer uitgelegd en hun het reisje naar Eindhoven
laten afmaken. Maar ik kwam ook drie jongens tegen met twee retourtjes Eindhoven
en ��n Railrunner. Die jongen leek echt helemaal niet op iemand onder de 12. Hij
zag er echt 18 of ouder uit. Na het verhaal te hebben aangehoord bleek dat de
lokettist zich vertypt had en daarna nog een goed kaartje had geprint. De jongen
had betaald en kreeg toen per vergissing toch de Railrunner mee. De nummering
van de kaartje bewees het verhaal, maar op het betreffende station was niemand
meer aanwezig, dus bellen naar het loket ging niet meer. Ik heb besloten de
jongen het voordeel van de twijfel te geven en het advies om voor de terugreis
een ander kaartje te kopen. Dan kon hij de dag erna zijn gelijk halen bij het
loket.

Daarna nog een ritje naar Heerlen gehad. Op de terugweg de schrik
van mijn leven gekregen. Er werd een steen tegen onze trein gegooid. En dat komt
zo hard aan, dat we dachten dat er iemand tegen de trein was gereden. De trein
laten stoppen en gaan schouwen. Buiten wat beschadigingen aan de dikke laklaag
van de trein, niets meer aangetroffen. Gelukkig geen aanrijding. Een aantal
maanden geleden heb ik een dodelijke aanrijding meegemaakt en als dan zoiets
gebeurt, dan klopt het hart in je keel.

Dat waren mijn belevenissen van
gisteren. Morgenmiddag vind je de gebeurtenissen van vandaag online.
Tot
morgen.

vrijdag
18 april 2003

Alweer een nieuw traject
toegevoegd aan ons pakket
Gisteren was het
een leuke dienst.
Ik vindt het zowiezo altijd leuk als er weer wat nieuwe
variatie in het werkpakket komt en zo mocht ik gisteren voor de eerste keer naar
Zwolle. het is trouwens ook een erg mooi traject. Alleen de zon was naar mijn
idee wat te vroeg onder gegaan. Het was op een gegeven moment te donker om iets
te kunnen onderscheiden.

Ik moest gisteren eerst als stoptrein naar
Utrecht. Dat begon met een kapotte trein. We waren nog niet vertrokken. De
verlichting zag eruit als discoverlichting. Het knipperde continu. Uiteindelijk
werd vlak voor vertrek onze trein uit de dienst genomen en moesten de reizigers
de trein uit. Echter, men had heel vlug iets geregeld, want ongeveer 5 minuten
later moesten we naar spoor 6 waar een gedeelte van de trein naar Tilburg werd
afgekoppeld en als stoptrein naar Utrecht zou gaan. En zo waren we onderweg en
toen we in 's Hertogenbosch kwamen was de vertraging al weer weg.

Daarna
moest ik naar Geldermalsen vanaf Utrecht. Dat werd moeilijk omdat er een defecte
trein op het spoor stond tussen Utrecht Centraal en Utrecht Lunetten. Hij was
net op tijd terug naar Utrecht Centraal getrokken om ons te laten vertrekken met
een paar minuten vertraging.

De rit naar Zwolle, die daarna volgde was
lekker relaxt, maar wel druk. We kregen het verkeerde materieel mee. In plaats
van een DDAR (een oude gele dubbeldekker met minimaal 4 rijtuigen) kregen we een
Mat64 (een bekende gele stoptrein met bolle neus met twee rijtuigen) mee. Het
paste allemaal wel. Maar enkele koppeltjes in de trein vonden het toch nodig om
te "stapelen".

Met z'n twee�n op ��n klapstoel.

Daarna richting Eindhoven. Twee dames
kochten iets na middernacht twee kaartjes met korting. En ik trof ze in de trein
aan. De reden was, volgens hun, dat ze met z'n drie�n waren geweest toen ze het
kaartje kochten, maar die derde persoon met de kortingskaart was naar huis
gegaan. Ja, maar zonder kortingskaart geen korting. Daar waren ze het niet mee
eens en een van de twee dames werd steeds brutaler. Ze hadden geen geld, geen
legitimatie en werkten niet mee. Op een gegeven moment laat een van de dames een
paspoort zien en zegt: "Kijk, ik heb wel een paspoort, maar ik laat het niet
zien." Dat was de druppel. Eindpunt voor deze twee dames. Het heeft wat moeite
gekost, maar na 5 minuten vertraging en wat medewerking van reizigers, die toch
graag op tijd verder reisden, stonden de twee dames buiten.

Veel mensen
denken dat wij het leuk vinden om mensen uit de trein te zetten. Dat is absoluut
niet waar. Iemand uit de trein zetten is een laatste redmiddel als iemand niet
wil meewerken en je voor de gek houdt of iets dergelijks. Verder kan het nog zo
zijn, dat iemand een gevaar is in de trein voor zichzelf of anderen. Dan
proberen we die persoon ook buiten te krijgen. Leuk is het echter absoluut niet.
Je laat toch iemand aan zijn lot over, terwijl je er ook bent om service te
verlenen en mensen naar hun bestemming te brengen.

Dat was het weer.

Vanavond wordt het weer laat, dus reken maar op mijn dagboekbericht rond het
middaguur.
Tot morgen.

zaterdag
12 april 2003

Het begin van het weekend

Gisteren was het te laat om nog een bericht te plaatsen.
Daarom doe ik dat nu
maar. Op mijn vrije zaterdag.

De dienst die ik gisteren had, heb ik de
afgelopen weken misschien wel 8 keren gehad. ik kan hem dromen. Gisteren was er
echter een nieuwe dimensie. Ik was mijn stempeltang vergeten thuis en als ik een
reservetang zou halen, dan had ik hem te lang thuis liggen. Dus zonder tang op
stap.
Dan moet je jezelf wel wat doelen stellen, want anders heb je tijd
over. Dus werd het een OV-studentenkaartdag.
Iedere studentenkaart moest uit
het hoesje van de beurs en werd even van alle kanten bekeken. Dat kost wel meer
tijd, maar is af en toe wel handig om te doen.
In het begin werd er nogal
sceptisch gereageerd, maar de reacties werden steeds positiever. Een veel
gehoorde reactie was: "Eindelijk wordt eens goed naar mijn kaart gekeken. Dat
doen jullie normaal nooit." De winst was ook snel binnen. Een OV-kaart van vorig
jaar met lucht onder het laminaat. Dat leek erop of de foto vervangen was en
opnieuw dichtgesmolten. Helemaal zeker is het nooit, maar omdat hij verlopen was
had ik toch alle recht om hem in te nemen.

Verder kwam ik ��n trein later
nog een reiziger tegen met een tijdelijke verlopen kortingskaart. Hij wilde de
kaart wel terug, want hij moest de dag erna ook nog met de trein (?). Sorry,
maar wat voor een gedeelte van 'ongeldig' of 'verlopen' had je niet begrepen?
Hij mocht voor mij zijn reis naar Venlo (5 minuten) afmaken, maar kreeg wel een
gemerkt kaartje mee, waarop ik vermelde dat ik met de reiziger had afgesproken
dat hij een nieuw kaartje voor de terugreis zou kopen. Dat zorgt ervoor dat de
reiziger zich aan de afspraak houdt. Altijd nog goedkoper, dan bij mij
bijbetalen.

Laat gisteravond ging mijn trein nog kapot. Het licht bleef
uitvallen. Toch maar laten uitwisselen voor een ander treinstel. Het is om je
kapot te verschrikken, als je met de trein onderweg bent en het licht valt om de
haverklap uit.

Dat was hem voor vandaag. Ik heb na vandaag nog 4 dagen
vrij, dus ben ik er donderdag weer.

Tot donderdag.

donderdag
10 april 2003

De dienst van Woensdag

Een heerlijk rustige dienst.
Twee keer naar Deurne en ��n keer naar Haarlem.

Het blijft een spel tussen conducteur en zwartreizigers. Ik stap in het ene
treinstel en zij rennen naar het andere. Loop ik door naar het andere stel, dan
springen ze eruit en zijn weer een halte verder. Dan wachten ze gewoon op de
volgende trein. Duurt wel wat langer, maar het kost niets. Tenminste, als de
zwartreiziger wint. En jammer voor hem, gebeurt dat niet altijd. Vaak wint de
conducteur. Alleen jammer dat de zwartreiziger dan vaak een zeer slechte
verliezer is. Het lijkt net op dammen via het internet: Als je tegenspeler
dreigt te verliezen, dan verbreekt hij over het algemeen snel de verbinding.

Zo'n slechte verliezer hadden we gisteren ook in de trein. Dan worden ze brutaal
en proberen het bloed onder je nagels vandaan te halen. Hij was bijna te ver
gegaan. Gelukkig had ik een collega bij me, die dat signaleerde en de situatie
suste. Een conducteur is ook maar een mens. En dan ook nog een mens in het
uniform van het minst begrepen bedrijf van Nederland. Maar dat maakt niet uit.
Af en toe voel ik me net de ambasadeur van Irak. Je probeert zolang mogelijk de
situatie te verdedigen, maar dat lukt helaas niet altijd. En als dat niet
lukt...

...hou dan toch een beetje rekening met de conducteur.
Hij
heeft dan wel dat uniform aan, maar ...echt waar... onder dat uniform zit ook
maar een mens.

Tot morgen.

woensdag
9 april 2003

Leuke, maar wel spannende
dienst
Het was gisteren een erg leuke,
gezellige dienst.

Ik ben iemand die graag wel eens bij een reiziger
blijft staan of zitten te praten. Over de meest uiteenlopende onderwerpen. Dat
vindt ik het gezellige aan dit werk. Je hebt in principe alle vrijheid, zolang
je je werk maar doet. En dat maakt het tot een ontzettend vrije en
aantrekkelijke baan.

De dienst was spannend, omdat ik voor de eerste keer
weer over de plek kwam waar het donderdag misging. Ik heb, zonder het
opzettelijk te doen, in Zaltbommel staan kijken of ik hem zag staan. En of 'ie
in zou stappen. Hij stond er gelukkig niet. Dat zal ik de komende keren nog wel
blijven doen, denk ik. Dat doe je helemaal onbewust.

In Eindhoven stapte
2 jonge jongens (ongeveer 13 of 14 jaar) in in de 1e klas. Ze gingen zitten,
maar iedere keer als ik buiten de trein langs liep stonden ze op. Toen we
vertrokken waren ging ik knippen en kwam bij de beide heren uit. Ze bleken
allebei een jaartrajectkaart 2e klas te hebben. Hierop vroeg ik of ze wisten dat
ze fout zaten. Het rare is, dat zelf deze jonge mensen nog niet het respect
hebben om iemand antwoord op zijn vraag te geven. Ze keken me aan of ik van Mars
kwam. (En dat was niet zo, want dat had ik nog pas in de spiegel gecontroleerd
) Nadat ik mijn vraag herhaalde kreeg ik als antwoord dat ze dat wel wisten
en heb ik hun verzocht te verhuizen naar de 2e klas. Dat deden ze met flink wat
geknor. Ik heb hun wel nog verteld, dat ze de volgende keer bij moeten betalen.
Ik kom deze week nog vaker op dat traject. Kijken of ik ze weer tegen kom.

Daarna kwam ik nog 6 jongeren tegen van Duitse afkomst. Ze beweerden dat
Eindhoven geen loket had om een kaartje te kopen. Toch maar even uitgelegd dat
dat wel zo was. Hoe ze die ochtend vanuit Horst-Sevenum naar Eindhoven waren
gereisd wilden ze niet zeggen. Het vreemde was, dat ze alle 6 apart wilden
afrekenen. Dat was wat doorwerken, maar haalde ik net voor aankomst in Horst.
Gelukkig, anders had de taktiek van het apart afrekenen nog zin gehad. De manier
waarop ze zich gedroegen leek erop te wijzen dat dit reizen zonder kaartje geen
incident was en dat ze geen vakantiegangers waren. Maar dat zal ik vanzelf wel
merken, als ik ze over een tijdje tegenkom.
Veel mensen halen het door
elkaar, maar er zit een groot verschil tussen instinct/intu�tie en
discriminatie. Je gevoel kan je ingeven dat ergens iets fout zit. Onafhankelijk
van de afkomst van iemand. Als je gevoel dat alleen zegt als je Marokkanen tegen
komt, dan is er iets mis met je gevoel. Dan begint het richting discriminatie te
gaan. De meeste conducteurs discrimineren dus ook niet, maar gaan af op hun
gevoel. En dan maakt het niet uit of je geel, rood, bruin, wit of blauw bent.
Alhoewel mijn gevoel zegt, dat er met iemand met een blauwe huidskleur toch iets
mis moet zijn .

Ik ben er morgen weer, omdat het vanavond te laat
wordt om nog in mijn dagboek te schrijven.

Als je op de hoogte wil
blijven van nieuwe verhalen in het dagboek, dan kun je je aanmelden voor een
"waarschuwingsmail". Deze verstuur ik direct nadat ik een nieuw verhaal
geplaatst heb. Kijk maar eens onder Uitleg/FAQ.

Tot morgen.

maandag
7 april 2003

En dan gaat het gewone leven
weer van start
Na de gebeurtenis van
afgelopen donderdag heb ik even rust nodig gehad en even alles goed moeten
overdenken. In dit vak, dat men "conducteur" noemt, is dat erg belangrijk. Als
je niet kunt relativeren, dan ben je weg. De ziektewet in.
Als ik dat uitstel
van betaling gewoon had geschreven, dan had ik nooit geweten welke achtergrond
deze kerel had. En had ik me daar dus ook geen zorgen over gemaakt. Je weet niet
wie je allemaal in de trein tegen komt. Er lopen wel meer figuren rond waar je
niet blij mee zou zijn. Om het even op een vreemde manier te zeggen: Als ik
Volkert van der G. in de trein had gehad en hij had mij gevaarlijk voor de
maatschappij gevonden, dan had hij misschien mij wel neergeschoten. Snap je?
Niet te ver nadenken, is de oplossing.

Maar goed.
Ik heb een weekendje
in de tuin gewerkt en mezelf gedwongen op andere gedachten te komen. En het gaat
nu weer goed. Goed genoeg om morgen mijn kniptang weer op te pakken en, alsof
niets gebeurt is, gewoon weer langs Culemborg te komen en mijn trein te
controleren. Alsof er niets gebeurt is. Of dat helemaal lukt, weet ik niet.
Anders knip ik dat stukje maar even niet.

Eigen veiligheid eerst. Dat
moet ik soms goed in mijn oren knopen.

Morgen ben ik er weer.
En dan
kan ik jullie vertellen hoe het verlopen is op de trein.
Tot morgen.

vrijdag
4 april 2003

Het verhaal over gisteren

Voor Culemborg ging ik controleren op vervoersbewijzen. Direct in het begin zag
ik dat ik een politieagent in burger in mijn trein had zitten. Toen ik verder
liep kwam ik bij een jongen aan, die zat te slapen. Ik maakte hem wakker. Direct
begon hij driftig te zoeken naar zijn kaartje. Toen stond hij ineens op en liep
naar het balkon. Daar aangekomen sloot hij de tussendeur achter ons. Hij
vertelde dat hij niets bij zich had. Geen kaartje, geen geld, geen legitimatie.
Hij wilde me wel vertellen wie hij was en dat moest dan maar genoeg zijn. Ik
vertelde hem dat ik daar geen genoegen mee kon nemen en verzocht hem om in
Culemborg uit te stappen. Dat weigerde hij.
Toen wij in Culemborg aankwamen
riep ik via mijn portofoon twee passagierende collega's in het achterste
treinstel op en verzocht hun naar voor te komen, omdat ik een "reiziger zonder"
had, die weigerde de trein te verlaten. Dat deden ze. Terwijl zij mijn kant
opliepen stapte de reiziger uit. Hij had een fles in zijn hand en riep iedere
keer: "Deze fles, h�, deze fles..." Daarop pakte hij de fles bij de hals beet en
riep: "Ik sla je, ik sla je. Stap in. Stap in anders sla ik je". Dat was mijn
grens. Dit kon ik niet accepteren.
Ik stapte in en liep naar de
politie-collega en vroeg hem of hij kon assisteren, omdat ik bedreigd werd. De
collega stond op en liep naar buiten en herkende de reiziger direct. Hierop werd
deze reiziger overmeesterd, gearresteerd en in een coup� in de boeien geslagen
met behulp van een tweede collega van de Spoorwegpolitie.

Op zich een
"lichte" bedreiging, maar...
Toen bleek dat deze meneer enkele zware misdaden
op zijn rekening had staan en dat ik dus gewoon verdomde veel geluk heb gehad.
In het begin viel het mee met mijn gevoelens, maar ineens dan komt die
spreekwoordelijke "hamer" en realiseer je je wat had kunnen gebeuren als ik
alleen op die trein had gezeten en geen assistentie had gehad.
ik heb mijn
dienst niet meer afgemaakt. Na het bezoekje aan het spoorwegpolitiebureau in
Utrecht heb ik de trein naar huis genomen. Op mijn standplaats stond de
wachtdienst op mij te wachten. Hij kwam voor opvang. Dat is zeer prettig om
direct iemand te hebben, die je de mogelijkheid geeft om je verhaal kwijt te
kunnen en je verteld wat de overige opties voor hulpverlening zijn.

Vandaag ben ik vrij en kan ik uitpuffen, maar dit heeft best grote impact op je
en ik denk erover na om van het weekend nog maar thuis te blijven en maandag met
een "schone lei" te beginnen voor zover dat dat mogelijk is.

Tot zover.

Ik ben er dinsdagochtend weer.

donderdag
3 april 2003

Nu even niet...

Dat is een tekst uit de reclame, die helaas nu even van toepasing op mij is.

Ik ben vandaag bedreigd door een reiziger. Ik vertel jullie er morgen alles
over, maar vandaag heb ik heel even nodig om uit te puffen.

Tot morgen.

Ik hoop op jullie begrip.

woensdag
2 april 2003

Na regen komt ...

Dat gezegde was vandaag niet echt van toepassing. Nadat de zon achter de wolken
verdween begon het toch hard te regenen. Niet echt prettig. Gelukkig was ik van
te voren even mijn trui gaan aantrekken.
Vandaag ging de eerste rit naar
Venlo. Ik was nog pas net vertrokken, toen de eerste persoon naar mij toe kwam.
Ik pakte net de kniptang in mijn hand en wilde door de deur lopen, toen hij
opstond en naar me toe kwam. "Ik wil een kaartje kopen'. Dat kan, natuurlijk. In
de trein kost een kaartje echter een stuk duurder dan aan het loket of de
automaat. Toen ik hem vertelde dat de prijs in de trein � 9,50 was, toen zei hij
dat dat schandalig was. Dat ging hij niet betalen. Ik hield echter voet bij
stuk. Hij pakte een bankpas om zich te legitimeren, maar deze zat met plakband
aan elkaar. Het leek of deze pas ooit was doorgeknipt. Ik vertelde dat ik voor
een uitstel van betaling toch echt een officieel legitimatiebewijs nodig had.
Toen had ik het gedaan, vond 'ie. Ik was slecht. Een heel slecht persoon. Ik was
een *****zak en nog veel meer. Toen heb ik hem maar verteld dat ik niet blij was
met zijn beledigingen en dat onze wegen zich al in Helmond 't Hout zouden
scheiden. Waarop hij mij begon te vertellen, dat ik maar gewoon verder moest
lopen en mijn werk maar eens moest doen, enz. In Helmond 't Hout stapte hij uit
en liep naar de kaartautomaat om een kaartje te kopen. Toen het sein veilig was
en ik begon met mijn vertrekprocedure, riep hij dat ik even moest wachten. Hij
had bijna een kaartje uit de automaat en wilde met mijn trein mee. Dus niet. Ik
heb hem de trein ontzegd en dan komt hij er niet meer in. Met of zonder kaartje.

Een typisch voorbeeld van een plank voor je kop hebben.

De rest van de
dag is rustig verlopen zonder aparte gebeurtenissen en dus ga ik het hier maar
bij laten.
Ik moet gaan slapen, want morgen om 13 uur wordt ik weer op het
werk verwacht.

Tot morgen.

dinsdag
1 april 2003

Rondje Nederland

Vandaag een echt rondje Nederland gehad.
Eerst naar Heerlen. Daarna naar Den
Haag en weer terug. En om het af te leren nog even naar Weert.

De dienst
is omgevlogen. Als je met de intercity op pad bent en je kunt je wat bezighouden
met controleren en zo, dan vliegt de dienst om. Eerst waren we onze machinist
kwijt. Het was vertrektijd en dan fluit je, sluit je de deuren en dan zwaai je
met je vertrekstaf op de machinist. Als dan echter geen hoofdje uit de
locomotief hangt, dan heb je waarschijnlijk geen machinist. En zo gebeurde het
dus ook. Eerder op de dag was er een onregelmatigheid geweest en dus moest onze
machinist, die onze trein om .29 moest rijden met de intercity uit Maastricht
binnenkomen om .34. Dan kun je natuurlijk nooit op tijd weg zijn. Het was wel
weer leuk om te horen hoe een reiziger zei: "O, dat is zeker die dikzak die daar
aankomt." Hierdoor blijkt het respect voor de medemens. En dan was die "dikzak"
nog niet eens onze machinist.

De terugweg naar Den Haag en terug naar
Eindhoven was niet veel spectaculairs. Gewoon leuk en gezellig.

Toen ik
later bij de stoptrein naar Weert stond fietste een reiziger voorbij om helemaal
vooraan in te stappen. Toen bleek dat hij bij ons door de deur naar binnen moest
(we hielden ingangscontrole) fietste hij weer weg. Even later kwam hij terug
zonder fiets (?) en met een net geprint treinkaartje (?). Dan heeft de controle
zijn werk gedaan. En er kwam ook een reiziger naar me toe, die door eigen schuld
zijn laatste trein naar Maastricht had gemist. Hij had bij mij in de intercity
gezeten en was gewoon niet overgestapt. Hij wilde mee naar Weert. Nadat ik hem
uitgelegd had, dat hij dan in Weert moest overnachten, stapte hij in. Voor Weert
kwam hij vragen of ik iets op zijn kaartje kon schrijven, zodat hij de ochtend
erna ermee mocht reizen. Ik vertelde hem dat dat niet kon, omdat het zijn eigen
schuld was. Hij hield vol en dus gaf ik hem zijn zin. Op zijn kaartje schreef
ik: "Reiziger heeft door zijn eigen schuld de laatste trein naar Maastricht
gemist." Eerlijkheid duurt het langst, toch?

Tot morgen.

Geplaatst door |