Opeens had ik het... - De community!

Woensdag 30 Juli 2003 om 09:09
Archief Juli 2003

maandag 28 juli 2003

Nieuwe laklaag?
Stel je voor. Je staat met je trein stil in station Tilburg West. Ongeveer 10 minuten. Je zit bij je trein op een bankje. Even later is het vertrektijd en wat denk je. Terwijl ik naar mijn trein loop ruik ik een verflucht en blijkt men voor ongeveer 25 m2 graffiti op mijn trein te hebben gespoten. We hebben niets gezien en niets gehoord. Dat moet je toch durven. De pakkans is wel erg groot.
Dat gebeurde mij gisteravond. Mijn eerste idee was: "Dat gebeurt mij nooit. Zoiets merk je toch."
Dus niet.

Het was gisteren erg druk in de trein. De laatste dag van Tilburg Kermis. En daar liepen heel wat mensen rond. Maar we zijn er weer doorheen. Nu wordt het weer een beetje rustiger op deze treinen.

Verder heb ik gisteren nog wat staan kwebbelen met verschillende mensen en dat was best gezellig. Ik begin langzaam weer een beetje in mijn normale doen te komen. Langzaam komt alles weer op zijn pootjes terecht en voel ik me weer helemaal thuis in de trein.

donderdag 24 juli 2003

Zo melig als een pakje bakmeel
Oh, mensen. Wat heb ik te doen met de reizigers die gisteren in mijn trein zaten. Ik had dienst met een erg leuke collega en we hadden beide toch een melige bui... Het was gewoon niet normaal. We hebben gelachen. Het was gewoon fantastisch. Heerlijk om af en toe gewoon eens even helemaal uit je dak te gaan. Ook de reizigers hebben flink gelachen. Kortom, het was een super gezellige dienst.
Ik had helaas wel nog een vrouw in de trein die gezakkenrolt was geworden in Eindhoven. Maar de service die ik haar kon bieden (het blokkeren van de pinpassen, bellen van de spoorwegpolitie dat er zakkenrollers actief waren, doorsturen naar de politie voor een aangifte en het verstrekken van een vervoersbewijs) , maakte haar toch erg tevreden.

Kortom, een perfecte dag.

maandag 21 juli 2003

It ain't half hot...
Wat een hitte. 30 � 35 graden. En als er geen frisse wind staat of je krijgt een trein die lang in de zon heeft staan bakken, dan kun je je lol op. Zelfs een korte dienst is een uitputtingsslag. Als je thuis komt dan ben je gewoon helemaal kapot. Bijna letterlijk helemaal gaar.
Maar op het weer hebben we weinig invloed, dus zullen we het ermee moeten doen.
Deze week kwam ik een mevrouw tegen op het perron in Tilburg West. Volgens haar was de trein van een half uur ervoor niet geweest. Navraag bij onze bijsturing leverde op dat de trein gewoon gereden had. Echter, nu dreigde ze in Duitsland haar vliegtuig te missen. Na wat doorgevraagd te hebben bleek ze, als ze die trein wel gehaald had, net genoeg tijd te hebben gehad om naar de balie op het vliegveld te lopen, op het nippertje in te checken en te vertrekken.
Ik snap niet dat mensen zo op het randje reizen. Iedereen weet dat je met de trein een slag om de arm moet houden en toch zeker een half uur extra reistijd moet rekenen. Deze mevrouw vertelde dat in Duitsland dit nooit gebeurde. Daar reden de treinen altijd op tijd. En ze vielen nooit uit. En er werd altijd omgeroepen. Dit klinkt erg naar 'het beloofde land'. In zo'n land zou ik niet willen werken, want waar geen fouten worden gemaakt... ...werken geen mensen. In ieder geval heb ik na veel praten haar toch zo ver gekregen om haar betoog over Duitsland te staken en toch maar bij mij in de trein te stappen. Uiteindelijk moest ze toch naar Duitsland.

Verder is eigenlijk weinig gebeurt. Iedereen is door de warmte erg rustig. Sommige mensen hebben wel wat moeite met de combinatie van alcohol en zon. En hebben dan nogal moeite om het trapje van de trein op te komen. Tenminste, voor hen voelt dat als een trapje. En als het dan mis gaat, dan werkt een scheut pijn toch erg ontnuchterend. Gelukkig, de persoon waar ik het over heb, had alleen maar wat pijn aan zijn knie. Hij miste een trede van het 'trapje' en stuiterde terug het perron op.

Ik hoop dat de komende warme dagen ook zo rustig blijven.

woensdag 16 juli 2003

Een beetje nerveus, maar het ging goed
Zo, maar ineens in de titel gezet hoe het gegaan is met mijn eerste dienst. Ik werd voor aanvang van mijn dienst nog door mijn vakondersteuner (een leidinggevende die zelf conducteur is geweest) gebeld met de vraag hoe het met me ging. En na afloop van mijn dienst belde hij nog een keer om te kijken hoe het gegaan was. Dat doet erg goed. Je krijgt het gevoel, dat het iemand interesseert hoe het met je gaat. En dat is heel prettig. De dienst is op zich heel rustig verlopen. Ik heb de collega's waarmee ik ging werken verteld dat ik net terug was na wat vervelende ervaringen en daar hebben ze goed rekening mee gehouden. We hebben alle treinen gecontroleerd, maar dat hebben we gewoon rustig gedaan. En pas als ik er klaar voor was. Collega's, als jullie dit lezen: "Bedankt
".

Gisteren had ik een dienst, die met het warme weer erg zwaar was. Hij was maar dik zeven uurtjes lang, maar door de warmte en de lange tijd op dezelfde stoptrein was ik bij thuiskomst opgebrand. Eerst een keer naar Weert. Dat verliep lekker rustig. Iedereen een kaartje. Nog wat gelachen. Kortom, gezellig. Daarna moest ik naar Deurne en Tilburg West en Deurne en Tilburg West... Dat was een ritje van 5 uren met alleen wat rust in Deurne en in Tilburg West, maar daar valt niets te drinken. Dus, dan maar zelf een koeltas met water meegenomen. Je moet tenslotte goed voor jezelf zorgen. En het was zo warm in de trein. Ik kreeg een trein die enkele uren op het opstelterrein gestaan had. Met de ramen bijna allemaal dicht. Het eerste deel van de rit ben ik bezig geweest met door de trein lopen en raampjes openschuiven. Zorgen dat het wat koeler werd voor 'mijn' reizigers. Daarna heb ik nog verschillende kaartjes geschreven, maar niets spectaculairs. Gewoon lekker relaxt. En dat hoop ik de komende maanden ook zo te houden. Even geen ellende. Gewoon rustig mijn werk kunnen doen.

Nog even een tip voor studentenkaarthouders: De weekkaart is vanaf vandaag 1 maand lang geen vrijvervoersbewijs, maar een kortingskaart.

Nou, dat was het weer. Tot gauw.

maandag 14 juli 2003

Vandaag gaat het gebeuren
Vandaag is een spannende dag. Na een week rust is dan het moment gekomen om weer de trein op te gaan. Ik ben best wel nerveus. Gek eigenlijk. Ik loop nu al dik twee jaar op de trein en het werk gaat me best goed af. Ik heb het erg naar mijn zin. En het is de baan van mijn leven. Maar toch maken bepaalde gebeurtenissen een dergelijke indruk, die ervoor zorgt dat je weer even nodig hebt om even sterk in je schoenen te staan als voor die gebeurtenissen. Nu heb ik gelukkig vandaag een gemakkelijke en korte dienst. Ik moet even naar Den Haag op en neer. Maar dat traject is ook ��n van de trajecten waar ook regelmatig iets aan de hand is. Er wordt erg veel zwartgereisd en dat is moeilijk om daar grip op te krijgen. Ik moet nog maar even kijken of en wanneer ik vanavond ga controleren. Het belangrijkste punt is die trein weer op gaan. De draad weer oppakken. Even door de zure appel heenbijten.
Hoe het allemaal gelopen is, dat hoop ik jullie morgen te kunnen vertellen.

donderdag 10 juli 2003

Wat is afgelopen zaterdag gebeurt?
Ik heb even tijd nodig gehad om wat tot rust te komen. Maar nu ben ik klaar om te vertellen wat er exact gebeurt is.
Tijdens onze controleronde in de intercity van Haarlem naar Eindhoven kwamen we op het laatste balkon. Het was zo'n fietsendubbeldekker. Op het achterste balkon bij het toilet zat een man op het balkon. Een tweede man was op het toilet. Toen ik om de kaartjes vroeg vertelde de man, dat zijn vriend de kaartjes had en dat hij op het toilet zat. Ik zei dat ik dan wel even zou wachten. Tijdens het wachten kwam mijn collega erbij en hij ging omroepen. Dit ging echter fout omdat de omroep bleef fluiten. Daar moesten we erg om lachen en de reiziger op het balkon maakte er ook nog een grapje over. Er was geen vuiltje aan de lucht. Toen we aankwamen in Utrecht kwam de tweede man van de WC en beide mannen wilden de trein verlaten. Daarop zeiden we dat dat mocht, maar dat we toch eerst de kaartjes wilden zien. Daarop begon het duw- en trekwerk. De eerste man duwde mij opzij en liep naar de verkeerde deur. Om te voorkomen dat hij in het spoor zou vallen, drukte ik die deur weer dicht. Hierop zei hij dat, als hij de andere deur open deed en ik de deur weer dicht zou doen, ik een pak slaag zou krijgen. En dat zou ik mijn leven lang niet meer vergeten. Ik stapte opzij. Mijn collega was vervolgens nog steeds in een trek en duwpartij verwikkeld met de andere man. Deze probeerde uit te stappen. Toen mijn collega de tas van de tweede man probeerde vast te houden vielen klappen. Ik had inmiddels al via mijn portofoon om hulp geroepen en deze was al gewaarschuwd. Mijn collega liep een klap tegen zijn bril en een bloedende vinger op. De beide mannen vluchten weg. We zijn ze nagelopen, maar ze waren niet in te halen. Inmiddels was de politie er en ook andere collega's waren te hulp gekomen. Maar het was al te laat. De vogel was gevlogen. De politie heeft nog gezocht, maar niemand meer gevonden.

Na de voorgaande gebeurtenis (wat in de krant stond), het niet correcte krantenartikel zelf en deze gebeurtenis was wat te veel van het goede. Ik was helemaal op. Daarom heb ik nu bijna een week thuis gezeten. Mijn baas en zijn vakondersteuner hebben regelmatig contact met me gehad en ik wacht nu nog op een afspraak met maatschappelijk werk. Even praten over mijn belevenissen. Maar ik ga maandag weer beginnen met werken. Rustig aan. Dan zal het wel goed komen.

Tot binnenkort.

dinsdag 8 juli 2003

Weer fout
Ja, ik hoop niet dat jullie denken dat het allemaal fout gaat tegenwoordig en dat jullie beginnen te denken dat het op de trein alleen maar negatief is.

Ik heb afgelopen zaterdag een reservedienst gehad en ik hoefde maar alleen een slagje Haarlem te maken. Het liep helaas uit op een bijna-vechtpartij. De details vertel ik jullie nog wel. Ik heb nu eerst even rust nodig en ik ben dan ook "op therapeutische basis de schutting aan het schilderen".

Op het forum wordt inmiddels druk geschreven en dat vind ik een erg fijne manier van communiceren. Ik hoop dat jullie het ook erg prettig vinden. Ga er ook maar eens kijken.

Voor alle suggesties en opmerkingen sta ik open. Mail maar of reageer via het forum.

zaterdag 5 juli 2003

Een beetje nerveus, maar...
Ik zal maar direct met de deur in huis vallen. De dienst is goed en redelijk rustig verlopen. Toen ik de eerste rit maakte (naar Weert) was ik wat nerveus. Dat is trouwens normaal. Nadat ik mijn eerste knipronde achter de rug had, was ik weer rustig geworden. Aan het einde van de dienst had ik wat hoofdpijn en een paar vaste spieren in de schouders en nek. Dat had natuurlijk met de spanning van de eerste dienst te maken. Kortom, ik ben tevreden. Hieruit blijkt welke impact een dergelijke gebeurtenis kan hebben.
Ik moet nu weer vertrekken om te gaan werken.
Ik ben reserve vandaag, dus weet ik nog niet waar ik vandaag naartoe ga.

Tot snel.

vrijdag 4 juli 2003

Frisse start???
Na een vervelende ervaring zondag en een vervelendere ervaring op dinsdag (het artikel in de krant) ga ik vandaag weer een dienst draaien.
Voel ik me er goed genoeg voor? Ik weet het niet. Ik voel me nog steeds niet tiptop. Ik kan jullie niet goed vertellen hoe het voelt om zo psychisch de grond in getrapt te worden. Niet alleen de situatie op de dag zelf, maar ook het krantenbericht hebben mij erg pijn gedaan. Ik heb besloten om vandaag gewoon een poging te gaan wagen. Je kunt alleen weten of het goed gaat door te proberen. En als het niet goed gaat, dan ga ik maar weer naar huis.
In ieder geval hoop ik jullie morgen te kunnen vertellen hoe het gegaan is.

Vrienden, tot morgen.

donderdag 3 juli 2003

Waarom is het bericht over de belediging weg?
Afgelopen zondag heb ik een ervaring gehad waarover ik geschreven heb in dit dagboek. Waarschijnlijk zat in de betreffende trein een journalist of is deze ingeschakeld door (de familie van) de betreffende reiziger. Het stuk in de krant gaf niet compleet de waarheid weer. Binnen NS is een regel, dat wij nooit persoonlijk met de pers praten over NS of iets wat met NS te maken heeft. Om nu te voorkomen dat de tekst uit dit dagboek gebruikt zou worden om me te citeren, heb ik besloten om het betreffende verhaal te verwijderen. Dit dagboek moet een ree�l beeld geven van mijn belevenissen, maar ik moet er ook voor zorgen dat ik of mijn werkgever niet in de problemen komt door mijn plaatsing van een verhaal hier. Ik hoop dat jullie begrip voor deze situatie hebben.

Geplaatst door |