Opeens had ik het... - De community!

Dinsdag 30 September 2003 om 09:01
Archief September 2003

dinsdag 23 september 2003

Vakantietijd
Misschien hadden jullie het je al afgevraagd:
Waarom komt er geen nieuw dagboekverhaal?

Even een antwoord op die vraag:
Ik heb twee weekjes vakantie. En niet dat ik wegga of zo, maar in mijn vakantie gebeuren weinig spoorse dingen.

Over anderhalve week begin ik weer en dan hou ik jullie weer op de hoogte van mijn belevenissen.

zondag 14 september 2003

Rustige dienst
Gisteren had ik een vrij rustige dienst.
Ik moest van Eindhoven naar Maastricht, dan naar Haarlem en terug naar Eindhoven. Even goed was het een vreemde dienst. Voor de eerste keer had ik op deze lijn twee VIRM-dubbeldek-treinstellen (een woord voor scrabble?). Deze treinstellen hebben vier of zes rijtuigen. In mijn geval waren het twee treinstellen met ieder zes rijtuigen. En dat is toch een lengte. Er lijkt geen einde aan te komen. Ze zijn eigenlijk even lang als een normale intercity, maar er passen natuurlijk veel meer mensen in en dus heb je ook meer conducteurs nodig. Bij twaalf dubbeldeks-rijtuigen zijn dat drie conducteurs. En daar moet je dan je strategie op aanpassen.
Ik spreek over strategie, omdat het eigenlijk een soort spel is tussen de conducteurs en de zwartrijders. Ieder heeft zijn strategie. De zwartrijder heeft een bepaalde strategie om te voorkomen dat hij ons tegenkomt en wij proberen dan door onze strategie die zwartrijder juist wel tegen te komen. En je hebt altijd winnaars en verliezers. Dus, net een spel.

Het voordeel van deze dubbeldekkers is, dat ze sneller optrekken als een reguliere intercity en daardoor ben je vroeger op het volgende station. Bij aankomst in Amsterdam Centraal kreeg ik echter van een vrouw te horen dat het schandalig was dat we weer zo laat waren. Nu moest ze rennen voor haar aansluiting. Ik zei dat dat niet klopte, omdat we juist vroeger waren, maar ze zei dat ik me er maar niet moest proberen uit te lullen. We waren te laat.
Toen ze wegliep heb ik mijn dienstkaartje gepakt en gekeken... Wat denk je?
We waren 1 minuut te vroeg binnen in Amsterdam Centraal.

zaterdag 13 september 2003

Alweer een aanrijding tussen Eindhoven en Venlo.
Nee, je hoeft niet te schrikken. Vandaag was ik het niet, maar een machinist van Shortlines.
Ik heb wel eens een aanrijding gehad en over die gebeurtenis heb ik toen een artikel geschreven. Om buitenstaanders (eigenlijk iedereen die nooit een aanrijding heeft meegemaakt) een idee te geven wat met je gebeurt, heb ik het artikel hieronder geplaatst.

Men zegt wel eens: "Een ongeluk zit in een klein hoekje." Nou, dat is natuurlijk wel zo, maar bij het treinpersoneel zit een aanrijding in een klein hoekje. En of je nou wil of niet, het kan ons allemaal overkomen. En sinds vorige week kan ik jullie uit eerste hand mededelen: "Dat wil je niet meemaken".

Ik doe als HC dienst op de intercity van Venlo naar Den Haag en ineens krijg je wat je eerst omschrijft als een ATB-remming, maar dan gebeurt iets waardoor je kippenvel krijgt over je hele lijf. Je portofoon piept en nadat je geantwoord hebt zegt de machinist: "Ik heb een fietser geraakt". Je eerste gedachte is: "Shit, wat nu!" En daarna terwijl je slikt en opstaat, denk je soms de raarste gedachten. De mijne was:"Nu haal ik mijn schaft in Den Haag niet meer en ik heb al zo'n honger." Maar je moet snel alles op een rijtje zetten, want er moet gehandeld worden.

Gelukkig had ik een ervaren collega-HC bij, die even de touwtjes in handen nam en me met beide benen terug op de grond haalde. "Ik ga naar de machinist kijken. Pak jij de verbandtrommel en de afdekfolie, dan roep je om voor de reizigers en daarna lopen we samen naar achter." Oh, wat was ik blij dat ik hem had. Met de machinist ging het gelukkig goed, maar het slachtoffer was helaas overleden. Mijn collega-HC vroeg of ik zeker wist dat ik mee wilde gaan kijken. In de opleiding hadden ze me geadviseerd om, als je met zijn twee�n was, om dan mee te gaan kijken, want de volgende keer was je misschien wel alleen. Wat ik zag omschrijf ik niet, maar op dat moment leek het of ik naar Baantjer zat te kijken. "Het doet mij weinig", dacht ik. Maar de 'man met de hamer' moest nog komen. Ik liep terug naar mijn trein en vergat door de opgedane indrukken de verbandtrommel en de afdekfolie mee terug te nemen. Ik merkte eigenlijk pas echt hoeveel het me deed toen ik mijn volgende omroepbericht deed. Mijn stem sloeg over.

Toen ging de telefoon. De wachtdienstco�rdinator belde op. Mijn eigen Procesmanager (PM). Wat voelde dat goed om een bekende stem te horen. Hij informeerde even hoe het met mij was en moest daarna even wat zakelijke vragen stellen. Hij wist volgens mij niet hoe goed het mij deed, dat hij even naar informeerde hoe het met mij ging. Toen arriveerden de hulpdiensten, de bussen en natuurlijk de wachtdienst. Kortom, langzaam kwam deze lange avond, die eigenlijk maar twee uur duurde, tot een einde en werd ik door de wachtdienst naar station Eindhoven teruggebracht. Na een gesprek met de wachtdienst, de eerste opvang, kon ik naar huis. De adrenaline pompte nog door mijn lijf. Daardoor voelde ik geen emotie en geen kou. Het in slaap vallen ging gemakkelijk, maar ongeveer iedere 10 minuten schrok ik wakker. Een moeilijke nacht. Het echt in slaap vallen lukte pas tegen de ochtend.

Om 10 uur ging de telefoon. Mijn PM belde op om te informeren hoe het nu met me was. Ik voelde me redelijk, maar zag met vlagen toch nog beelden van de plaats van het ongeluk. Hij vertelde me dat ik het rustig aan moest doen en me niet gejaagd moest voelen. En dat als ik hulp nodig had ik direct moest bellen. Na afgesproken te hebben dat ik maandag (4 dagen later) weer zou beginnen, vertelde hij nog dat mijn Vakondersteuner (VOS) mee zou gaan die dag. Verder regelde hij een dienst richting de plek van het ongeluk. In de dagen die volgden ging het steeds beter. In mijn eigen tijd ben ik al een keer over de ongeluksplek heengereisd. Maar als het maandag wordt is het toch een heel spannende dag. Mijn uniform voelt aan of het 100 kilo weegt en mijn schoenen lijken gevuld met lood. Maar met mijn VOS als begeleiding sla ik me erdoor.

Nu, inmiddels een week later draai ik weer gewoon zelfstandig dienst en het gaat goed. Vergeten doe ik het echter nooit. Ik zei pasgeleden nog tegen een collega dat het bij het vak hoort, maar daarop corrigeerde deze collega mij. "Daar heb je toch niet op gesolliciteerd", zei ze. En daar heeft ze ook groot gelijk in. Ik wens dan ook dat jullie allemaal nooit meer een aanrijding hoeven mee te maken, maar we weten ook allemaal dat dit een ijdele hoop is en we er op den duur allemaal onze portie ervan zullen krijgen, want een ongeluk zit in een klein hoekje!

woensdag 10 september 2003

Waarschuwing
Beste collega's,
Ik ontving van een aspirant-HC de volgende waarschuwing:

Nog even een mededeling. Er schijnen minder positieve reizigers te zijn met mobieltjes met ingebouwde camera, die foto's van ons HC's maken. En die op een of andere site zetten zodat men ons prive kan traceren en ons dan net zo kan behandelen als onze onfortuinlijke collega uit Hoorn.

Misschien iets om in de gaten te houden.
Als iemand een dergelijke site vind, trek dan even aan de bel bij het management.
Dit kunnen we niet hebben. Er is al genoeg zinloos geweld tegen de conducteurs en andere ns-collega's.

zondag 7 september 2003

En nu ga ik toch maar even zitten...
Dat dacht ik bij mezelf afgelopen donderdagavond. Wat ik ook deed het liep uit op moeilijke situaties. Niet dat het echt uit de klauwen liep, maar het waren wel vervelende situaties. Eerst kwam ik in Oisterwijk richting Tilburg. Na vertrek kwam ik tijdens controle een jongen tegen zonder kaartje. Ik vertelde dat een kaartje bij mij �6 kostte. Dat geld had hij niet. Hij had wel �3,50. Nou, dan mats ik hem voor de heenreis, maar ik vertelde hem duidelijk dat ik nog twee keer op dat traject terugkwam en hij voor zijn terugreis voor een kaartje moest zorgen. Dat beloofde hij. Echter, toen ik twee uren later terugkwam zat hij weer in mijn trein en weer zonder kaartje. Ik trof hem al voor vertrek uit Tilburg aan. En heb hem toen verzocht mijn trein te verlaten. Hij was er niet blij mee, want hij moest op tijd thuis zijn. Ik heb hem verteld dat dat niet mijn probleem was en als ik iemand waarschuw dat ik ervan uit mag gaan dat hij zich die waarschuwing ter harte neemt. Omdat hij de trein weigerde te verlaten, heb ik mijn machinist ge�nformeerd. Die kwam er vervolgens bijstaan. Daarop verliet hij alsnog de trein. Ik heb nog enkele 'scheldnamen' gekregen, maar daar heb ik verder geen aandacht aan besteed.
De volgende rit van Tilburg naar Oisterwijk ga ik controleren. Nadat ik begonnen ben staat een man op en komt naar mij toe. Hij wil een kaartje kopen, maar wel voor de normale prijs. Ik vertel hem, dat hij zich dan toch wel voor vertrek had moeten melden. Dan hadden we misschien iets kunnen regelen. Ik deel hem mede dat, omdat hij pas opstond toen ik kwam controleren, hij het volle treintarief verschuldigd is. Hij zet een grote mond op en zegt dat ik niet meer als �1,50 van hem krijg. Daarop heb ik de machinist verzocht om in Oisterwijk de deuren nog maar even gesloten te laten. Daarop besloot de reiziger om toch maar de �6 te betalen. Toen echter bleek dat hij �1 te kort kwam, heb ik hem het kaartje van �6 voor �5 gegeven. Toch nog gematst.
En zo kwam ik nog verscheidene gevallen tegen. Ik heb toen besloten dat ik het even genoeg vond en ben gaan zitten om mijn administratie bij te werken.

Vrijdag kwam ik in Geldermalsen met de trein richting Utrecht. Terwijl we op het treindeel uit Tiel staan te wachten, zien we twee jongens. De ene zit met zijn benen over de rand van het perron. Ik roep op hem en zeg dat hij op het perron moet gaan. Op dat moment springt hij het spoor in. Hij komt eruit en terwijl we naar hem toelopen, komt over dat spoor het treindeel uit Tiel binnen. Net op tijd, dus. Daarop heb ik de betreffende jongen een proces-verbaal geschreven voor het "in het spoor lopen". Hij miste zijn trein en het kost hem wat geld, maar in ieder geval heeft hij nog twee benen en hij heeft het overleefd.

Tot zover.
Ik ben er weer na het weekend.

woensdag 3 september 2003

Is het je wel eens opgevallen...
...dat treinen maar ��n deur hebben? Nee? Mij ook niet. En toch lijken mensen, vooral als het druk is, oogkleppen op te hebben en allemaal door dezelfde deur naar binnen te willen. Gisteren heb ik een groepje aangesproken op hun gedrag. Ze begrepen niet wat ze fout deden en dat heb ik hun uitgelegd en daarna zeiden ze dat ik inderdaad gelijk had. Of ze het ook daadwerkelijk gaan doen is een vraag. Als iedereen bij ��n deur gaat staan, dan maak je je eigen vertragingen. En vaak zit er een deur in de directe omgeving waardoor niemand instapt.
Ik kan me nog herinneren dat er jaren geleden een omroepcampagne heeft gelopen. Er werd dan omgeroepen: "Dames en Heren. Over enkele ogenblikken komt de intercitytrein voor de richting Haarlem binnen op spoor 2. Zou U zo vriendelijk willen zijn om zich te verspreiden over het perron..." De ervaringen die ik daarmee heb opgedaan was, dat er weinig aandacht aan besteed werd.
Maar dat geldt tegenwoordig voor alle soorten informatie. Als er omgeroepen wordt dat de trein naar Utrecht van spoor 3 vertrekt, dan wordt je bestormd door hele groepen reizigers met de vraag waar de trein naar Utrecht vertrekt. En staande onder de cta-bak (dat grote infobord naast de klok op het perron) vraagt men of dit de trein naar Best is, terwijl het ook boven hun op het bord staat. Dit heeft waarschijnlijk iets te maken met het feit dat de mensen geen vertrouwen meer hebben in de informatie die verstrekt word.
Ik kan er eigenlijk wel begrip voor opbrengen en geef dan ook normaal antwoord op vragen. Misschien dat als ik zelf het spoor niet zo goed zou kennen, dat ik dan ook wel aan verschillende personen ging vragen.

dinsdag 2 september 2003

Alweer September
Het lijkt of het jaar heel snel voorbij gaat. De zomer zit er al weer bijna op en zo begint het buiten ook aan te voelen. We hebben heerlijk weer gehad. Ik begin me alleen af te vragen of we dit jaar niet weer last gaan krijgen van de blaadjes op het spoor. Ik hoop van niet, omdat nu toch extra maatregelen genomen zijn. De tijd zal het leren.

Eergisteren werd ik door een reiziger uitgemaakt voor SS-er. Ik wilde de prijs van het kaartje niet laten afdingen van �6,-- naar �2,50. Ik voel me af en toe net zo'n marktkoopman.
En heb je dat bericht gelezen over die overreden zwartrijder? Is een treinkaartje van een paar euro's dat wel waard? Mensen hebben er zo veel voor over om zwart te reizen. Voor die paar euro's. Af en toe kan ik het niet meer bevatten. Maar dat geldt hetzelfde voor andere soorten misdaad. Iemand wordt van een paar euro beroofd en beland daardoor in een rolstoel. ... Het lijkt of onze 'wereld' gek wordt.

Even iets anders. Iets leuks!

Ik kreeg vandaag een e-mail van een moeder waarvan het 4 jarig zoontje helemaal spoorgek is. Ze wil graag een conducteursuniform voor de kleine maken. Ik heb beloofd om haar foto's van ons uniform te bezorgen. Ik heb alleen even hulp nodig van de collega's die dit lezen. Ik ben op zoek naar het gele opnaaibare spoorembleem wat wij op onze uniformjasjes hebben zitten. Heb je dat liggen, mail me dan even.
Deze mevrouw wil dat heel graag hebben.
Alvast bedankt voor de medewerking.

Geplaatst door |